Istina i Pravda - portal srpskog naroda

    14. jula 1992. naoružani pripadnici tzv. Armije BiH ušli su u srpsko selo Bučje u opštini Goražde prilikom čega su zarobili svih 45 civila srpske nacionalnosti i odveli ih u muslimanske kazamate i logore. Među zarobljenima je bilo mnogo žena, dece i staraca koji su u zatočeništvu bili podvrgnuti torturama. Neki od meštana ovog malog sela su ubijeni ili su podlegli usled tortura i zlostavljanja. Neke žene su i silovane po logorima a sve to je u svojoj "Crnoj knjizi" detaljno opisao Miroslav Toholj, čuveni književnik i političar, naravno na osnovu svedočanstava preživelih Srba iz Goražda. Na osnovu činjenica iznesenih u ovoj knjizi u nastavku teksta pružamo informacije o patnji meštana sela Bučje.  Meštani Bučja su te ratne 1992. od samog početka rata živeli bukvalno kao u ka­ve­zu; bili su okru­že­ni sa svih stra­na či­sto musliman­skim se­li­ma – Žu­že­lo, pa Gaj, Vran Po­tok, Ra­di­je­vi­ći, Mi­la­no­vi­ći, Stra­ža, a do­le uz Dri­nu nalazili su se još i Hu­bje­ri i ...

Foto: UPS Media Povodom Dana opštine Bratunac, 25. septembra, održana je svečana sednica tokom koje su zamenik načenika opštine Bratunac, Branislav Trišić, kao i odbornici SO Bratunac zaslužnim građanima, sportistima, diplomcima i studentima uručili Plakete, Povelje, Zahvalnice, kao i novčane nagrade. Povelja opštine Bratunac je dodeljena i Radojki Seki Filipović , i to na predlog OO porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila opština Pelagićevo, Vlasenica, Stanari, Brčko i Doboj. Ovo značajno priznanje ujedno je i znak da je višegodišnji, a slobodno možemo reći i višedecenijski rad i trud ove dobrodušne žene i organizacije koju vodi, prepoznat i nagrađen. Na Seku Filipović su svih ovih godina, a posebno danas, ponosni i njen rodni Bjelovac, i čitava opština Bratunac, i susedna Srebrenica, i Podrinje, i Republika Srpska i čitav srpski narod. Radojka Seka Filipović simbol je nepokorivosti, čelične snage i istrajnosti. Ova hrabra i časna žena, oličenje prave Srpkinje, se ...

U Fočanskoj mesnoj zajednici Miljevina danas je osveštan spomenik za 144 srpske žrtve koje su monstruozno ubijene od 1992. do 1995. za vreme muslimanskog terora i agresije. Čak 98-oro ubijenih su bili civili i žrtve ratnog zločina, ljudi pobijeni i masakrirani na kućnim pragovima ili u zasedama van borbenih dejstava. Iako bi svaki slušalac, na osnovu  današnjih izjava i govora pomislio kako su ovde ginuli isključivo i samo borci u borbama, treba reći kako je najveći broj ljudi ubijen na najsvirepiji način. Žene su masakrirane, zverski mučene i zlostavljane (neke i silovane) pre nego što su likvidirane. Ubijeno je petoro dece, klani su i starci od osamdeset i devedeset godina. Veliki broj nevinih žrtava ubijen je spaljivanjem ili u svojim kućama prilikom upada muslimanskih jedinica ili u zasedama tokom napada na civilna vozila. Miljevina je podnela veliku žrtvu u periodu od 1992. do 1995. a kada bismo popisivali sve one ranjene i zlostavljane civile, malo bi bilo i deset spomenika. ...

Masakr u selu Podravanje (opština Srebrenica) predstavlja jedan od najstrašnijih i najmonstruoznijih zločina nad srpskim stanovništvom u Podrinju. Tog 24. septembra 1992. naoružane horde muslimanskih ekstremista pod komandom Nasera Orića izvršile su strahovit napad na ovo nebranjeno selo i pobile sve što se moglo pobiti. Samo tog dana je ubijeno 40 civila, mahom starih i nemoćnih a tokom čitavog rata ukupno je ugašeno 64 života ovog malog podrinjskog mesta.  Prema popisu iz 1991. u Podravanju je živelo 413 stanovnika i svi su bili srpske nacionalnosti. Meštani su oduvek, pa čak i u najtežim danima rata pomagali komšijama Bošnjacima iz susednih sela, davali im namirnice, čuvali ih i branili, da bi zauzvrat dobili metak ! Novinari i patolozi koji su pristigli odmah nakon pokolja svedočili su da u selu nisu preživele čak ni životinje. Zlikovci su tog hladnog, jesenjeg dana ubijali sve što su stigli: i žene, i starce, i bolesne i nemoćne pa čak i stoku i živinu. Gotovo nijedna žrtva ni...

Dana 14.09.1993. godine, pripadnici muslimanske vojske, izvršili su jedan od najtežih ratnih zločina nad civilnim stanovništvom. U napadu na selo Uzdol (opština Prozor), ubijena je 41-a osoba, među kojima 20 žena i troje dece starosne dobi od 10, 12 i 13 godina.  Najstarija žrtva je imala 85 a najmlađa samo 10 godina. Napad na selo Uzdol bio je deo zločinačke akcije "Neretva 1993" koju je isplaniralo bošnjaško rukovodstvo još u avgustu 1993. na sastanku u Zenici sa glavnim ciljem da se etnički očisti područje Hercegovine od hrvatskog i srpskog stanovništva a sve u sklopu bezumne fašističke ideje Alije Izetbegovića o stvaranju islamske države na Balkanu. P rema popisu iz 1991. u Uzdolu je živelo 484 stanovnika hrvatske nacionalnosti.   Prilikom napada na Uzdol  muslimanski vojnici nisu štedeli baš nikog. Upali su u selo i uz povike "Allahu ekber" i "Tekbir" palili i rušili sve što bi zatekli pred sobom. Ubijali su i žene i decu i starice. Njihova mržnja pre...

  Prošlo je 27 tužnih godina od ratnog zločina u selu Bravnice. Tokom akcije "Maestral" tog 13. septembra 1995. svirepo je ubijen - streljanjem i spaljivanjem čak 81 srpski civil, dok je nekoliko desetina ljudi ranjeno. Ubijeno je osmoro dece, a posmrtni ostaci troje njih još uvek nisu pronađeni Masakr u selu Bravnice predstavlja jedan od najmasovnijih zločina nad civilnim stanovništvom tokom rata u Bosni i Hercegovini. Najmlađe žrtve su imale tri i četiri godine. Ovo mesto našlo se na meti napada još 1992. godine. Tako su muslimanske snage 1. juna 1992. izvršile napad na ovo selo kada je masakrirano 16 meštana. Mnoge kuće su tada zapaljene a imovina opljačkana. Selo je više puta bilo izloženo granatiranju a u jednom od takvih napada muslimanske vojske ubijena je 01.10.1992. i devojčica Vera Novak. Imala je samo šest godina. U sećanju mnogih Srba nikada neće izbledeti 13. septembar 1992. godine. Tada je napadnuta kolona izbeglica, civila koji su se povlačili iz Donjeg Vakufa....

  Pre tačno trideset godina prestalo je da kuca srce mladog Marka Lazarevića. A imao je tek sedamnaest godina. Njegovu mladost i dečačke snove ugasili su zlikovci naoružani raznoraznim naoružanjem od kojih možda i najubojitije sredstvo bila mržnja prema svemu što je srpsko. Marko Lazarević rođen je 30. septembra 1992. u Bijeljini. Živeo je i odrastao u mestu Donji Brodac, opština Bijeljina. Upravo u svom rodnom mestu proveo je najlepše trenutke svog uzbudljivog ali i kratkog života. Bio je veseo i izuzetno inteligentan momak, vredan i talentovan. Imao je mnogo drugova sa kojima je često izlazio. Sugrađani ga pamte kao komunikativnog, društvenog i kulturnog dečaka. Bio je uzoran đak, imao je mnogo planova koje nameravao da ostvari ali ga je u tome sprečila zla sudbina. Ubijen je 6. septembra 1992. u 17-oj godini života. Muslimanski vojnici usmrtili su ga iz hicima iz streljačkog naoružanja. Ekstremisti su iskoristili trenutak nepažnje mladog Marka ispalivši u njega smrtonosne hice....

Nezapamćen ratni zločin dogodio se u noći sa 8. na 9. septembar 1993. godine, kada su pripadnici muslimanske "Armije BiH"  na okrutan način ubili 33 žrtve hrvatske i srpske nacionalnosti  u selu Grabovica koje se nalazi između Jablanice i Mostara. U ovom mestu zlikovci naoružani bezumnom mržnjom počinili su strahovit zločin ne štedeći ni žene, ni starce, ni malu decu. Tog dana kapitulirala je ljudskost. Scene kao iz najstrašnijih horor filmova i danas izazivaju jezu kod onih koji samo slušaju o tome, a kako je tek bilo onima koji su tu torturu lično iskusili ? Među žrtvama je bilo  17 žena i jedno četvrogodišnje dete . Imenima ovih trideset troje nevino stradalih ljudi, treba pridodati i ime Ljubice Šarić , žene koja je tog i narednih dana višestruko silovana i zlostavljanja zbog čega je nakon izlaska iz logora izvršila samoubistvo.  Najmlađa žrtva bila je Mladenka Zadro , četverogodišnja devojčica, a najstarija 87-godišnji Marko Marić . Braća  Goran i Zoran Zad...

  Pre trideset godina - 7. septembra 1992. godine, muslimanske formacije iz Goražda, sastavljene u najvećem broju od rođenih Fočaka koji su dobro poznavali teren, izvršili su napad na srpski deo sela Poljice.  Prema popisu iz 1991. godine, u Poljicama je živelo 284 stanovnika, od čega 234 Bošnjaka i 50 Srba.  Poljice su smeštene u prigraničnom delu opštine Foča, ka Srbiji. Međuetnička tolerancija i s uživot u ovom kraju uvek su bili na vrlo visokom nivou. Ljudi su živeli zajedno, slagali se i poštovali..zajednički su se slavili Božići i Bajrami, venčavalo se, družilo, ispraćalo a na versku i etničku pripadnost malo je ko obraćao pažnju. Gledalo se prvenstveno ko je kakav čovek! Dobrosusedske odnose poremetio je rat a poverenje između naroda bilo je znatno narušeno. Iznenadni napad dogodio se 7. septembra u 17 časova a selo je za oko sat vremena pretvoreno u pepeo i pustoš. U napadu muslimanske Armije BiH, ubijeno je dvadeset civila, osamnaestoro Srba i dvoje Bošnjaka....