Tokom rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995), muslimanski ekstremisti su počinili stravične zločine nad srpskim stanovništvom u Podrinju. Jedno od najvećih stratišta svakako je Višegrad. U periodu od aprila 1992. pa sve do kraja rata, masovno su ubijane žene, devojke, nemoćni starci a nisu bila pošteđena čak ni deca.
Pripadnici muslimanske tzv. "Armije BiH" zavili su te 1992. Višegrad u crno! Veliki broj srpskih sela i zaseoka spaljen je do temelja a devastirana su i pravoslavna groblja, kulturni spomenici i pravoslavne crkve. Jedini cilj agresora bilo je stvaranje etnički čiste muslimanske države i potpuno istrebljenje srpskog naroda. Valja napomenuti da su muslimani ovog kraja aktivno učestvovali i u stravičnim zločinima i genocidu NDH tokom Drugog svetskog rata kada je na području višegradske regije pobijeno nešto više od 6000 Srba. Iako smo mislili da je vreme fašizma daleko iza nas, komšije Bošnjaci su nas te nesrećne 1992. godine uverili u suprotno.
Tužno je i poražavajuće što za više stotina mučki ubijenih Višegrađana do danas niko nije procesuiran niti osuđen. Uprkos brojnim dokazima i izjavama preživelih svedoka, Tužilaštvo i Sud BiH ostali su potpuno nemi na zverska ubistva dece, žena i nemoćnih civila čija je jedina krivica bila njihova srpska nacionalnost.
Prva žrtva muslimanskog terora bio je Srbin Ranko Baranac (62) kojeg je na svirep i okrutan način ubio Hasan Šabanija u selu Crnčići, nedaleko od Višegrada. Ranko je ubijen u svojoj kući dok je proslavljao krsnu slavu. Ovaj zločin je počinjen 12. januara 1992. kada rat još zvanično nije ni počeo što nam jasno govori da su muslimani već i ranije imali dobro oformljen plan o etničkom čišćenju Srba sa njihovog vekovnog ognjišta. Nakon ovog svirepog ubistva zločini nad Srbima dobijaju masovni karakter i postaju sve učestalija. Proleće i leto 1992. bivaju obeleženi sahranama i parastosima. Leleci i jauci srpskih majki postaju svakodnevica.
Sredinom aprila 1992. u selu Glavica mučki je ubijen civil Mićo Inđić i to u dvorištu svoga zeta Gojka Đurića. Za njegovo ubistvo sumnjiči se Huso Huspahić, predratni milicioner koji je sa nekolicinom muslimanskih ekstremista upao u ovo malo selo i počinio krvavi pir.
Jedan od najpoznatijih višegradskih ekstremista svakako je bio Murat Šabanović, poznat po pljačkama, ucenama i ubistvima Srba. Ostaće upamćen u istoriji kao razbojnik koji je srušio spomenik nobelovcu Ivi Andriću u Višegradu 1. jula 1991. godine. Pored toga, bio je glavni akter drame u Višegradu, kada je hteo da digne u vazduh hidroelektranu i tako napravi katastrofu velikih razmera. Upravo njegova nedela su najavila stravična stradanja i početak genocida nad srpskim stanovništvom u Višegradu.
U Višegradu tada započinje masovna panika i na hiljade građana odlučuje da napusti rodni grad. U strahu za sopstvenu bezbednost, Višegrađani bivaju proterani sa svojih vekovnih ognjišta ostavljajući svoje domove i celokupnu imovinu na milost i nemilost svojim dojučerašnjim komšijama. Retki ipak odlučuju da ostanu u svojim domovima, verujući na reč svojim komšijama. Nažalost, takva misao je većinu koštala života. Popaljeno je više desetina sela i zaselaka gde su živeli Srbi a preostalo stanovništvo je pobijeno. Jedan od najvećih zločina je počinjen u malom selu Jelašci. U zoru 1. avgusta 1992. naoružani muslimanski ekstremisti pod komandom Ahmeta Sejdića upadaju u ovo malo nebranjeno mesto i ubijaju više od trećine sela. Jelašci su do temelja spaljeni i danas bukvalno ne postoje. Svi pobijeni meštani su bili civili koji su obavljali svakodnevne poslove. U napadu na Jelašce ubijeno je i pet članova porodice Jeličić. Petronije Jeličić toga dana je ostao bez roditelja, supruge i dvoje maloletne dece. Svi su ubijeni i streljani na kućnom pragu. Vidoje je imao 10 a njegova sestra Dragana samo 8 godina kada su mučeni pa streljani u dvorištu svoje kuće. Njihovu bezbrižnu igru prekinuli su muslimanski zlikovci. Zverima u ljudskom obliku ruka nije zadrhtala dok su gasili živote ove nedužne decu. Toga dana masakrirana je i njihova majka Mirjana (32) dok su u kuhinji svirepo ubijeni njen svekar Trivun (69) i svekrva Sava (70). Na svom kućnom pragu likvidirani su Milan Šušnjar (42) i Slavka Šušnjar (62). U kući, dok su pripremali kafu, ubijeni su Mile Savić, njegova supruga Petka i brat Radomir, koji je tada došao iz Obrenovca da pomogne bratu u kupljenju sena. Petka je pronađena mrtva sa mlinom za kafu u rukama.
U napadu na Vlahoviće, masakriran je veći broj srpskih civila. Dragomir Šimšić i njegova supruga Perka izrešetani su na kućnom pragu a njihov rođak Božo Šimšić (62) mučen je pa masakriran hladnim oružjem. Muslimanski vojnici su nesrećnom čoveku prerezali grkljan, odsekli desnu šaku a potom ga noževima i sekirama ubadali više puta po grudima i stomaku. U leto 1992. do temelja je spaljeno i srpsko selo Zemljice a 14 civila je brutalno pobijeno. Naročito je teška i potresna priča o smrti Srpkinje Stoje Tomić iz sela Kozar koju su muslimanski zločinci najpre ranili pa zarobili. Gotovo mesec dana Stoja je maltretirana i mučena, a zlikovci su je naterali da ode do svoje vikendice u selu Petruša gde im je dala sav svoj nakit i ušteđevinu. Nakon toga su je poput svojih dedova i predaka iz Drugog svetskog rata, ritualno mučili pa masakrirali. Njeno beživotno telo ubrzo su pronašli meštani Srbi. Od zadobijenih rana i povreda, Stojino lice je bilo potpuno neprepoznatljivo tako da je i sam proces identifikacije prilično dugo trajao.
Na području Višegrada je postojalo i desetak logora i privatnih zatvora gde su početkom rata držani srpski civili i zarobljenici, od koji su mnogi mučeni i ubijeni. Među zatočenicima je bio i veliki broj žena koje su zlostavljane i maltretirane.
21. juna 1992. u mestu Kustur Polje, muslimanski zlikovci su ubili civile Željka Tasića i Ivicu Marinkovića dok je tri dana kasnije u u Ulici Krajiških brigada, grupa muslimanskih vojnika je iz vatrenog oružja ubila Srbina - civila Ranka Samardžića. Ranko je pogođen u potiljak iz neposredne blizine i preminuo je na licu mesta.
29. juna 1992. muslimanski zločinci su iz snajpera ubili Violetu Jovanović (36) dok je prostirala veš na terasi svoje porodične kuće u Višegradu.
Nezapamćen masakr nad srpskim stanovništvom dogodio se i 8. avgusta 1992. Tog vrelog dana, uz povike "Alahu ekber" i "Koljite žene i decu", muslimanske horde, predvođene višegradskim kasapinom Ahmetom Sejdićem, izvršile su napad na nebranjena srpska sela Klisuru i Bursiće. Ubijeno je 16 civila, među kojima 9 žena. Na kućnom pragu su preklani civili - braća Milorad (31) i Miloš Kusmuk (27) kao i njihova rođaka Danica Kusmuk (62). Žrtve su pre smrti bile podvrgnute nezamislivim torturama. Lomljeni su im prsti, vađeni zubi a nakon tortura likvidirani su vatrenim oružjem. Muslimanski zlikovci su Danicu Kusmuk tukli i maltretirali a potom je vezali pored šporeta i živu je zapalili. Urlici i jauci nesrećne žene odzvanjali su Višegradom. Na kućnom pragu masakrirana je teško pokretna starica Joka Vukašinović (rođ. 1914). Zlikovci su nesrećnu staricu psihički i fizički zlostavljali a potom u nju sasuli nekoliko rafala. Civil Zoran Kojić (27) ubijen je u bombaškom napadu a slepa starica Mileva Ikić (77) zaklana je sekirom. U ovom krvavom napadu džihadista ubijene su i Milka Krsmanović (65) i Borka Andrić (69), dalja rođaka našeg nobelovca Ive Andrića. U zaseoku Bursići ubijene su Stanojka Ičagić (57) i njena nepokretna majka Božana Ičagić (83). Nakon tortura, muslimanski zločinci su ih zatvorili u kuću a potom ih žive zapalili sa sve kućom.
Civila Milana Kneževića (52), grupa muslimanskih vojnika je zarobila pa unakazila. Zlikovci su nesrećnom čoveku odsekli ruke do lakata a noge do kolena, a potom ga zapalili u porodičnoj kući.
Sela Gornja i Donja Lijeska bila su mesta strahovitog stradanja Srba. Civili su zatirani sekirama, maljevima i puškama. Domaćica Radojka Rajak svirepo je ubijena u svom dvorištu. Muslimanski zločinci su je najpre teško ranili iz vatrenog oružja a potom joj je Ramiz Nuhanović uz gromoglasan smeh sasuo rafal u glavu i lišio je života.
Milja Tanasković u jednom danu je izgubila troje dece. Prilikom upada u njeno selo, muslimanski ekstremisti su streljali njena dva sina Radeta (32) i Vladu (27). Tom prilikom na svirep način je ubijena i Miljina maloletna ćerka Vladanka. Bilo joj je nepunih 17 godina. Starica Milja tom prilikom je ranjena u predelu grudnog koša ali je uspela da preživi. Napad su sasvim slučajno preživeli Miljin osmomesečni unuk i snaja Dragana koji su se tom prilikom zatekli u gradu. U napadu na Donju Lijesku stradao je i komšija Jovo Samardžić (38).
"Bila sam u kući sa djecom kada su napali iz šume, pokušali smo da bježimo...prvo su mi ranili Rada, jednog komšiju ubiše, drugog raniše. Onda od njihovog metka pade i Rade, pa mlađi sin Vlade. Osjetih da sam ranjena a onda mi raniše ćerku Vladanku...umrla je na mojim ranjenim nogama. Šta je sve ojađena majka preživjela." - kroz plač je ispričala ova nesrećna starica pre dve godine za medije.
Jednako strašan zločin zadesio je i meštane srpskog sela Faljenovići. Muslimanski agresori su izvršili napad u ranu zoru i masakrirali veći broj staraca. Tokom trajanja rata ubijeno je sedmoro Vukovića. Na kućnom pragu mučeni su i ubijeni supružnici Vasilije (rođ. 1928) i Miljana Vuković (rođ. 1929). Slična sudbina zadesila je i Milana (1928) i Desanku Vuković (1932). Sve žrtve su mučene, a potom streljane. Svima je pucano u potiljak a Milan je pronađen sa vezanim rukama. Metodi ubijanja bili su identični onima koje su muslimanski zlikovci primenjivali tokom Drugog svetskog rata.
Vojnici Ahmeta Sejdića brutalno su lišili života i domaćice Koviljku Mirković (52) i Milku Zečević (50). Obe žene ubijene su iz vatrenog oružja ispred svojih kuća. Slična sudbina zadesila je i supružnike Milenka i Lazariju Avramović koji su stradali u svome stanu. Starica Mileva Krsmanović (70) brutalno je ubijena u svojoj porodičnoj kući od strane muslimanskih ekstremista.
Dana 16.10.1992. godine muslimanska vojska je, prilikom napada na Meremišlje, zarobila devetoro Srba a potom ih nakon zverskog mučenja poubijala.
Tog dana ubijeni su:
2. Tuševljak Goran (1963) - na lešu je nađena rasekotina sa leve strane lica od ivice usta prema vratu, a odsečena mu je desna šaka;
3. Tešević Milan (1958) - na lešu nađena rasekotina lica sa leve strane, od ivice usta ka vratu a odsečena je i leva ušna školjka;
4. Marković Marjan (1961) - odsečena leva ušna školjka kao i prednji zubi koji su raskidani, a sa desne strane lica od usta do Adamove jabučice nađen je rez, dok je desno koleno razmrskano i potkolenica rotirana;
5. Zarić Duško (1968) - na lešu nedostaje veliki deo kosti desne strane potiljka, a na vratu, ispod donje vilice, nađen je otvor širine 2,5 sm;
6. Šijaković Milutin (1955) - na lešu nedostaje krov lobanje, a na više mesta polomljene su i kosti lica i vilice;
7. Šijaković Mira (1949) - teške povrede i posekotine na donjem delu stomaka, nastale znatno pre smrti
8. Cvrkota Milisav - na lešu pronađeni tragovi zlostavljanja i masakriranja
9. Stanojević Milivoje (1949) - na lešu pronađeni tragovi zlostavljanja i masakriranja
Dana 21. januara 1993. godine, prilikom napada na srpska sela, muslimanski vojnici su ubili civile: Soku Tešović, staru 63 godine, u selu Stražbenice i Desanku Vidaković, staru 62 godine, u selu Ćaćice (Opština Višegrad), koje nisu uspele da pobegnu.
Soku Tešović prvo su vezali žicom i vodili je po selu Stražbenice da gleda popaljene srpske kuće i leševe ubijenih, a zatim su je vratili u njenu kuću, žicom vezali za šporet i zajedno sa kućom živu zapalili. Na jauke nesrećene žene višegradski muslimani su odgovorili pesmom, smehom i igrom.
Desanku Vidaković muslimanski vojnici zatekli su u njenoj kući u Ćaćicama i fizički je zlostavljali, a zatim ispred kuće ubili iz vatrenog oružja.
U proleće 1993. godine grupa muslimanskih vojnika je, kod mesta Štitarevo (Opština Višegrad), preklala Milivoja Ristića (70) - Srbina civila. Kasnije su pričali da je Milivoja "odvukla Sjelina i da se nikada neće vratiti". Od muslimanskih granata ispaljenih na uže područje grada poginulo je 11 a ranjeno više od 40 građana. Na taj način je sredinom 1993. poginula i domaćica Vinka Stojanović, izbeglica iz Goražda, dok je dvoje dece zadobilo teže povrede. Ratni vihor zauvek je prekinuo i život Slavice Mešanović (35) a tokom agresije poginuli su i Anđa Simić (37), Milivoje Ristić (1934), Milka Nikitović, Radomir Nikitović, Ljubica Obradović, Mirosanda Podgorica (36), Dragan Šušnjar (65), Ranko Samardžić (70), Milivoje Ristić (40), Milanka Raković, Nikola Lučić (62), Slobodan Tanasković, Rade Cvjetičanin, Rudolf Lončarević i na stotine drugih građana srpske nacionalnosti.
Na području šest opština Gornjeg Podrinja tokom rata je ubijeno 2270 građana srpske nacionalnosti, među kojima 477 žena i 82-oje dece. Za ove zločine do danas niko nije odgovarao a Tužilaštvo i Sud BiH godinama odbijaju da podignu optužnice protiv zločinaca kao da nam žele poslati poruku kako ubistva srpske dece, srpskih žena i staraca nisu kažnjiva!
Spisak nekih zločinaca u Višegradu:
1. Kuspahić Huso, predratni milicioner u Višegradu
2. Šabanija Hasan iz Višegrada
3. Vilić Mustafa,
4. Karić Ćamil
5. Cocalić Ramiz
6. Bajić Hamdo, iz Velike Gostilje, od oca Hasima i majke Mejreme,
7. Šabanović Adil, iz Male Gosilje, gde je i rođen 27.11.1972. godine, od oca Rifeta,
8. Hurem Ragib, zv. "Rapče", iz Male Gostilje, rođen 24.09.1960. godine od oca Ragiba,
9. Ramo Pojo, od oca Omera, iz Vlahovića,
10. Bulatović Mirsad, od oca Šefika, iz Vlahovića.
11. Ešef Sibalo
12. Smajić Mustafa, iz Donjeg Dubova, gde je i rođen 01.10.1972. godine, od oca Sabrije i majke
Mirsade,
13. Isić Kemal, iz Višegrada, rođen u Dobrunu 04.10.1957. godine, od oca Šemsa,
14. Šuško Ibrahim, iz Višegrada, gde je i rođen 08.05.1959. godine od oca Smaila,
15. Veletovac Hasan, iz Višegrada, rođen 26.01.1957. u mestu Čengići, od oca Himza.
16. Nuhanović Ramiz, iz sela Tusta Međ, gde je i rođen 19.01.1964. godine, od oca Rama,
17. Mesić Nezir, iz Višegrada, rođen u selu Tusta Međ 29.05.1949. godine, od oca Halila,
18. Velić Himzo, rođ. 15.11.1958. u selu Hamzići, od oca Sarije,
19. Nuhanović Nesib, iz Gornje Crnče, rođen 12.02.1958. godine u selu Hamzići, od oca Hašima,
20. Arnautović Ramiz, iz Višegrada, naselje Okolišta,
21. Sejdić Ahmet, iz mesta Drokan (Višegrad), gde je i rođen 02.01.1960. godine, od oca Ibra i majke Zemke,
22. Kabaklija Ibro, iz Višegrada, rođen 25.11.1967. godine u mestu Kosovo Polje (Višegrad), od oca Ahmeta i majke Ifete,
23. Kabaklija Bakir, iz Višegrada, gde je i rođen 02.04. 1962. od oca Salka i majke Behije,
24. Kabaklija Nermin, iz Višegrada, gde je i rođen 14.01.1966. godine, od oca Ahmeta i majke Ifete,
25. Jamak Zakir, iz Kosova Polja, gde je i rođen 04.05. 1969. godine od oca Huseina,
26. Kos Salko, iz Kosova Polja, gde je i rođen 04.02. 1951. od oca Sulejmana i majke Mule,
27. Mehanović Bajro, iz Kosova Polja, rođen u Sarajevu 01.10.1949. godine od oca Hadža.
28. Džafo Alija, iz Brštenice, rođen 26.10.1970. godine od oca Avdije i majke Fadile,
29. Čakir Sakib, iz Višegrada, gde je i rođen 17.07. 1957. od oca Abida i majke Rasime,
30. Kos Adem, iz Kosova Polja, gde je i rođen 26.11.1958. godine od oca Sulejmana i majke Mule,
31. Jamak Esad iz Kosova Polja, od oca Avda i majke Hafe,
32. Čakar Rasim, iz Zakrsnice, gde je i rođen 02.12.1967. godine od oca Asima i majke Safije,
33. Džafo Alija, iz Višegrada, rođen 04.08.1951. u Gornjoj Brštenici, od oca Ibrahima i majke Šahe.
34. Lemezan Enes, iz Međeđe, gde je i rođen 06.09.1955. godine, od oca Rasima i majke Fate,
35. Hanić Hajro, iz Višegrada, rođen u Meremišlju, 09.06.1950. godine, od oca Smaja,
36. Šišić Mehmedalija, iz Bogdašića, gde je i rođen 02.01.1975. godine, od oca Ismeta,
37. Gegić Halil, iz Međeđe, rođen u Foči 22.04.1973. godine, od oca Jusa,
38. Šišić Ismet, iz Bogdašića, gde je i rođen 08.02.1936. godine, od oca Jusa,
39. Dervišević Asim, iz Međeđe, gde je i rođen 14.03. 1963. godine, od oca Rasima,
40. Muharemović Hamdija, iz Međeđe, gde je i rođen 04.01.1953. godine, od oca Avdije,
41. Džanko Esad, iz Džankića, gde je i rođen 08.03.1967.godine, od oca Bega,
42. Dervišević Halil, iz Međeđe, od oca Rasima,
43. Hurem Nedžad, taksista iz Međeđe,
44. Sinotić Ekrem, iz Višegrada,
45. Šišić Dževad, iz Bogdašića,
46. Muharemović Dževad, iz Međeđe,
47. Kustura Zaim, iz Višegrada, rođen 25.04.1963. god., u mestu Babin Potok, od oca Islama,
48. Marić Osman, iz mesta Babin Potok, gde je i rođen 19.12.1944. godine, od oca Husa,
49. Džafić Sejad, iz mesta Holijaci, gde je i rođen 30.10. 1957. godine,
50. Ćeško Zijad, iz mesta Kabernik, gde je i rođen 16.10.1964. godine, od oca Hasiba,
51. Džafić Nurdin, iz mesta Kabernik, gde je i rođen 13.11.1969. godine od oca Nusreta,
52. Kustura Alija, iz mesta Donji Dubovik, gde je i rođen 24.10.1927. godine, od oca Hamida,
53. Čančar Senad, iz Kabernika, gde je i rođen 05.01. 1969. godine, od oca Muharema,
54. Čančar Memiš, iz Višegrada, rođen u Kaberniku, 07.12.1950. godine od oca Mustafe,
55. Čančar Almir, iz Kabernika, rođen u Višegradu, 19.09.1968. godine, od oca Ejuba i
56. Čančar Jasmin, iz Kabernika, od oca Ejuba i majke Hajrije.
57. Gušo Rašid, iz sela Drinsko, gde je i rođen 02.01. 1950. godine od oca Šerfana
58. Jelačić Fajo
59. Bilić Hamdija
60. Sobo Ragib
61. Šaićrović Muhamed
62. Tabaković Sabrija,
63. Cocalić Nezim,
64. Gaković Ramiz
65. Delibašić Ismet
66. Jamak Zakir, iz mesta Kosovo Polje (Višegrad) gde je i rođen 04.05.1969. godine, od oca Huseina
67. Jelačić Medo, iz sela Jelačići, gde je i rođen 07.08. 1951. godine, od oca Husa
68. Šabanović Murat, iz Višegrada,
69. Ahmetović Sead
Preuzeto sa sajtova:
http://www.slobodan-milosevic.org/documents/reports/Serbian/8-VG.htm
Portal "Zločini nad Srbima"
Pripadnici muslimanske tzv. "Armije BiH" zavili su te 1992. Višegrad u crno! Veliki broj srpskih sela i zaseoka spaljen je do temelja a devastirana su i pravoslavna groblja, kulturni spomenici i pravoslavne crkve. Jedini cilj agresora bilo je stvaranje etnički čiste muslimanske države i potpuno istrebljenje srpskog naroda. Valja napomenuti da su muslimani ovog kraja aktivno učestvovali i u stravičnim zločinima i genocidu NDH tokom Drugog svetskog rata kada je na području višegradske regije pobijeno nešto više od 6000 Srba. Iako smo mislili da je vreme fašizma daleko iza nas, komšije Bošnjaci su nas te nesrećne 1992. godine uverili u suprotno.
Tužno je i poražavajuće što za više stotina mučki ubijenih Višegrađana do danas niko nije procesuiran niti osuđen. Uprkos brojnim dokazima i izjavama preživelih svedoka, Tužilaštvo i Sud BiH ostali su potpuno nemi na zverska ubistva dece, žena i nemoćnih civila čija je jedina krivica bila njihova srpska nacionalnost.
Prva žrtva muslimanskog terora bio je Srbin Ranko Baranac (62) kojeg je na svirep i okrutan način ubio Hasan Šabanija u selu Crnčići, nedaleko od Višegrada. Ranko je ubijen u svojoj kući dok je proslavljao krsnu slavu. Ovaj zločin je počinjen 12. januara 1992. kada rat još zvanično nije ni počeo što nam jasno govori da su muslimani već i ranije imali dobro oformljen plan o etničkom čišćenju Srba sa njihovog vekovnog ognjišta. Nakon ovog svirepog ubistva zločini nad Srbima dobijaju masovni karakter i postaju sve učestalija. Proleće i leto 1992. bivaju obeleženi sahranama i parastosima. Leleci i jauci srpskih majki postaju svakodnevica. Sredinom aprila 1992. u selu Glavica mučki je ubijen civil Mićo Inđić i to u dvorištu svoga zeta Gojka Đurića. Za njegovo ubistvo sumnjiči se Huso Huspahić, predratni milicioner koji je sa nekolicinom muslimanskih ekstremista upao u ovo malo selo i počinio krvavi pir.
Jedan od najpoznatijih višegradskih ekstremista svakako je bio Murat Šabanović, poznat po pljačkama, ucenama i ubistvima Srba. Ostaće upamćen u istoriji kao razbojnik koji je srušio spomenik nobelovcu Ivi Andriću u Višegradu 1. jula 1991. godine. Pored toga, bio je glavni akter drame u Višegradu, kada je hteo da digne u vazduh hidroelektranu i tako napravi katastrofu velikih razmera. Upravo njegova nedela su najavila stravična stradanja i početak genocida nad srpskim stanovništvom u Višegradu.
U Višegradu tada započinje masovna panika i na hiljade građana odlučuje da napusti rodni grad. U strahu za sopstvenu bezbednost, Višegrađani bivaju proterani sa svojih vekovnih ognjišta ostavljajući svoje domove i celokupnu imovinu na milost i nemilost svojim dojučerašnjim komšijama. Retki ipak odlučuju da ostanu u svojim domovima, verujući na reč svojim komšijama. Nažalost, takva misao je većinu koštala života. Popaljeno je više desetina sela i zaselaka gde su živeli Srbi a preostalo stanovništvo je pobijeno. Jedan od najvećih zločina je počinjen u malom selu Jelašci. U zoru 1. avgusta 1992. naoružani muslimanski ekstremisti pod komandom Ahmeta Sejdića upadaju u ovo malo nebranjeno mesto i ubijaju više od trećine sela. Jelašci su do temelja spaljeni i danas bukvalno ne postoje. Svi pobijeni meštani su bili civili koji su obavljali svakodnevne poslove. U napadu na Jelašce ubijeno je i pet članova porodice Jeličić. Petronije Jeličić toga dana je ostao bez roditelja, supruge i dvoje maloletne dece. Svi su ubijeni i streljani na kućnom pragu. Vidoje je imao 10 a njegova sestra Dragana samo 8 godina kada su mučeni pa streljani u dvorištu svoje kuće. Njihovu bezbrižnu igru prekinuli su muslimanski zlikovci. Zverima u ljudskom obliku ruka nije zadrhtala dok su gasili živote ove nedužne decu. Toga dana masakrirana je i njihova majka Mirjana (32) dok su u kuhinji svirepo ubijeni njen svekar Trivun (69) i svekrva Sava (70). Na svom kućnom pragu likvidirani su Milan Šušnjar (42) i Slavka Šušnjar (62). U kući, dok su pripremali kafu, ubijeni su Mile Savić, njegova supruga Petka i brat Radomir, koji je tada došao iz Obrenovca da pomogne bratu u kupljenju sena. Petka je pronađena mrtva sa mlinom za kafu u rukama.
U napadu na Vlahoviće, masakriran je veći broj srpskih civila. Dragomir Šimšić i njegova supruga Perka izrešetani su na kućnom pragu a njihov rođak Božo Šimšić (62) mučen je pa masakriran hladnim oružjem. Muslimanski vojnici su nesrećnom čoveku prerezali grkljan, odsekli desnu šaku a potom ga noževima i sekirama ubadali više puta po grudima i stomaku. U leto 1992. do temelja je spaljeno i srpsko selo Zemljice a 14 civila je brutalno pobijeno. Naročito je teška i potresna priča o smrti Srpkinje Stoje Tomić iz sela Kozar koju su muslimanski zločinci najpre ranili pa zarobili. Gotovo mesec dana Stoja je maltretirana i mučena, a zlikovci su je naterali da ode do svoje vikendice u selu Petruša gde im je dala sav svoj nakit i ušteđevinu. Nakon toga su je poput svojih dedova i predaka iz Drugog svetskog rata, ritualno mučili pa masakrirali. Njeno beživotno telo ubrzo su pronašli meštani Srbi. Od zadobijenih rana i povreda, Stojino lice je bilo potpuno neprepoznatljivo tako da je i sam proces identifikacije prilično dugo trajao.
Na području Višegrada je postojalo i desetak logora i privatnih zatvora gde su početkom rata držani srpski civili i zarobljenici, od koji su mnogi mučeni i ubijeni. Među zatočenicima je bio i veliki broj žena koje su zlostavljane i maltretirane.
21. juna 1992. u mestu Kustur Polje, muslimanski zlikovci su ubili civile Željka Tasića i Ivicu Marinkovića dok je tri dana kasnije u u Ulici Krajiških brigada, grupa muslimanskih vojnika je iz vatrenog oružja ubila Srbina - civila Ranka Samardžića. Ranko je pogođen u potiljak iz neposredne blizine i preminuo je na licu mesta.
29. juna 1992. muslimanski zločinci su iz snajpera ubili Violetu Jovanović (36) dok je prostirala veš na terasi svoje porodične kuće u Višegradu.
Nezapamćen masakr nad srpskim stanovništvom dogodio se i 8. avgusta 1992. Tog vrelog dana, uz povike "Alahu ekber" i "Koljite žene i decu", muslimanske horde, predvođene višegradskim kasapinom Ahmetom Sejdićem, izvršile su napad na nebranjena srpska sela Klisuru i Bursiće. Ubijeno je 16 civila, među kojima 9 žena. Na kućnom pragu su preklani civili - braća Milorad (31) i Miloš Kusmuk (27) kao i njihova rođaka Danica Kusmuk (62). Žrtve su pre smrti bile podvrgnute nezamislivim torturama. Lomljeni su im prsti, vađeni zubi a nakon tortura likvidirani su vatrenim oružjem. Muslimanski zlikovci su Danicu Kusmuk tukli i maltretirali a potom je vezali pored šporeta i živu je zapalili. Urlici i jauci nesrećne žene odzvanjali su Višegradom. Na kućnom pragu masakrirana je teško pokretna starica Joka Vukašinović (rođ. 1914). Zlikovci su nesrećnu staricu psihički i fizički zlostavljali a potom u nju sasuli nekoliko rafala. Civil Zoran Kojić (27) ubijen je u bombaškom napadu a slepa starica Mileva Ikić (77) zaklana je sekirom. U ovom krvavom napadu džihadista ubijene su i Milka Krsmanović (65) i Borka Andrić (69), dalja rođaka našeg nobelovca Ive Andrića. U zaseoku Bursići ubijene su Stanojka Ičagić (57) i njena nepokretna majka Božana Ičagić (83). Nakon tortura, muslimanski zločinci su ih zatvorili u kuću a potom ih žive zapalili sa sve kućom.
Civila Milana Kneževića (52), grupa muslimanskih vojnika je zarobila pa unakazila. Zlikovci su nesrećnom čoveku odsekli ruke do lakata a noge do kolena, a potom ga zapalili u porodičnoj kući.
Sela Gornja i Donja Lijeska bila su mesta strahovitog stradanja Srba. Civili su zatirani sekirama, maljevima i puškama. Domaćica Radojka Rajak svirepo je ubijena u svom dvorištu. Muslimanski zločinci su je najpre teško ranili iz vatrenog oružja a potom joj je Ramiz Nuhanović uz gromoglasan smeh sasuo rafal u glavu i lišio je života.
Milja Tanasković u jednom danu je izgubila troje dece. Prilikom upada u njeno selo, muslimanski ekstremisti su streljali njena dva sina Radeta (32) i Vladu (27). Tom prilikom na svirep način je ubijena i Miljina maloletna ćerka Vladanka. Bilo joj je nepunih 17 godina. Starica Milja tom prilikom je ranjena u predelu grudnog koša ali je uspela da preživi. Napad su sasvim slučajno preživeli Miljin osmomesečni unuk i snaja Dragana koji su se tom prilikom zatekli u gradu. U napadu na Donju Lijesku stradao je i komšija Jovo Samardžić (38).
"Bila sam u kući sa djecom kada su napali iz šume, pokušali smo da bježimo...prvo su mi ranili Rada, jednog komšiju ubiše, drugog raniše. Onda od njihovog metka pade i Rade, pa mlađi sin Vlade. Osjetih da sam ranjena a onda mi raniše ćerku Vladanku...umrla je na mojim ranjenim nogama. Šta je sve ojađena majka preživjela." - kroz plač je ispričala ova nesrećna starica pre dve godine za medije.
Jednako strašan zločin zadesio je i meštane srpskog sela Faljenovići. Muslimanski agresori su izvršili napad u ranu zoru i masakrirali veći broj staraca. Tokom trajanja rata ubijeno je sedmoro Vukovića. Na kućnom pragu mučeni su i ubijeni supružnici Vasilije (rođ. 1928) i Miljana Vuković (rođ. 1929). Slična sudbina zadesila je i Milana (1928) i Desanku Vuković (1932). Sve žrtve su mučene, a potom streljane. Svima je pucano u potiljak a Milan je pronađen sa vezanim rukama. Metodi ubijanja bili su identični onima koje su muslimanski zlikovci primenjivali tokom Drugog svetskog rata.
Vojnici Ahmeta Sejdića brutalno su lišili života i domaćice Koviljku Mirković (52) i Milku Zečević (50). Obe žene ubijene su iz vatrenog oružja ispred svojih kuća. Slična sudbina zadesila je i supružnike Milenka i Lazariju Avramović koji su stradali u svome stanu. Starica Mileva Krsmanović (70) brutalno je ubijena u svojoj porodičnoj kući od strane muslimanskih ekstremista.
Dana 16.10.1992. godine muslimanska vojska je, prilikom napada na Meremišlje, zarobila devetoro Srba a potom ih nakon zverskog mučenja poubijala.
Tog dana ubijeni su:
1. Rosić Mirko (1967) - na lešu pronađeni krvni podlivi u predelu leđa, nastali zaživotnim zlostavljanjem
3. Tešević Milan (1958) - na lešu nađena rasekotina lica sa leve strane, od ivice usta ka vratu a odsečena je i leva ušna školjka;
4. Marković Marjan (1961) - odsečena leva ušna školjka kao i prednji zubi koji su raskidani, a sa desne strane lica od usta do Adamove jabučice nađen je rez, dok je desno koleno razmrskano i potkolenica rotirana;
5. Zarić Duško (1968) - na lešu nedostaje veliki deo kosti desne strane potiljka, a na vratu, ispod donje vilice, nađen je otvor širine 2,5 sm;
6. Šijaković Milutin (1955) - na lešu nedostaje krov lobanje, a na više mesta polomljene su i kosti lica i vilice;
7. Šijaković Mira (1949) - teške povrede i posekotine na donjem delu stomaka, nastale znatno pre smrti
8. Cvrkota Milisav - na lešu pronađeni tragovi zlostavljanja i masakriranja
9. Stanojević Milivoje (1949) - na lešu pronađeni tragovi zlostavljanja i masakriranja
Dana 21. januara 1993. godine, prilikom napada na srpska sela, muslimanski vojnici su ubili civile: Soku Tešović, staru 63 godine, u selu Stražbenice i Desanku Vidaković, staru 62 godine, u selu Ćaćice (Opština Višegrad), koje nisu uspele da pobegnu.
Soku Tešović prvo su vezali žicom i vodili je po selu Stražbenice da gleda popaljene srpske kuće i leševe ubijenih, a zatim su je vratili u njenu kuću, žicom vezali za šporet i zajedno sa kućom živu zapalili. Na jauke nesrećene žene višegradski muslimani su odgovorili pesmom, smehom i igrom.
Desanku Vidaković muslimanski vojnici zatekli su u njenoj kući u Ćaćicama i fizički je zlostavljali, a zatim ispred kuće ubili iz vatrenog oružja.
U proleće 1993. godine grupa muslimanskih vojnika je, kod mesta Štitarevo (Opština Višegrad), preklala Milivoja Ristića (70) - Srbina civila. Kasnije su pričali da je Milivoja "odvukla Sjelina i da se nikada neće vratiti". Od muslimanskih granata ispaljenih na uže područje grada poginulo je 11 a ranjeno više od 40 građana. Na taj način je sredinom 1993. poginula i domaćica Vinka Stojanović, izbeglica iz Goražda, dok je dvoje dece zadobilo teže povrede. Ratni vihor zauvek je prekinuo i život Slavice Mešanović (35) a tokom agresije poginuli su i Anđa Simić (37), Milivoje Ristić (1934), Milka Nikitović, Radomir Nikitović, Ljubica Obradović, Mirosanda Podgorica (36), Dragan Šušnjar (65), Ranko Samardžić (70), Milivoje Ristić (40), Milanka Raković, Nikola Lučić (62), Slobodan Tanasković, Rade Cvjetičanin, Rudolf Lončarević i na stotine drugih građana srpske nacionalnosti.
Na području šest opština Gornjeg Podrinja tokom rata je ubijeno 2270 građana srpske nacionalnosti, među kojima 477 žena i 82-oje dece. Za ove zločine do danas niko nije odgovarao a Tužilaštvo i Sud BiH godinama odbijaju da podignu optužnice protiv zločinaca kao da nam žele poslati poruku kako ubistva srpske dece, srpskih žena i staraca nisu kažnjiva!
Spisak nekih zločinaca u Višegradu:
1. Kuspahić Huso, predratni milicioner u Višegradu
2. Šabanija Hasan iz Višegrada
3. Vilić Mustafa,
4. Karić Ćamil
5. Cocalić Ramiz
6. Bajić Hamdo, iz Velike Gostilje, od oca Hasima i majke Mejreme,
7. Šabanović Adil, iz Male Gosilje, gde je i rođen 27.11.1972. godine, od oca Rifeta,
8. Hurem Ragib, zv. "Rapče", iz Male Gostilje, rođen 24.09.1960. godine od oca Ragiba,
9. Ramo Pojo, od oca Omera, iz Vlahovića,
10. Bulatović Mirsad, od oca Šefika, iz Vlahovića.
11. Ešef Sibalo
12. Smajić Mustafa, iz Donjeg Dubova, gde je i rođen 01.10.1972. godine, od oca Sabrije i majke
Mirsade,
13. Isić Kemal, iz Višegrada, rođen u Dobrunu 04.10.1957. godine, od oca Šemsa,
14. Šuško Ibrahim, iz Višegrada, gde je i rođen 08.05.1959. godine od oca Smaila,
15. Veletovac Hasan, iz Višegrada, rođen 26.01.1957. u mestu Čengići, od oca Himza.
16. Nuhanović Ramiz, iz sela Tusta Međ, gde je i rođen 19.01.1964. godine, od oca Rama,
17. Mesić Nezir, iz Višegrada, rođen u selu Tusta Međ 29.05.1949. godine, od oca Halila,
18. Velić Himzo, rođ. 15.11.1958. u selu Hamzići, od oca Sarije,
19. Nuhanović Nesib, iz Gornje Crnče, rođen 12.02.1958. godine u selu Hamzići, od oca Hašima,
20. Arnautović Ramiz, iz Višegrada, naselje Okolišta,
21. Sejdić Ahmet, iz mesta Drokan (Višegrad), gde je i rođen 02.01.1960. godine, od oca Ibra i majke Zemke,
22. Kabaklija Ibro, iz Višegrada, rođen 25.11.1967. godine u mestu Kosovo Polje (Višegrad), od oca Ahmeta i majke Ifete,
23. Kabaklija Bakir, iz Višegrada, gde je i rođen 02.04. 1962. od oca Salka i majke Behije,
24. Kabaklija Nermin, iz Višegrada, gde je i rođen 14.01.1966. godine, od oca Ahmeta i majke Ifete,
25. Jamak Zakir, iz Kosova Polja, gde je i rođen 04.05. 1969. godine od oca Huseina,
26. Kos Salko, iz Kosova Polja, gde je i rođen 04.02. 1951. od oca Sulejmana i majke Mule,
27. Mehanović Bajro, iz Kosova Polja, rođen u Sarajevu 01.10.1949. godine od oca Hadža.
28. Džafo Alija, iz Brštenice, rođen 26.10.1970. godine od oca Avdije i majke Fadile,
29. Čakir Sakib, iz Višegrada, gde je i rođen 17.07. 1957. od oca Abida i majke Rasime,
30. Kos Adem, iz Kosova Polja, gde je i rođen 26.11.1958. godine od oca Sulejmana i majke Mule,
31. Jamak Esad iz Kosova Polja, od oca Avda i majke Hafe,
32. Čakar Rasim, iz Zakrsnice, gde je i rođen 02.12.1967. godine od oca Asima i majke Safije,
33. Džafo Alija, iz Višegrada, rođen 04.08.1951. u Gornjoj Brštenici, od oca Ibrahima i majke Šahe.
34. Lemezan Enes, iz Međeđe, gde je i rođen 06.09.1955. godine, od oca Rasima i majke Fate,
35. Hanić Hajro, iz Višegrada, rođen u Meremišlju, 09.06.1950. godine, od oca Smaja,
36. Šišić Mehmedalija, iz Bogdašića, gde je i rođen 02.01.1975. godine, od oca Ismeta,
37. Gegić Halil, iz Međeđe, rođen u Foči 22.04.1973. godine, od oca Jusa,
38. Šišić Ismet, iz Bogdašića, gde je i rođen 08.02.1936. godine, od oca Jusa,
39. Dervišević Asim, iz Međeđe, gde je i rođen 14.03. 1963. godine, od oca Rasima,
40. Muharemović Hamdija, iz Međeđe, gde je i rođen 04.01.1953. godine, od oca Avdije,
41. Džanko Esad, iz Džankića, gde je i rođen 08.03.1967.godine, od oca Bega,
42. Dervišević Halil, iz Međeđe, od oca Rasima,
43. Hurem Nedžad, taksista iz Međeđe,
44. Sinotić Ekrem, iz Višegrada,
45. Šišić Dževad, iz Bogdašića,
46. Muharemović Dževad, iz Međeđe,
47. Kustura Zaim, iz Višegrada, rođen 25.04.1963. god., u mestu Babin Potok, od oca Islama,
48. Marić Osman, iz mesta Babin Potok, gde je i rođen 19.12.1944. godine, od oca Husa,
49. Džafić Sejad, iz mesta Holijaci, gde je i rođen 30.10. 1957. godine,
50. Ćeško Zijad, iz mesta Kabernik, gde je i rođen 16.10.1964. godine, od oca Hasiba,
51. Džafić Nurdin, iz mesta Kabernik, gde je i rođen 13.11.1969. godine od oca Nusreta,
52. Kustura Alija, iz mesta Donji Dubovik, gde je i rođen 24.10.1927. godine, od oca Hamida,
53. Čančar Senad, iz Kabernika, gde je i rođen 05.01. 1969. godine, od oca Muharema,
54. Čančar Memiš, iz Višegrada, rođen u Kaberniku, 07.12.1950. godine od oca Mustafe,
55. Čančar Almir, iz Kabernika, rođen u Višegradu, 19.09.1968. godine, od oca Ejuba i
56. Čančar Jasmin, iz Kabernika, od oca Ejuba i majke Hajrije.
57. Gušo Rašid, iz sela Drinsko, gde je i rođen 02.01. 1950. godine od oca Šerfana
58. Jelačić Fajo
59. Bilić Hamdija
60. Sobo Ragib
61. Šaićrović Muhamed
62. Tabaković Sabrija,
63. Cocalić Nezim,
64. Gaković Ramiz
65. Delibašić Ismet
66. Jamak Zakir, iz mesta Kosovo Polje (Višegrad) gde je i rođen 04.05.1969. godine, od oca Huseina
67. Jelačić Medo, iz sela Jelačići, gde je i rođen 07.08. 1951. godine, od oca Husa
68. Šabanović Murat, iz Višegrada,
69. Ahmetović Sead
Preuzeto sa sajtova:
http://www.slobodan-milosevic.org/documents/reports/Serbian/8-VG.htm
Portal "Zločini nad Srbima"
Коме је истина важна треба ово пажљиво да прочита.А истина свима треба да буде важнија од лажи,јер лаж се кад-тад открије и сазна се истина.Лажи не воде ка нормалном животу него производе нове сукобе и страдања.Погледајте,прочитајте и размислите шта се све догодило прије Сребренице.
ОдговориИзбриши