U četvrtak 27. juna navršava se tačno 20 godina od stravičnog zločina albanskih ekstremista u selu Dojnice kod Prizrena. Tog vrelog, junskog dana kidnapovano je 16 žena i staraca srpske nacionalnosti
27. juna 1999. naoružani albanski ekstremisti - pripadnici terorističke "OVK" upali su u etnički čisto srpsko selo Dojnice u opštini Prizren gde su počinili težak zločin. Kidnapovano je 16 civila (15 Srba i jedan Bošnjak) a njihova tela do danas nisu pronađena. Među žrtvama je bilo devet starijih žena. Najstarija žrtva zločina je bio Trifun Stojković, koji je imao 84 godine u trenutku otmice.
Prema popisu iz 1991. u Dojnicama je živelo 90 stanovnika srpske nacionalnosti a danas je ovo mesto izbrisano sa lica zemlja. Albanski zločinci su čitavo selo spalili do temelja a sve srpske kuće i društvene objekte sravnili i porušili. Uništeni su i seosko groblje i pravoslavna crkva.
Srpski civili odlučili su da ostanu u svome selu i nakon dolaska međunarodnih snaga, verujući da im komšije Albanci neće nauditi budući da nikada nikome nisu nešto nažao učinili. Međutim, takva misao ih je koštala života. Zveri u ljudskom obliku ubijali su sve pred sobom. Zločinci žedni krvi nisu štedeli ni žene, ni nemoćne starce pa čak ni decu.
„Tog kobnog 27.juna 1999. Godine ostali su uglavnom u selu stari i nemoćni, verovatno kao i svi, razmišljajući da nikada nikom ništa nažao nisu učinili nisu napustili selo“, ispričao je pre nekoliko godina za medije Miodrag Antić kome su u Dojnicama ubijeni majka i otac.
Nakon ulaska OVK terorista u selo, Đekić Srećko, N.B. i S.M. uspeli su da pobegnu sakrivši se u obližnji kanal gde su ih pronašli pripadnici KFOR-a i sklonili u Bogosloviju, dok se ostalim otetim stanovnicima sela Dojnice od tada gubi svaki trag. Nekoliko dana kasnije, Đekić Srećko je iz Bogoslovije otišao da se sastane sa poznanikom iz sela Skorobište, opština Prizren, i više se nije vratio.
U publikaciji koju je objavio "Fond za humanitarno pravo", navodi se i izjava Spasić Đure, čiji je otac Jefta Spasić otet u Dojnicama. Đura je 9. juna 1999. godine, razgovarao sa komandantom OVK Ekremom Redžom, o zaštiti srpskih civila iz sela Dojnice. U pregovorima je takođe učestvovao i pripadnik OVK Suljejmani Rifat (Sulejmani Rifat), bivši oficir jugoslovenske armije.
Posmrtni ostaci kidnapovanih Srba do danas nisu pronađeni a postoji velika sumnja da se nalaze u nekoj od mnogobrojnih masovnih grobnica na teritoriji Prizrena. Takođe, postoje indicije da su kidnapovani Srbi bili žrtve trgovine organima.
Tužno je i žalosno što masovni zločin u Dojnicama nikada nije dobio medijsko pokriće onako kako se to čini u slučaju zločina u Starom Grackom, Košarama ili Goraždevcu. Godinama obeležavanje stradanja nevinih civila u Dojnicama prolazi u potpunoj medijskoj tišini. Za zločin nad 16-oro srpskih civila do danas niko od albanskih zločinaca nije odgovarao niti je procesuiran. Opštinske vlasti u Prizrenu takođe odbijaju i postavljanje bilo kakvog spomen obeležja koje bi svedočilo o teškom zločinu koji je počinjen u junu 1999.
Albanski zločinci su samo na području Prizrena, u periodu od 1998-2000, ubili i oteli 350 građana srpske, romske i bošnjačke nacionalnosti. Među žrtvama je bilo i osmanaestoro dece. Najmlađe žrtve albanskog terora u Prizrenu bile su bebe: šestomesečna Zorica Dimić, šestomesečna Samira Kastrati i četvoromesečni Sava Mladenović koji je spaljen sa svojom majkom u njihovoj porodičnoj kući u centru Prizrena. Javnosti su takođe poznata i svirepa ubistva šestogodišnje Ane Takić na Veliku Gospojinu 1999. i petnaestogodišnje Jasne Tasić koja je zverski ubijena nakon zarobljavanja 29. aprila 1999. u selu Zojići.
Gde je pravda i da li je ona dostižna za srpske žrtve, pitaju se kako porodice ubijenih i nestalih tako i svi građani kojima je stalo do pravde i istine.
Izvor: http://www.hlc-rdc.org/wp-content/uploads/2013/02/KO-Otmice-i-nestanci-ne-Albanaca-na-Kosovu.pdf
27. juna 1999. naoružani albanski ekstremisti - pripadnici terorističke "OVK" upali su u etnički čisto srpsko selo Dojnice u opštini Prizren gde su počinili težak zločin. Kidnapovano je 16 civila (15 Srba i jedan Bošnjak) a njihova tela do danas nisu pronađena. Među žrtvama je bilo devet starijih žena. Najstarija žrtva zločina je bio Trifun Stojković, koji je imao 84 godine u trenutku otmice.
Prema popisu iz 1991. u Dojnicama je živelo 90 stanovnika srpske nacionalnosti a danas je ovo mesto izbrisano sa lica zemlja. Albanski zločinci su čitavo selo spalili do temelja a sve srpske kuće i društvene objekte sravnili i porušili. Uništeni su i seosko groblje i pravoslavna crkva.
Srpski civili odlučili su da ostanu u svome selu i nakon dolaska međunarodnih snaga, verujući da im komšije Albanci neće nauditi budući da nikada nikome nisu nešto nažao učinili. Međutim, takva misao ih je koštala života. Zveri u ljudskom obliku ubijali su sve pred sobom. Zločinci žedni krvi nisu štedeli ni žene, ni nemoćne starce pa čak ni decu.
„Tog kobnog 27.juna 1999. Godine ostali su uglavnom u selu stari i nemoćni, verovatno kao i svi, razmišljajući da nikada nikom ništa nažao nisu učinili nisu napustili selo“, ispričao je pre nekoliko godina za medije Miodrag Antić kome su u Dojnicama ubijeni majka i otac.
Nakon ulaska OVK terorista u selo, Đekić Srećko, N.B. i S.M. uspeli su da pobegnu sakrivši se u obližnji kanal gde su ih pronašli pripadnici KFOR-a i sklonili u Bogosloviju, dok se ostalim otetim stanovnicima sela Dojnice od tada gubi svaki trag. Nekoliko dana kasnije, Đekić Srećko je iz Bogoslovije otišao da se sastane sa poznanikom iz sela Skorobište, opština Prizren, i više se nije vratio.
U publikaciji koju je objavio "Fond za humanitarno pravo", navodi se i izjava Spasić Đure, čiji je otac Jefta Spasić otet u Dojnicama. Đura je 9. juna 1999. godine, razgovarao sa komandantom OVK Ekremom Redžom, o zaštiti srpskih civila iz sela Dojnice. U pregovorima je takođe učestvovao i pripadnik OVK Suljejmani Rifat (Sulejmani Rifat), bivši oficir jugoslovenske armije.
Posmrtni ostaci kidnapovanih Srba do danas nisu pronađeni a postoji velika sumnja da se nalaze u nekoj od mnogobrojnih masovnih grobnica na teritoriji Prizrena. Takođe, postoje indicije da su kidnapovani Srbi bili žrtve trgovine organima.
Tužno je i žalosno što masovni zločin u Dojnicama nikada nije dobio medijsko pokriće onako kako se to čini u slučaju zločina u Starom Grackom, Košarama ili Goraždevcu. Godinama obeležavanje stradanja nevinih civila u Dojnicama prolazi u potpunoj medijskoj tišini. Za zločin nad 16-oro srpskih civila do danas niko od albanskih zločinaca nije odgovarao niti je procesuiran. Opštinske vlasti u Prizrenu takođe odbijaju i postavljanje bilo kakvog spomen obeležja koje bi svedočilo o teškom zločinu koji je počinjen u junu 1999.
Albanski zločinci su samo na području Prizrena, u periodu od 1998-2000, ubili i oteli 350 građana srpske, romske i bošnjačke nacionalnosti. Među žrtvama je bilo i osmanaestoro dece. Najmlađe žrtve albanskog terora u Prizrenu bile su bebe: šestomesečna Zorica Dimić, šestomesečna Samira Kastrati i četvoromesečni Sava Mladenović koji je spaljen sa svojom majkom u njihovoj porodičnoj kući u centru Prizrena. Javnosti su takođe poznata i svirepa ubistva šestogodišnje Ane Takić na Veliku Gospojinu 1999. i petnaestogodišnje Jasne Tasić koja je zverski ubijena nakon zarobljavanja 29. aprila 1999. u selu Zojići.
Gde je pravda i da li je ona dostižna za srpske žrtve, pitaju se kako porodice ubijenih i nestalih tako i svi građani kojima je stalo do pravde i istine.
Izvor: http://www.hlc-rdc.org/wp-content/uploads/2013/02/KO-Otmice-i-nestanci-ne-Albanaca-na-Kosovu.pdf
Коментари
Постави коментар