U subotu 23. novembra navršilo se 27 tužnih godina od svirepog ubistva devojčice Gordane Krunić. Njen mladi život su na okrutan način prekinuli muslimanski vojnici tokom granatiranja opkoljenih Hadžića.
Hadžići - 23. novembra 1992. svirepo je prekinut život Gordane Krunić, devojčice srpske nacionalnosti. Imala je samo 13 godina. Bila je dete Sarajeva.
Život u opkoljenim Hadžićima u periodu od 1992. do 1995. bio je veoma težak i može se reći nepodnošljiv. Narod je svakodnevno bio izložen velikim opasnostima jer muslimanski vojnici nisu baš nikoga štedeli. Svakodnevna granatiranja i snajperska delovanja odnela su na stotine života. Nestašica hrane i vode kao i nedostatak osnovnih životnih potreba samo su još dodatno ugrožavali živote građana Hadžića. Većina stanovnika dane je provodila po podrumima i skloništima. Veliki broj dece je proživeo ogromne traume i stresove. Umesto igre i druženja koji su svojstveni svakom detetu, deca Hadžića su bila prinuđena da se skrivaju od granata, da se često sele i napuštaju svoje domove a neretko su bili i svedoci stravičnih ratnih scena.
Nedužna deca Hadžića bila su srećna što bar nakratko mogu napustiti mračne podrume i uska skloništa u kojima su provodili svoje dane, noći, nedelje, mesece! Međutim, upravo u tim trenucima predaha srpski civili su postajali meta zlikovaca žednih krvi sa Igmana i okolnih brda.
Pakosno srce, oči pune mržnje i krvničke ruke muslimanskih zločinaca prekinule su tog novembarskog dana jedno detinjstvo a porodicu Krunić osudili na večnu tugu i bol. Gordana je ubijena od agresora i zlikovaca koji su u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" palili sela, rušili crkve, silovali, ubijali, zlostavljali. Ubijena je od strane pripadnika alijine tzv. Armije BiH koji nikada nisu odgovarali za počinjeni zločin.
Muslimanski agresori su terorisali Hadžiće pune četiri godine, neprestano granatirajući i ubijajući civilno stanovništvo. Tokom opsade Hadžića život je izgubilo preko 500 građana, među kojima i 23-je dece. Neretko su od muslimanskih snajpera i granata stradali i sami muslimani. Međutim za njih nema mesta u kolektivnom sećanju današnjeg Sarajeva, kao ni čitave Federacije BIH. Srpski civili su zatirani snajperima, granatama, sekirama i svim drugim metodama ubijanja. Jedna od najpotresnijih priča svakako je monstruozno ubistvo dečaka Srđana Žuže (12) i Staše Samardžića (13) koje su ekstremisti 1993. ubili tokom igre. Srđanu je godinu dana ranije u Bradini masakriran otac od pripadnika muslimanske armije, a on je sa majkom privremeno sklonište pronašao u Hadžićima. Nažalost, ni tamo ih zlikovci nisu nisu ostavili na miru. Na području Hadžića je registrovano i nekoliko logora, od kojih je najpoznatiji zloglasni "Silos", u narodu poznat i kao "Sarajevski Aušvic" gde su vršena strahovita i razumu nepojmljiva mučenja, zlostavljanja, silovanja i ubistva zarobljenih srpskih civila.
U čast Gordane, Srđana, Staše i još 120 mališana 13. septembra je u dvorištu Osnovne škole "Sveti Sava" u Istočnom Sarajevu svečano otkriven spomenik stradaloj deci Srpskog Sarajeva od 1992. do 1995. Na taj način su i deca - žrtve muslimanskog terora dobile spomen obeležje i mesto u kolektivnom sećanju naroda.
Hadžići - 23. novembra 1992. svirepo je prekinut život Gordane Krunić, devojčice srpske nacionalnosti. Imala je samo 13 godina. Bila je dete Sarajeva.
Život u opkoljenim Hadžićima u periodu od 1992. do 1995. bio je veoma težak i može se reći nepodnošljiv. Narod je svakodnevno bio izložen velikim opasnostima jer muslimanski vojnici nisu baš nikoga štedeli. Svakodnevna granatiranja i snajperska delovanja odnela su na stotine života. Nestašica hrane i vode kao i nedostatak osnovnih životnih potreba samo su još dodatno ugrožavali živote građana Hadžića. Većina stanovnika dane je provodila po podrumima i skloništima. Veliki broj dece je proživeo ogromne traume i stresove. Umesto igre i druženja koji su svojstveni svakom detetu, deca Hadžića su bila prinuđena da se skrivaju od granata, da se često sele i napuštaju svoje domove a neretko su bili i svedoci stravičnih ratnih scena.
Nedužna deca Hadžića bila su srećna što bar nakratko mogu napustiti mračne podrume i uska skloništa u kojima su provodili svoje dane, noći, nedelje, mesece! Međutim, upravo u tim trenucima predaha srpski civili su postajali meta zlikovaca žednih krvi sa Igmana i okolnih brda.
Pakosno srce, oči pune mržnje i krvničke ruke muslimanskih zločinaca prekinule su tog novembarskog dana jedno detinjstvo a porodicu Krunić osudili na večnu tugu i bol. Gordana je ubijena od agresora i zlikovaca koji su u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" palili sela, rušili crkve, silovali, ubijali, zlostavljali. Ubijena je od strane pripadnika alijine tzv. Armije BiH koji nikada nisu odgovarali za počinjeni zločin.
Muslimanski agresori su terorisali Hadžiće pune četiri godine, neprestano granatirajući i ubijajući civilno stanovništvo. Tokom opsade Hadžića život je izgubilo preko 500 građana, među kojima i 23-je dece. Neretko su od muslimanskih snajpera i granata stradali i sami muslimani. Međutim za njih nema mesta u kolektivnom sećanju današnjeg Sarajeva, kao ni čitave Federacije BIH. Srpski civili su zatirani snajperima, granatama, sekirama i svim drugim metodama ubijanja. Jedna od najpotresnijih priča svakako je monstruozno ubistvo dečaka Srđana Žuže (12) i Staše Samardžića (13) koje su ekstremisti 1993. ubili tokom igre. Srđanu je godinu dana ranije u Bradini masakriran otac od pripadnika muslimanske armije, a on je sa majkom privremeno sklonište pronašao u Hadžićima. Nažalost, ni tamo ih zlikovci nisu nisu ostavili na miru. Na području Hadžića je registrovano i nekoliko logora, od kojih je najpoznatiji zloglasni "Silos", u narodu poznat i kao "Sarajevski Aušvic" gde su vršena strahovita i razumu nepojmljiva mučenja, zlostavljanja, silovanja i ubistva zarobljenih srpskih civila.
U čast Gordane, Srđana, Staše i još 120 mališana 13. septembra je u dvorištu Osnovne škole "Sveti Sava" u Istočnom Sarajevu svečano otkriven spomenik stradaloj deci Srpskog Sarajeva od 1992. do 1995. Na taj način su i deca - žrtve muslimanskog terora dobile spomen obeležje i mesto u kolektivnom sećanju naroda.
Коментари
Постави коментар