Malo je onih koji na prijedorskom groblju Pašinac nisu primetili porodičnu grobnicu porodice Radulović. Četiri imena, četiri slike, četiri ugašena života a od toga dva su dečija. Nevini ljudi ubijeni su pravdi Boga samo zato što se drugačije zvali. Bilo je to kobnog 02. avgusta 1993. kada su muslimanski vojnici iz vojnog uporišta Vranovača granatirali civilni helikopter koji je prevozio i evakuisao civile iz ratom zahvaćenog područja. Iako je bilo potpisano primirje, iako je na helikopteru bilo vidno obeležje Crvenog Krsta, zločince ovo nije sprečilo da pogaze osnovne ljudske i moralne norme, principe, dogovore...otvorili su vatru na civile okrutno prekivši nekoliko života.
Nada Radulović iz Prijedora podelila je 2008. sa javnošću svoju tragičnu sudbinu iz poslednjeg rata. Njoj su na Ilindan 1993. pripadnici muslimanske vojske ubili sina, snaju i dvoje unučadi od 10 i 14 godina. Oni su toga dana ubijeni iako je na helikopteru pisala oznaka Crvenog krsta. U tom besomučnom napadu koji su izvršili muslimanski vojnici iz vojnog uporišta Vranovača, poginuli su pilot Branislav Radulović iz Prijedora, njegova supruga Biljana, ćerka Branislava (14) i sin Bojan, star 10 godina.
– Sve me to boli i boleće do groba – rekla je tada sedamdesetšestogodišnja starica Nada Radulović, majka nastradalog Branislava. Ova žena je u jednom danu izgubila čitavu porodicu a njen muž Boško umro je nedugo nakon njihove pogibije. Njoj je Boračka organizacija dodelila plac u Aerodromskom naselju u Prijedoru gde je živela sa ćerkom Slobodankom. – Šta su moje dvoje unučadi, ako nisu nedužne civilne žrtve. Najviše me boli što za njihovu smrt niko neće odgovarati, jer bi zločince trebala „stići” ruka pravde – kazuje uplakana Nada. I danas se seća tog događaja kao da se juče zbio. Taj crni Ilindan pamtiće dok je živa. – Pre nego što će otići na poslednje putovanje čula sam se sa sinom i rekla mu da se čuva – rekla je starica prebirajući fotografije na kojima su njeni najmiliji. Podseća na kraj osamdesetih godina proteklog veka kada je njen sin, nakon završene Vazduhoplovne vojne akademije u Zadru, dobio posao u Splitu gde su skladno živeli. Nada je tada istakla da Branislav i Biljana jako lepo živeli, navodeći kako je snaha sve do pred sam rat, radila u splitskoj vojnoj bolnici. Početkom rata, Radulovići su uspeli da se prebace u Tuzlu, kod Biljaninih roditelja. Nakon Tuzle, opet u poslednjem trenutku, došli su u Prijedor pa Banjaluku i tu započeli novi život. – Tog jutra trebalo je jednog ranjenog pilota prebaciti u Beograd. Bilo je potpisano primirje i dobili su dozvolu za let. U Beogradu je bila Biljana sa decom, jer je Bojan, nakon preživljenog šoka u Splitu, počeo da poboljeva. Odvela ga je na kontrolu kod doktora, rekla je baka Nada dodajući da je, na povratku iz Beograda, posle podne, negde oko šest sati helikopter pogođen sa brda Vranovača, kod Brčkog. Tela poginulih nađena su blizu železnice stanice. Bila su ugljenisana. Muslimanski vojnici kasnije su se i hvalili zločinom predstavljajući surovo ubistvo civila i dece kao "vojni uspeh".
Radulovići su sahranjeni na groblju Pašinac u Prijedoru, gradu u kojem su proveli neke od najlepših dana svoga života.
Imena nevine dece: Branislave i njenog brata Bojana ne nalaze se na spiskovima ubijene i stradale dece Prijedora koje svake godine opravdano ističu bošnjačke nevladine organizacije u Prijedoru.
Коментари
Постави коментар