Danas se navršava tačno 25 godina od kako su pripadnici Armije BiH granatirali Šekoviće i tom prilikom ubili i ranili veći broj civila. Za počinjeni zločin do danas niko nije odgovarao
Iako tokom poslednjeg rata na području Šekovića nije bilo većih ratnih dejstava, meštani ovog podrinjskog mesta zauvek će pamtiti kraj aprila i početak maja 1994. kada su počinjeni zločini nad civilnim stanovništvom. Tog 30. aprila 1994. oko 15 časova, muslimanski vojnici su iz pravca kote Bandijerke ispalili veći broj granata uže područje Šekovića. Ciljani su civilni objekti i mesta van borbenih linija. U tom besomučnom napadu živote su izgubili osamnaestogodišnja devojka Mira Krstić koja je inače bila u poodmakloj trudnoći, zatim njena svekrva Ruža Radivojević (44), komšija Zoran Lainović i penzionerka Mara Milić. Mara je ubijena u 76-oj godini u naselju Sučani i to dok je radila u bašti.
Tom prilikom je ranjeno desetak civila, među kojima i dvoje dece.
Istog dana granatirano je i srpsko selo Pelemiši, nedaleko od Šekovića. Granata ispaljena sa muslimanskih uporišta usmrtila je i nastavnika Ljubisava Stupara (38), a braneći svoje domove, svoj grad i sugrađane poginuli su i Milisav Žepinić (40) i Ljubiša Radojčić (26).
Prema podacima Instituta za istraživanje srpskih stradanja u XX veku u napadu su učestvovale muslimanske jedinice sa područja Kladnja i Stanova, koje pripadaju oružanim formacijama Drugog korpusa Armije BiH. Šekovići su tih dana žestoko granatirani iz najraznovrsnijih artiljerijskih i minobacačkih oruđa raznog kalibra, i to uoči pravoslavnog Vaskrsa.
Do danas niko nije procesuiran za ovaj ratni zločin a nije poznato ni da li je ikada sprovedena bilo kakva istraga. Nesumnjivo, reč je o ratnom zločinu jer su ciljevi napada bili civilni objekti i civilno stanovništvo. Posebno je tužna subina mlade Mire koja bi danas bila zrela žena - supruga i majka. Iako je poznato odakle su došle granate i koje jedinice su učestvovale u ovom zločinu, protiv komandanata i direktnih izvršioca nikada nije podignuta optužnica što samo potvrđuje da se zločini nad Srbima zataškavaju i ignorišu a predmeti godinama stoje zaključani u fiokama nadležnih institucija.
Iako tokom poslednjeg rata na području Šekovića nije bilo većih ratnih dejstava, meštani ovog podrinjskog mesta zauvek će pamtiti kraj aprila i početak maja 1994. kada su počinjeni zločini nad civilnim stanovništvom. Tog 30. aprila 1994. oko 15 časova, muslimanski vojnici su iz pravca kote Bandijerke ispalili veći broj granata uže područje Šekovića. Ciljani su civilni objekti i mesta van borbenih linija. U tom besomučnom napadu živote su izgubili osamnaestogodišnja devojka Mira Krstić koja je inače bila u poodmakloj trudnoći, zatim njena svekrva Ruža Radivojević (44), komšija Zoran Lainović i penzionerka Mara Milić. Mara je ubijena u 76-oj godini u naselju Sučani i to dok je radila u bašti.
Tom prilikom je ranjeno desetak civila, među kojima i dvoje dece.
Istog dana granatirano je i srpsko selo Pelemiši, nedaleko od Šekovića. Granata ispaljena sa muslimanskih uporišta usmrtila je i nastavnika Ljubisava Stupara (38), a braneći svoje domove, svoj grad i sugrađane poginuli su i Milisav Žepinić (40) i Ljubiša Radojčić (26).
Prema podacima Instituta za istraživanje srpskih stradanja u XX veku u napadu su učestvovale muslimanske jedinice sa područja Kladnja i Stanova, koje pripadaju oružanim formacijama Drugog korpusa Armije BiH. Šekovići su tih dana žestoko granatirani iz najraznovrsnijih artiljerijskih i minobacačkih oruđa raznog kalibra, i to uoči pravoslavnog Vaskrsa.
Do danas niko nije procesuiran za ovaj ratni zločin a nije poznato ni da li je ikada sprovedena bilo kakva istraga. Nesumnjivo, reč je o ratnom zločinu jer su ciljevi napada bili civilni objekti i civilno stanovništvo. Posebno je tužna subina mlade Mire koja bi danas bila zrela žena - supruga i majka. Iako je poznato odakle su došle granate i koje jedinice su učestvovale u ovom zločinu, protiv komandanata i direktnih izvršioca nikada nije podignuta optužnica što samo potvrđuje da se zločini nad Srbima zataškavaju i ignorišu a predmeti godinama stoje zaključani u fiokama nadležnih institucija.
Izvor: Institut za istraživanje srpskih stradanja u XX veku
Коментари
Постави коментар