U Berkovićima je osveštan spomenik srpskim borcima sa područja predratne opštine Stolac koji su poginuli tokom Odbrambeno-otadžbinskog rata u periodu od 1992. do 1995. godine. Reč je o herojima koji su junački i hrabro stali na branik otadžbine i položili svoje živote za odbranu svog kućnog praga, svog ognjišta, svog sela, grada, svoje otadžbine. Branili su civilno stanovništvo od agresora hrabro se suprotstavivši onima koji su došli da osvajaju tuđe.
Na spomeniku je upisano 37 imena heroja, a počast su im odali članovi njihovih porodica, predstavnici Boračke organizacije Republike Srpske, te delegacije svih istočnohercegovačkih opština.
Istaknuto je da su se borci iz ove male opštine borili na ratištima širom Republike Srpske, te da je njihov doprinos odbrani otadžbine veliki. Članovi porodica onoh koji su dali svoje živote za slobodu otadžbine izrazili su zahvalnost što se podizanjem lijepog, monumentalnog spomenika čuva sjećanje na njihovu žrtvu.
Imena postradalih su kategorisana na osnovu tri celine: "Borci poginuli u borbama", "Borci stradali nesretnim slučajem" i "Umrli borci".
Međutim, primetno je da su sa spomenika izostavljena imena srpskih civila koji su postradali u ovom kraju u periodu od 1992. do 1995. godine. To se kod druga naroda nikada ne bi moglo desiti. Srpsko stanovništvo je još početkom rata bilo izloženo strahovitom teroru, progonu, mnogi su zlostavljani i mučeni, dosta njih je bilo i zatočeno po logorima gde su neki okrutno i ubijeni. Neka srpska sela sa područja opštine Stolac danas više ne postoje.
Godinama unazad, u Sarajevu traje praksa da se poginuli muslimanski vojnici od Goražda, preko Bratunca, do Sarajeva predstavljaju kao civilne žrtve. Iako su mnogi poginuli naoružani, neretko na tuđem kućnom pragu, dok su jurišali na srpska sela, oni se predstavljaju kao nevini civili i žrtve "velikosrpske agresije, srpskih zločina, genocida". Ovo je prisutno u svim krajevima Bosne i Hercegovine. Na snazi je i dalje aktivna propaganda po kojoj su svi poginuli Muslimani bili civili, dok su na srpskoj strani stradali jedino vojnici i to u borbama. Ovakvoj bezumnoj propagandi neretko su nažalost, i to indirektno, doprinosili su i sami Srbi, građani Republike Srpske.
A kako?
Tako što se spomenici isključivo podižu poginulim borcima VRS dok se izostavljaju imena srpskih civilnih žrtava. Najvidljiviji primer za to su spomen sobe, gde su uglavnom postavljene fotografije poginulih boraca dok su fotografije civilnih žrtava izostavljene. Takav je slučaj i sa spomen sobama u Višegradu, Doboju, Bijeljini, Mrkonjić Gradu, Trebinju, Brčkom i mnogim drugim mestima. Slična je stvar i sa spomenicima. Kome je i zašto u interesu da razdvaja srpske žrtve? Nije ni čudo što današnje mlade generacije u Republici Srpskoj ne znaju za zločine počinjene nad vlastitim stanovništvom jer upravo ovakve aktivnosti sprečavaju buduće naraštaje da uče pravu istinu i činjenice o ratnim dešavanjima na adekvatan način.
Veterani prvi treba da insistiraju na procesuiranju odgovornih za zločine nad Srbima, da ukazuju na civilne žrtve, da podsećaju i uče mlade generacije za šta su se borili i šta su želeli da spreče i zaustave!
Ako su već na spomeniku uz imena poginulih boraca, uklesana i imena boraca umrlih prirodnom smrću ili onih postradalih nesretnim slučajem, onda bi bio red da se tu dopišu i imena mučki ubijenih srpskih civila sa područja predratne opštine Stolac kao i onih postradalih na druge načine. Prema podacima Instituta za istraživanje srpskih stradanja u XX vijeku, na području predratne opštine Stolac ubijeno je i stradalo 64 Srba, boraca i civila. Ovaj broj je uz brojna redivdiranja i provere, danas, nažalost možda i veći. Ovaj institut čiji je predsednik Milivoje Ivanišević, među imenima stradalih navodi i imena Radine Bakmaz (68), Jelene Medan (52), Cvije Marijanović (71), dečaka Milana Hajrovića (13), Mile Radišić (70), Draginje Pavić (39), Divne Pudar, Mileve Šakote (69), Savete Šakote (72) i drugih.
Jedan od dokaza naše tromosti jeste i činjenica da žrtve Mostara, jednog od najvećeg stratišta srpskog naroda gde je tokom rata ubijeno oko 480 Srba (od čega 300 civila i žrtava ratnog zločina) još uvek nemaju ni spomenik ni spomen sobu.
Коментари
Постави коментар