Istina i Pravda - portal srpskog naroda

Pre 29 godina u mestu Mošćenica kod Siska, muslimanski ekstremisti, pripadnici paravojne jedinice "Handžar divizije", pod komandom Ekrema Mandala, ubili su svirepo četiri člana srpske porodice Obradović, među kojima i 12-godišnju Jovanku i 14-godišnjeg Dejana. Ubice nikada nisu odgovarale za ovaj zločin, iako se zna imenom i prezimenom ko je masakr  počinio i ko ga je naredio. Tela ubijenih do danas nisu pronađena! Bio je ovo prvi zločin bosanskih muslimana nad srpskim civilima Preuzeto iz teksta "Duh Jasenovca u varoši zvanoj Sisak" Juče je širom sveta obeležen Međunarodni dan nestalih lica a širom regije ovaj dan je obeležen mnogobrojnim aktivnostima na simboličan način. Na evidenciji međunarodnog Crvenog Krsta nalaze se i imena četvoro Obradovića - trgovca Pere, njegove supruge Milje i njihovo dvoje dece Jovanke (12) i Dejana (14). Iako su sukobi Srba i Muslimana zvanično počeli 1. marta 1992. ubistvom srpskog svata na Baščaršiji kada je počeo i rat, ist...

Na današnji dan, 28. avgusta 1995. pripadnici tzv. Armije Bosne i Hercegovine izvršili su strahovit napad na Ilidžu gde se odvijalo venčanje Vlastimira Glavaša. U napadu je ubijena Jadranka Vitor, dok su ranjene 53 osobe, od čega desetoro dece Prošle godine čitav svet je ostao šokiran vešću da je u terorističkom napadu  na svadbi u Avganistanu poginulo 63 ljudi, a ranjeno više od 180.  Bombaš samoubica je aktivirao bombu tokom venčanja i u smrt odveo veliki broj žena, dece i staraca. Međutim, oni upućeni vrlo dobro znaju da je muslimanska tzv. Armija BiH praktikovala ovakve terorističke napade još devedesetih godina. Zapravo, rat u Bosni i Hercegovini je i počeo ubistvom starog svata Nikole Gardovića na Baščaršiji prilikom napada muslimanskih odmetnika na srpsku svadbu. Veći broj ljudi je tada ranjen među kojima i pravoslavni sveštenik. Omiljene mete pripadnika tzv. Armije BiH tokom čitavog rata su bili upravo civilni objekti: stambene zgrade, bolnice, vrtići, školska ig...

Po završetku ratnih sukoba,  5.518 Srba se vodilo kao nestalo, a danas se još uvek traga za 1.662 osobe, od čega je 644 neidentifikovanih u spomen-kosturnicama. Među nestalima je  veliki broj žena, staraca i dece. Srbi iz Bratunca i Srebrenice i danas tragaju za kostima svojih najmilijih koji su mučki i svirepo ubijeni u svojim kućama ili su zarobljeni i odvedeni u srebreničke logore prilikom napada Orićevih hordi na srpska sela u periodu 1992-1993.   Pitanje nestalih predstavlja jedno od najbolnijih pitanja za porodice širom srebreničke regije. Porodice srpskih žrtava neumorno već tri decenije pokušavaju da pronađu grobnice gde su pokopani njihovi najmiliji ali sami procesi eshumacije i identifikacije teku jako sporo. Samo na ovom  području pronađeno je 130 masovnih i pojedinačnih grobnica sa posmrtnim ostacima ubijenih Srba, a procenjuje se da je broj mnogo, mnogo veći budući da se mnogi civili još uvek nalaze na listi nestalih. Porodice nestalih već ...

DECA ŽRTVE RATA: Radenko Đurković i Stojka Jović (gore desno) i Igor Iličić i Danijel Aladžić (dole levo) Tokom opsade Doboja (1992-1995) život je izgubilo više od 1700 građana, dok je na području šire dobojske regije tj. Ozrena stradalo preko dve ipo hiljade ljudi, uglavnom srpske nacionalnosti. Grad je bio opkoljen sa svih strana i danonoćno je bio izložen granatiranju iz pravca Tešnja, Maglaja i Zenice. Tokom rata na ovom području je poginulo i stradalo najmanje 97-oro dece, dok je više od 250 mališana teško ranjeno.  Sprovođenjem zabranjenog opsadnog načina ratovanja u Doboju je vršena koordinisana, dugotrajna, rasprostranjena i sistematska kampanja (vojna strategija) granatiranja i snajperskog delovanja po civilnom stanovništvu i po civilnim objektima iz artiljerijskog i pešadijskog naoružanja.   Doboj je od završetka rata dobio epitet "grada heroja" koji i danas ponosno nosi a sve to zbog herojskog i nadljudskog napora njegovih građana da se odupru četvorogo...

Prošlo je 26 godina od stradanja tročlane srpske porodice Baturan u Tuzli. U vihoru rata živote su izgubili istaknuti doktor Radomir Baturan, njegova supruga Branka i ćerka Maja Usled stalnog uznemiravanja, maltretiranja i brojnih pretnji na nacionalnoj osnovi, porodica doktora Radomira Baturana više puta je pokušavala da izbegne iz Tuzle i spas potraži izvan teritorije pod muslimanskom kontrolom, navodi se na sajtu  Instituta za istraživanje srpskih stradanja u XX.   Međutim, muslimanske vlasti to nisu dozvoljavale! O razmeni i prelasku na slobodnu teritoriju, porodica Baturan baš i kao i stotine drugih tuzlanskih Srba, dugo su sanjali i maštali. Nekoliko razmena zabeležile su tv kamere Republike Srpske. Uspaničeni i zbunjeni srpski civili plakali su što spasili žive glave i izvukli se iz tuzlanskog pakla. Među njima je bio i veliki broj dece.... Po muslimanskim zakonima, lekari su bili pod stalnom radnom obavezom. Tuzla je kao i ostali gradovi koji su bili pod mus...