Istina i Pravda - portal srpskog naroda

Marijan Ješić - heroj odbrane Prijedora, preživeo užasne torture u zloglasnom mučilištu u zgradi Srednje škole Na spisku više od šest stotina objekata koji su služili kao logori, zatvori i zatočenički objekti za Srbe širom BiH, nalazi se i zgrada  Srednje mešovite škole u Prijedoru. Ovaj objekat ostao je upamćen kao zloglasno mučilište zarobljenika srpske nacionalnosti. Ovde su vršena prisilna i nezakonita zatvaranja, zlostavljanja, prebijanja, mučenja i iživljavanja nad građanima Prijedora od strane muslimanskih agresora koji su 30. maja 1992. napali grad sa ciljem da ga osvoje. Među zarobljenima je bilo i ranjenih Srba; svi su bili vezani a pripadnici Zelenih Beretki i drugih muslimanskih paravojnih formacija odbili su da im pruže bilo kakvu  medicinsku pomoć. Štaviše, tako ranjene su ih prebijali a potom koristili kao živi štit. Da su agresori uspeli u svojim namerama da okupiraju grad Prijedor tog 30. maja 1992. ova škola bi nesumnjivo postala glavni logor za srpske c...

  Tokom građanskog rata u BiH (1992-1995) na području opštine Zavidovići ubijeno je, stradalo i nestalo 1070 građana srpske nacionalnosti, među kojima i veliki broj žena, staraca i dece. Ovo mesto je ostalo upamćeno kao veliko stratište srpskog naroda gde su počinjeni užasni zločini nad civilnim stanovništvom. Tokom ratnog perioda pripadnici muslimanske tzv. Armije BiH kao i mudžahedini i dobrovoljci iz arapskih zemalja,  počinili su niz ratnih zločina od ubistava, mučenja, silovanja, zatvaranja, progona srpskog   stanovništva pa sve do uništavanja verskih i kulturnih objekata. Najmlađa registrovana žrtva je bila trogodišnja devojčica koja je ubijena u jesen 1994. dok je najstariji bio  Ljubo Cetić , penzioner od 85 godina koji je nestao tokom nasilnog progona srpskog stanovništva u junu 1994. Pretpostavlja se da je zarobljen i ubijen od strane muslimanske vojske. Na području opštine Zavidovići postojalo je 12 logora gde su zatvarani, mučeni i ubijani zarobljenici i ...

Svetom liturgijom, slavskim obredom i svečanom litijom, Hram Svetog Nikole i opština Foča proslavili su krsnu slavu Prenos moštiju Svetog Nikole. Proslava je počela liturgijom i lomljenjem slavskog kolača u Svetonikolajevskom hramu, odakle je gradskim ulicama uslijedila svečana litija sa čitanjem Jevanđelja. Starješina Hrama Svetog Nikole Dušan Andrić rekao je da svi danas sabrani svjedoče da ih spaja jedna zajednička vjera, krštenje, vaskrsenje i život budućeg vijeka. -Ime Svetog Nikole, koje danas proslavljamo, na grčkom jeziku znači „narod pobjeđuje“, pa da nam Gospod Bog molitvama svetitelja podari pobjedu nad svim iskušenjima i nevoljama koje nas okružuju u ovom vremenu-poručio je Andrić. Litija se zaustavila kod centralnog spomenika poginulim srpskim borcima i civilima Odbrambeno-otadžbinskog rata, gdje je služen pomen, a zatim je u zgradi opštine obavljen slavski obred. Čestitajući krsnu slavu sveštenstvu, zaposlenima u opštini i svim građanima Foče, načelnik opštine Milan Vukad...

Tužna je i tragična priča o Halidi Štukelji, mladoj ženi iz Olova čiji je život svirepo ugašen na samom početku rata samo što je bila udata za Srbina. Halida, kći Alije Buze, rođena je 1969. godine u Olovu. Bila je muslimanka, Bošnjakinja ali to je nije sprečilo da kao životnog saputnika izabere Slavojka, Srbina, čuvenog domaćina iz Olova. Ovi mladi i uspešni ljudi nisu gledali ko se kako zove, i ko kakvu veru ispoveda. Te stvari im nisu bile bitne, imali su drugačije prioritete i planove. Iz zajedničke ljubavi 1989. dobili  su ćerku, a skladan, zajednički život započeli su u mestu Solun.  Rat u Olovu započinje krajem aprila 1992. kada se formiraju prvi logori za Srbe. Započinju masovni progoni, ubistva, pljačke a srpsko stanovništvo doživljava pravi egzodus. Dobrosusedski odnosi bivaju narušeni, a strah za sopstvene živote postaje jedina realnost za sve Srbe.  Dana 25. maja 1992. naoružana grupa muslimanskih vojnika, pripadnika "Armije BIH" upada u dom porodice Štukelja ...

Hrvatski narod je podneo velike žrtve na području Prijedora. Iako  bošnjački mediji samo i isključivo pišu o zločinu u selu Briševo gde su u periodu od 1992. do 1995. stradali meštani hrvatske nacionalnosti, važno je napomenuti kako su mnogi Hrvati stradali na ovom području i od strane muslimanskih snaga.  Prvi napad na Hrvate Prijedora počinili su upravo muslimanski vojnici, pripadnici Zelenih Beretki i drugih paravojnih formacija 22. maja 1992. Tog dana ubijeno je i ranjeno šestoro Srba i Hrvata i to dok su se vraćali svojim kućama. Na njih je pucano sa punkta u Hambarinama i taj gest predstavljao je čist primer provokacije sa željom da se izazovu međuetnički sukobi. U tom napadu smrtno su ranjeni Rade Lukić i Radovan Milojica, dok su teže povrede zadobili  Nedeljko Antunović, Milenko Lulić, Siniša Mijatović i Ratko Milojica.  Ovaj tragični dan obeležen je i ove godine, skromno i uz poštovanje svih epidemioloških mera. Potpredsednik gradske Organizacija porodica za...

Pre 29 godina u Potočarima kod Srebrenice kao i u samom gradu Srebrenici formirani su logori za Srbe. Bilo je to početkom maja 1992. mada su planovi o formiranju ovih kazamata i stvaranju čiste muslimanske države dogovoreni još mnogo, mnogo ranije. I dok su Srbi naivno verovali u bratstvo i jedinstvo, komšije su kovali planove kako da očiste područje Podrinja od srpskog stanovništva. Potočari, naseljeno mesto nadomak Srebrenice, jedno je velikih stratišta srpskog naroda tokom poslednjeg rata. Ovo mesto iako pretežno naseljeno Bošnjacima, ostalo je upamćeno po logoru kroz koji je prošlo na desetine srpskih civila i zarobljenika kao i po stravičnim zločinima koje su počinili pripadnici muslimanske "Armije BiH" u proleće i leto 1992.  Potočari su od samog početka rata postali glavno vojno uporište muslimanske vojske odakle su kretali svi napadi na srpska sela. Ovo ne treba biti čudno budući da je upravo ovde rođen Naser Orić, ratni komandant 28. divizije tzv. Armije BiH. Već u a...

Boško i Admira, pobegli su od Sarajevskog terora, psihičkog zlostavljanja, fizičkih nastraja, pretnji i uznemiravanja. Pošli su na Grbavicu, ali do nje nikada nisu stigli! Ubijeni su na ničijoj zemlji, krivi zato što su se iskreno voleli.. Na današnji dan pre 28 godine svirepo su ubijeni Boško Brkić i Admira Ismić.  Priča o Bošku i Admiri, priča je o Sarajevu i ljubavi ispred zastava. Upoznali su se u godini "sarajevske Olimpijade“ kada je nešto posebno cvetalo u ovom gradu. Zajedno su proveli devet godina. To što je Boško bio Srbin, a Admira Bošnjakinja nije predstavljalo prepreku ni njima niti njihovim roditeljima. Kada je počeo rat 1992. godine, Boškovi roditelji bili su prinuđeni da napuste rodni grad u strahu za vlastite živote, svakako svesni činjenice kakvu su sudbinu doživljavali Sarajevski Srbi. Majka Rada molila ga je da krene sa njom, ali on nije želio ostaviti svoju Admiru. Verovali su da će se rat brzo završiti i da će dobro pobediti. Nažalost, nisu dočekali kraj. Boš...

Nada Šobot , nastavnica geografije iz Tuzle, je među prvim žrtvama rata u ovom gradu. Bila je prosvetna radnica, žena velikog srca koja se prema svojim đacima uvek ponašala na najbolji mogući način - majčinski, brižljivo i osećajno. Ostala je upamćena kao sjajan predavač ali i izuzetan pedagog. Učenici je pamte kao omiljenu profesorku u školi, veselu, nasmejanu ali i pravičnu. Nesebično se trudila da svoje znanje prenese na mlađe generacije, uvek smišljajući nove načine kako da đacima približi i olakša gradivo. Najviše od svega trudila se da od svojih đaka stvori obrazovane ali i poštene, dobre i časne ljude. Učila ih je vaspitanju, kako se ponašaju i poštuju jedni druge..jednom rečju, pripremala ih je za život.  Kao razredni starešina Nada je svakom svom đaku posvećivala jednaku, maksimalnu pažnju. Bila je otvorena i za sve probleme i dileme svojih učenika - strpljiva, dobrodušna i uvek spremna da uputi lepu reč. Baš zato su je i mnogi đaci voleli. U komentarima po brojnim tuzlans...

Navršava se 29 tužnih godina od stravičnog zločina nad srebreničkim Srbima. Muslimanski ekstremisti su 15. maja 1992. započeli organizovane napade na srpska sela zverski ubijajući  nedužne civile, mahom starija i nepokretna lica. Žrtve su sakaćene, ritualno ubijane i žive spaljivane. Bila je to prava "živa lomača" kako često ističu meštani podrinjskih sela ŽRTVE MASAKRA: Petrija Andrić, Krsto Petrović (gore desno) i Radojko Petrović (dole levo) Građani Srebrenice sa tugom i bolom se prisećaju tragičnih majskih dana 1992. kada su počinjeni neki od najstrašnijih zločina nad srpskim stanovništvom. Nakon što su na Đurđevdan, 6. maja 1992. spalili srpsko selo Gnionu i zaklali šestoro staraca, te napali srpski deo sela Blječeva i počinili masakr u Zelenom Jadru, muslimanski vojnici su nastavili svoje zulume nad nedužnim civilnim stanovništvom. Zasede, zlostavljanja, ubistva..postali su svakodnevica. Život u Srebrenici više nije bio ni moguć ni siguran. Nakon „krvavog Đurđevdana“ za...

  Potočari, naseljeno mesto nadomak Srebrenice, jedno je velikih stratišta srpskog naroda tokom poslednjeg rata. Ovo mesto iako pretežno naseljeno Bošnjacima, ostalo je upamćeno po logoru kroz koji je prošlo na desetine srpskih civila i zarobljenika kao i po stravičnim zločinima koje su počinili pripadnici muslimanske "Armije BiH" u proleće i leto 1992.  Pre 29 godina u Potočarima kod Srebrenice formiran je jedan od najzloglasnijih logora za srpsko civilno stanovništvo. Ovde su pripadnici 28. divizije tzv. Armije BiH počinili neke od najstrašnijih zločina, a kroz logor je prošao veliki broj žena, staraca i dece. Prema podacima Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i nestalih lica RS, na području srebreničke regije je registrovano devet logora i zatočeničkih objekata gde su mučeni, zlostavljani i ubijani srpski civili i zarobljenici. Osim logora u Potočarima, u Srebrenici su funkcionisali i zloglasni logor u zgradi opštinskog suda koji je u narodu prozvan ...