Istina i Pravda - portal srpskog naroda

Na spomen obiljležju postavljenom u osnovnoj školi "Sveti Sava" u Istočnom Sarajevu uklesana su imena šestoro đaka koji su pohađali ovu obrazovnu ustanovu a koji su svirepo ubijeni tokom trajanja muslimanske agresije u periodu od 1992. do 1995. godine. Na tom memorijalu tuge nalazi se i ime malene Zorice Divčić, sedmogodišnje djevojčice srpske nacionalnosti koja je ubijena 24. maja 1995. u svojoj porodičnoj kući na Vracama. OŠ "Sveti Sava" od 2018. godine je postala "bogatija" za još jedno spomen obeležje koje je izgrađeno u dvorištu ove škole a koje je posvećeno svoj ubijenoj deci sa prostora Srpskog Sarajeva. Do danas su utvrđeni podaci za 123-oje stradalih mališana, a pojedini podaci govore da je ukupno ubijeno više od sto pedeset djevojčica i dečaka.  Provere imena i utvrđivanje identiteta stradalih je i dalje u toku. Zorica Divčić rođena je 15.07.1988. u Sarajevu a sa porodicom je živjela u Ozrenskoj ulici na Vracama. Uživala je u bezbrižnom djetinjs...

U subotu 26. marta u Sijekovcu kod Broda, biće služen parastos za 50 civila, meštana ovog sela koji su ubijeni pre trideset godina. Polaganjem sveća, paljenjem sveća, čitanjem molitvi i javnim govorima na prikladan način će biti obeležena trideseta godišnjica zločina u Sijekovcu, inače prvog masovnog ratnog zločina počinjenog u Bosni i Hercegovini.  Ovaj zločin je počinjen u ranim jutarnjim časovima  26. marta 1992. godine a počinili su ga pojedini pripadnici hrvatske vojske, tačnije 108. brigade koja je bila sastavljena uglavnom od Bošnjaka, kako lokalnih tako i onih sa područja Gunje i Slavonskog Broda. Na svom kućnom pragu u Sijekovcu je ubijeno tačno 50 civila – žena, dece i staraca. Sijekovac je bio nacionalno mešovito mesto gde su meštani oduvek živeli u miru i toleranciji. Gledano po nacionalnoj pripadnosti, 43-oje žrtava su bili srpske, četvoro muslimanske / bošnjačke i troje hrvatske nacionalnosti. Treba napomenuti da su najveće zločine nad srpskim stanovništvom na ...

Busovača, gradić i sedište opštine u Lašvanskoj dolini,  smeštena na je dve reke,  Kozici  i  Ivančici a omeđena je planinama Vranicom ,  Busovačkom planinom  i  Humom . Oduvek je bila prepoznatljiva po mineralnim izvorima i čistoj, gotovo netaknutoj prirodi. Slikoviti pejzaži i suživot tri naroda oduvek su bili su zaštitni znak ovog omanjeg mesta gde su se nekada ukrštali važni međunarodni putevi, te spajali razvijeni zapad i orijentalni istok, gde su se sudarale različite kulture i religije. Prema popisu iz 1991. na području ove opštine je živelo 18 879 građana, od čega 9093 Hrvata, 8451 Musliman, 623 Srba, 510 Jugoslovena i 202 pripadnika ostalih naroda.   Krvavi građanski rat i agresija muslimanske armije pod komandom Alije Izetbegovića podstaknuta bezumnom fašističkom idejom o stvaranju islamske države, donela je ovom gradiću samo smrt, pustoš i razaranje. Veliki broj prognanih i ubijenih u periodu od 1992. do 1995. godine, sasvim j...

Prošlo je 28 godina od monstruoznog zločina muslimanske paravojske nad četrnaestoricom mladića srpske nacionalnosti sa područja Prijedora. Iako smo na pragu treće decenije od tog bezumnog, zločinačkog akta, rane porodica ubijenih su još uvek sveže a sećanja Prijedorčana su i dalje živa. U martu - mesecu kada se budi proleće, Prijedor je te 1994. godine bio zavijen u crno. Sivi oblaci nadivili su se nad građanima ovog mesta a suze i jecaji odzvanjali su tih dana.  Pripadnici 5. korpusa muslimanske tzv. Armije BiH zarobili su u februaru 1994. desetoricu pripadnika policije iz Prijedora. Tada započinje prava drama za ove srpske mladiće. Komanda Vojske Republike Srpske stupila je odmah u kontakt sa međunarodnim humanitarnim organizacijama,UNPROFOR-om i komandantom muslimanskih snaga Atifom Dudakovićem. Ugovorena je razmena zarobljenika a srpska strana bila je spremna na sve samo da se mladići vrate svojim porodicama živi, zdravi i čitavi. I dok su Srbi sve svoje zahteve pravovremeno is...

Svako njihovo pominjanje i danas izaziva strah među ljudima a oni su verovatno najveći zločinci rata u BiH. Međutim, veoma je teško dokazati odgovornost snajperista za smrt ljudi jer nijedan još nije osuđen. Snajpersko delovanje po Srpskom Sarajevu, tokom trajanja rata, bilo je svakodnevno. Sa položaja muslimanske tzv. Armije BiH snajperom su ubijani civili oba pola i svih uzrasta, od male dece do starih i nemoćnih. Prema podacima R epubličkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica n a području sarajevsko - romanijske regije je ubijeno  7178 građana srpske nacionalnosti, među kojima 1133 žene i najmanje 150-oro dece. Od samog početka rata na teritoriji koju je kontrolisala tzv. Armija BiH bilo je na desetine snajperskih gnezda odakle su muslimanski zločinci ubijali žene, decu i starce po Grbavici, Nedžarićima, Ilidži, Vogošći, Hadžićima, Ilijašu, Trnovu. Obzirom da su zločinci bili rođene Sarajlije, oni su vrlo dobro znali i ko je na teritoriji...

  Dan sećanja na ubijenu i stradalu decu Srpskog Sarajeva obeležen je služenjem pomena i polaganjem venaca na spomen-obeležju ubijenoj deci u dvorištu Osnovne škole (OŠ) "Sveti Sava" u Istočnom Sarajevu.  Tokom rata ubijeno je šestoro učenika ove obrazovne ustanove, a veliki broj njih je ranjen. Na današnji dan 11. marta 1995. ubijene su  devojčie  Nataša Učur  /10/ i  Milica Lalović  /11/, čije su tragične sudbine postale sinonim stradanja dece na području Sarajevsko-romanijske regije. Nataša i Milica ubijene su 11. marta 1995. godine, za vreme primirja, snajperskim hicima, dok su se igrale ispred zgrade u naselju Grbavica.  Krvnička ruka muslimanskog snajperiste, oko puno mržnje i pucanj u detinjstvo prekinuli su poslednju igru lastiša Milice i Nataše. U bolnicu Kasindo prva je dovezena Nataša, a lekari su konstatovali surovu preciznost snajperiste. Nakon nje, i Milica. Doktor Slavko Ždrale svedoči da nije bilo mogućnosti da prežive krvnički nap...

  Imena   Mirsada Mujačića   i   Rasima Mehmedovića   zauvek će ostati upisana zlatnim slovima u istoriji balkanskog podneblja a sećanja na njihova herojska dela nikada neće izbledeti. Ova dva mlada, skromna čoveka položila su 9. marta 1993. zajedno sa još dvanaestoricom srpskih branilaca svoje živote u odbrani nejači i civila - žena, staraca i dece srpske nacionalnosti suprotstavivši se zlu koje se tada nadvilo nad Vlasenicom i čitavim Podrinjem.  Građani Vlasenice sa ponosom neguju sećanje na ove čelične ljude a njihova imena spominju sa punim poštovanjem. Paljenjem sveća, polaganjem cveća, posetom gradskoj spomen sobi i memorijalnim šetnjama Vlaseničani više puta godišnje odaju počast i izražavaju zahvalnost svima koji su poginuli za slobodu. Ovi ljudi pokazali su šta znači biti čovek i u najtežim danima rata, pokazali su da hrabrost i požrtvovanost nemaju veze ni sa verom, ni sa nacijom. Oni su svim budućim generacijama ostavili u amanet mir i slobodu t...