Za zločine nad srpskim civilima u Srebrenici i Bratuncu do danas još niko nije odgovarao. Tužna je i bolna činjenica da niko kako u Bosni i Hercegovini tako i u svetu, ne prepoznaje srpske žrtve kao žrtve prethodnog rata.
Oslobađanjem ratnog komandanta tzv. Armije BiH Nasera Orića još jednom je dokazano da je pravda u Bosni i Hercegovini selektivna i da je za srpske žrtve ona nedostižna. Među 199 ubijenih žena u Srebreničkoj regiji, nalazi se i ime Ljiljane Ilić - Lončarević. Ljiljana je imala samo 17 godina kada je svirepo ubijena od svojih komšija muslimana. Da stvar bude još tužnija i potresnija, Ljiljana je tada bila u šestom mesecu trudnoće! Ova činjenica međutim nije bila nimalo bitna muslimanskim vojnicima čiji je jedini cilj bio pobiti što više srpskih civila - od dece u kolevci do starih i bolesnih ljudi.
Masovni zločini i progon stanovništva regije Birač započeli su još sredinom aprila 1992. a nastavljeni su do sredine 1993. godine. Više od 150 srpskih sela i zaseoka je spaljeno a hiljade srpskih civila ubijeno, ranjeno i proterano sa svojih ognjišta.
Jedno od srpskih sela koje je doživelo ovakvu tragičnu sudbinu bilo je selo Gornji Magašići - opština Bratunac. Samo u jednom danu 20. jula 1992. muslimanski vojnici su masakrirali 18 srpskih civila a više 40 ranili. Među ubijenima je bilo čak 13 žena. Ovo su učinili upravo Bošnjaci iz susednih sela koji su dobro poznavali svoje komšije. Iako su se pre rata Srbi i Bošnjaci lepo slagali i međusobno pomagali u ovom kraju, rat je ipak učinio da Bošnjaci zapucaju na svoje dojučerašnje komšije.
U ovom napadu baš niko nije bio pošteđen! Najmlađa žrtva iz Gornjih Magašića bila je devojčica Zorica Božić, stara samo dvanaest godina.
Muslimanski vojnici su najpre na kućnom pragu masakrirali starce Blagoja i Ljeposavu Popović a potom otvorili vatru na žene koje su radile na njivi.
Selo Gornji Magašići bilo je kilometrima udaljeno od borbenih linija i ovde nije bilo nikakvih ratnih dejstava. Ipak, bošnjački vojnici su odlučili da počine masakr.
Među ženama koje su obavljale poljoprivredne radove bile su i Ljubinka Ilić i njena trudna snaja Ljiljana. Bio je jako vreo dan i niko nije ni slutio da će se zločin desiti.
Muslimanski vojnici su na najbrutalniji način masakrirali ove srpske civile a mnogi su pre ubistva bili mučeni i maltretirani.
Nisu imali milosti ni prema Ljiljani! Ubijena je na najsvirepiji mogući način sa svojom bebom. I Ljiljana je kao i sve mlade devojke imala mnoštvo želja, snova i planova koje je nameravala da ostvari i ispuni..Imala je želju da sebi i svojoj porodici obezbedi lep i lagodan život. Bila je vredna, skromna i poštena devojka o kojoj su svi imali samo lepo mišljenje i pohvale!
Nažalost, sve ove snove i nadanja u samo jednom trenutku je prekinuo vojnik zločinačke armije BiH. Pitamo se da li mu je ruka zadrhtala dok se iživljavao i dok je ubijao ovu mladu devojku koja nije bila nikome kriva?
Ljiljanin brat Saša Lončarević za portal Despotovina je izjavio:
"Uprkos brojnim dokazima zločine nad Srbima uporno prikrivaju, a oni koji su ih činili slobodno šetaju ovim mjestom. Imao sam 12 godina kada sam saznao da je ubijena moja sestra koja je bila u šestom mjesecu trudnoće"
Oslobađanjem ratnog komandanta tzv. Armije BiH Nasera Orića još jednom je dokazano da je pravda u Bosni i Hercegovini selektivna i da je za srpske žrtve ona nedostižna. Među 199 ubijenih žena u Srebreničkoj regiji, nalazi se i ime Ljiljane Ilić - Lončarević. Ljiljana je imala samo 17 godina kada je svirepo ubijena od svojih komšija muslimana. Da stvar bude još tužnija i potresnija, Ljiljana je tada bila u šestom mesecu trudnoće! Ova činjenica međutim nije bila nimalo bitna muslimanskim vojnicima čiji je jedini cilj bio pobiti što više srpskih civila - od dece u kolevci do starih i bolesnih ljudi.
Masovni zločini i progon stanovništva regije Birač započeli su još sredinom aprila 1992. a nastavljeni su do sredine 1993. godine. Više od 150 srpskih sela i zaseoka je spaljeno a hiljade srpskih civila ubijeno, ranjeno i proterano sa svojih ognjišta.
Jedno od srpskih sela koje je doživelo ovakvu tragičnu sudbinu bilo je selo Gornji Magašići - opština Bratunac. Samo u jednom danu 20. jula 1992. muslimanski vojnici su masakrirali 18 srpskih civila a više 40 ranili. Među ubijenima je bilo čak 13 žena. Ovo su učinili upravo Bošnjaci iz susednih sela koji su dobro poznavali svoje komšije. Iako su se pre rata Srbi i Bošnjaci lepo slagali i međusobno pomagali u ovom kraju, rat je ipak učinio da Bošnjaci zapucaju na svoje dojučerašnje komšije.
U ovom napadu baš niko nije bio pošteđen! Najmlađa žrtva iz Gornjih Magašića bila je devojčica Zorica Božić, stara samo dvanaest godina.
Muslimanski vojnici su najpre na kućnom pragu masakrirali starce Blagoja i Ljeposavu Popović a potom otvorili vatru na žene koje su radile na njivi.
Selo Gornji Magašići bilo je kilometrima udaljeno od borbenih linija i ovde nije bilo nikakvih ratnih dejstava. Ipak, bošnjački vojnici su odlučili da počine masakr.
Među ženama koje su obavljale poljoprivredne radove bile su i Ljubinka Ilić i njena trudna snaja Ljiljana. Bio je jako vreo dan i niko nije ni slutio da će se zločin desiti.
Muslimanski vojnici su na najbrutalniji način masakrirali ove srpske civile a mnogi su pre ubistva bili mučeni i maltretirani.
Nisu imali milosti ni prema Ljiljani! Ubijena je na najsvirepiji mogući način sa svojom bebom. I Ljiljana je kao i sve mlade devojke imala mnoštvo želja, snova i planova koje je nameravala da ostvari i ispuni..Imala je želju da sebi i svojoj porodici obezbedi lep i lagodan život. Bila je vredna, skromna i poštena devojka o kojoj su svi imali samo lepo mišljenje i pohvale!
Nažalost, sve ove snove i nadanja u samo jednom trenutku je prekinuo vojnik zločinačke armije BiH. Pitamo se da li mu je ruka zadrhtala dok se iživljavao i dok je ubijao ovu mladu devojku koja nije bila nikome kriva?
Ljiljanin brat Saša Lončarević za portal Despotovina je izjavio:
"Uprkos brojnim dokazima zločine nad Srbima uporno prikrivaju, a oni koji su ih činili slobodno šetaju ovim mjestom. Imao sam 12 godina kada sam saznao da je ubijena moja sestra koja je bila u šestom mjesecu trudnoće"
U knjizi „Hronika našeg groblja“, autora Milivoja Ivaniševića, navode se izjave preživjelih svjedoka masakra u Magašićima. Prema njihovim riječima među napadačima i zločincima toga dana su prepoznati: Meho Osmanović, Šaban Osmanović, Ćamil Hasanović, Senahid Avdić, Rama Babajić, Hajrudin Osmanović, Nedžib Osmanović, Mehidin Smailović i drugi. Svi oni su bili pripadnici tzv. Armije BiH, regrutovani sa područja opština Bratunac, Srebrenica i Vlasenica.
Izvor: portal Despotovina
Коментари
Постави коментар