Na današnji dan 12. januara 1992. onda kada rat u Bosni i Hercegovini još zvanično nije ni počeo, u selu Bijela, u opštini Višegrad je počinjen stravičan zločin koji je bio etnički motivisan. Bošnjak Hasan Šabanija iz Gornje Crnče, ubio je Srbina Ranka Baranca, u njegovoj kući, hicem iz pištolja iz neposredne blizine, bez ikakvog povoda, samo zato što je Srbin.
Šabanija je bio čuvar u DP "Panos" u Višegradu i imao je službeni pištolj, a u kuću Baranca je došao oko 13.00 časova i bio počašćen (sa domaćinom je pio rakiju i jeo pečenje). Međutim, vrlo brzo je potegao oružje ispalio smrtonosni hitac u ovog starijeg čoveka i usmrtio ga na mestu. Zločin je izvršio oko 15.00 časova, u trenutku kada je Rankova supruga izašla poslom iz kuće. Zločin je počinio isključivo zbog Rankove nacionalne pripadnosti koja mu je izuzetno smetala.
Ranko Baranac je ubijen u 62-oj godini i njegovo ubistvo je bilo samo najava genocida koji je muslimanski vojni i politički vrh temeljno pripremao. Prve iskre haosa su se osetile još tokom 1990. kada su muslimani otvoreno pokazivali netrpeljivost prema Srbima. Tako Višegradski Srbi bivaju masovno otpuštani sa posla, a postaju sve češći i verbalni i fizički napadi na srpsko stanovništvo. Glavna figura zločina bio je izvesni Murat Šabanovic koji je u bliskoj istoriji ostao upamćen po tome što je porušio spomenik nobelovca Ive Andrića i pokušao da minira branu. Predvodio je brojne zločine i progon srpskog stanovništva. Duboko ukorenjena mržnja Bošnjaka prema svemu srpskom počela je da eskalira početkom devedesetih. Srpski narod je neprestano bio izložen teroru i nasilju.
Ubistvo Ranka Baranca šokiralo je i duboko potreslo meštane čitavog Podrinja i izazvalo veliko nepoverenje i strah medju srpskim stanovnistvom. Inače, muslimani integrisani u ustaške jedinice su još tokom Drugog svetskog rata pobili više od 10 000 srpskih civila na području Višegrada da bi potomci tih zlikovaca pedeset godina kasnije ponovili ove monstruozne zločine.
Nakon ubistva Ranka Baranca, usledilo je i ubistvo Nikole Gardovića, starog svata na Baščaršiji pa masakr nad civilima u Sijekovcu čime je zvanično započet rat na ovim prostorima. Još tokom aprila 1992. započinje kampanja etničkog čišćenja i genocida nad višegradskim Srbima. U aprilu 1992. iz grada Višegrada je proterano celokupno srpsko civilno stanovništvo. Njihove kuće bivaju popaljene, opljačkane i uništene a narod ostaje da živi jedino po okolnim selima. Ubrzo i srpska sela bivaju napadnuta od strane agresora gde su počinjeni brojni zločini nad civilima. Jedan od najstrašnijih pokolja je onaj počinjen u selu Jelašci gde su muslimanski vojnici pod komandom osvedočenog zločinca, Ahmeta Sejdića, u narodu poznatog kao "višegradski kasapin", poubijali veliki broj civila uključujući i decu. Petronije Jeličić toga dana je ostao bez roditelja, supruge i dvoje maloletne dece. Svi su ubijeni i streljani na kućnom pragu. Vidoje je imao 10 a njegova sestra Dragana samo 8 godina kada su mučeni pa streljani u dvorištu svoje kuće. Slična sudbina je zadesila i sela Donju Lijesku, Vlahoviće, Faljenoviće, Bursiće, Ćaćice, Zemljice, Kozar, Klisuru i brojna druga mesta naseljena Srbima.
Zahvaljujući hrabrim i čestitim borcima Vojske Republike Srpske, sprečeni su veći pokolji, srpski narod je odbranjen a Višegrad zaštićen. Zahvaljujući časnoj borbi ovih heroja narod u Višegradu danas živi u miru bez straha da će teroristi opet ubijati, silovati, proterivati.
Коментари
Постави коментар