U publikaciji "Svjedoci govore" u izdanju Republičkog centra za istraživanje ratnih zločina temeljno su opisani ratni zločini nad Srbima na području Visokog u periodu od 1992. do 1995. Muslimanska tzv. Armije BiH je počinila veliki broj ratnih zločina na području ove opštine od zločina protiv čovečnosti, masovnih egzekucija, progona, silovanja, mučenja, zlostavljanja, uništavanja verskih, kulturnih i društvenih objekata...
U publikaciji "Svjedoci govore" u izdanju Republičkog centra za istraživanje ratnih zločina temeljno su opisani ratni zločini nad Srbima na području Visokog u periodu od 1992. do 1995. Muslimanska tzv. Armije BiH je počinila veliki broj ratnih zločina na području ove opštine od zločina protiv čovečnosti, masovnih egzekucija, progona, silovanja, mučenja, zlostavljanja, uništavanja verskih, kulturnih i društvenih objekata...
U publikaciji se navode i zločini nad Hrvatima koji su ubijeni jer su pomagali Srbima. Autor navodi da odnosi između Srbi i Hrvata na ovom području nisu bili nimalo slični odnosima u drugim krajevima BiH ili u Hrvatskoj. Ovde su se ljudi poštovali, pomagali a suživot nije zamro ni u najtežim godinama rata. Autor navodi da su tokom čitavog trajanja rata Hrvati sa područja Visokog imali pozitivan odnos sa Srbima. Zahvaljujući koalicionom odnosu Hrvata i muslimana, Hrvati su bili prividno zaštićeni od napada "Armije BiH" mada su živeli konstantno u strahu i nesigurnosti. Ovakav odnos im je omogućavao da pružaju pomoć Srbima u nevolji. Rizikujući vlastite živote brojni Hrvati su čuvali Srbe u svojim kućama štiteći ih od napada muslimana. Osim toga, često su prevozili mnoge srpske porodice na područje Kiseljaka i Vareša (pod kontrolom HVO) i tako im spasili živote, navodi se u publikaciji.
U knjizi se posebno naglašava herojstvo Hrvata Ive Stojčića koji je tokom krvavog napada muslimanskih ekstremista 20. juna 1992. ostavio svog poginulog sina Igora pored kuće, kako bi pružio pomoć ranjenoj srpskoj devojčici Višnji Bajić. Višnja je nažalost preminula u zeničkoj bolnici jer su muslimanski lekari odbili da joj pomognu i to rečima "Četničku djecu ne liječimo". Umrla je u čekaonici na očevim rukama, koji je odveden u logor i tamo strahovito mučen i zamalo ubijen. Ivin sin Igor, ubijen je istog dana prilikom napada "Armije BiH" na srpska sela. Ubijen je iako je bio Hrvat.
Hrvati iz sela Podastinje su u zoru 21. juna 1992. dočekali kolonu srpskih izbeglica i tom prilikom Srbima ponudili hranu, smeštaj, prvu pomoć. Deca su dobila sve što im je bilo neophodno a u ovom pružanju pomoći se istakao veći broj hrvatskih porodica među kojima naročito porodica Nike Vujice. U knjizi se navodi da nije izostala ni pomoć komande HVO-a u Kiseljaku, koji su pomagali u prevoženju izbeglica na bezbedna područja pod srpskom kontrolom. Sličnu pomoć pružilo je i hrvatsko stanovništvo Kaknja izbeglom srpskom stanovništvo iz sela Dobrinja i okolnih mesta.
Srbi su vozilima HVO-a prebačeni Kaknja do sela Poljine a odatle su nastavili peške uz oružanu pratnju HVO do sela Slavin i Planinica. Stanovnici ovih sela su prijateljski dočekali izbegle Srbe, obezbedili im prenoćište i hranu a narednog dana omogućili prevoz do Vareša, Okruglice, Nišića.
Nažalost, pojedini Hrvati su ubijeni na području Visokog upravo zbog dobrih odnosa sa komšijama srpske nacionalnosti ali i zbog sve veće netrpeljivosti Muslimana i Hrvata. U večernjim satima 13. novembra 1993. u selu Muhašinovići pripadnici tzv. Armije BiH su provalili u kuću Nike Blaževića i nasakrirali Juru Blaževića (58), njegovu suprugu Fridu (50) i njenu majku Anu Grgić (74). Prema nalazima patologa, žrtve su doslovno ubijene klanjem tj. hladnim oružjem. Nedužnji ljudi su sahranjeni na katoličkom groblju u Donjoj Zimči. Zločinci su identifikovani a protiv njih je podnesena krivična prijava Tužilaštvu BiH. Drago Ilić se oduvek družio sa ljudima raznih nacionalnosti, nije nikada odvajao niti delio ljude po veri i naciji. Ubijen je 22. decembra 1993. od strane "Armije BiH". O njegovoj dobroti i poštenju i danas govore brojni Srbi tamošnjeg kraja.
Izvor: "Svjedoci govore"
U publikaciji "Svjedoci govore" u izdanju Republičkog centra za istraživanje ratnih zločina temeljno su opisani ratni zločini nad Srbima na području Visokog u periodu od 1992. do 1995. Muslimanska tzv. Armije BiH je počinila veliki broj ratnih zločina na području ove opštine od zločina protiv čovečnosti, masovnih egzekucija, progona, silovanja, mučenja, zlostavljanja, uništavanja verskih, kulturnih i društvenih objekata...
U publikaciji se navode i zločini nad Hrvatima koji su ubijeni jer su pomagali Srbima. Autor navodi da odnosi između Srbi i Hrvata na ovom području nisu bili nimalo slični odnosima u drugim krajevima BiH ili u Hrvatskoj. Ovde su se ljudi poštovali, pomagali a suživot nije zamro ni u najtežim godinama rata. Autor navodi da su tokom čitavog trajanja rata Hrvati sa područja Visokog imali pozitivan odnos sa Srbima. Zahvaljujući koalicionom odnosu Hrvata i muslimana, Hrvati su bili prividno zaštićeni od napada "Armije BiH" mada su živeli konstantno u strahu i nesigurnosti. Ovakav odnos im je omogućavao da pružaju pomoć Srbima u nevolji. Rizikujući vlastite živote brojni Hrvati su čuvali Srbe u svojim kućama štiteći ih od napada muslimana. Osim toga, često su prevozili mnoge srpske porodice na područje Kiseljaka i Vareša (pod kontrolom HVO) i tako im spasili živote, navodi se u publikaciji.
U knjizi se posebno naglašava herojstvo Hrvata Ive Stojčića koji je tokom krvavog napada muslimanskih ekstremista 20. juna 1992. ostavio svog poginulog sina Igora pored kuće, kako bi pružio pomoć ranjenoj srpskoj devojčici Višnji Bajić. Višnja je nažalost preminula u zeničkoj bolnici jer su muslimanski lekari odbili da joj pomognu i to rečima "Četničku djecu ne liječimo". Umrla je u čekaonici na očevim rukama, koji je odveden u logor i tamo strahovito mučen i zamalo ubijen. Ivin sin Igor, ubijen je istog dana prilikom napada "Armije BiH" na srpska sela. Ubijen je iako je bio Hrvat.
Hrvati iz sela Podastinje su u zoru 21. juna 1992. dočekali kolonu srpskih izbeglica i tom prilikom Srbima ponudili hranu, smeštaj, prvu pomoć. Deca su dobila sve što im je bilo neophodno a u ovom pružanju pomoći se istakao veći broj hrvatskih porodica među kojima naročito porodica Nike Vujice. U knjizi se navodi da nije izostala ni pomoć komande HVO-a u Kiseljaku, koji su pomagali u prevoženju izbeglica na bezbedna područja pod srpskom kontrolom. Sličnu pomoć pružilo je i hrvatsko stanovništvo Kaknja izbeglom srpskom stanovništvo iz sela Dobrinja i okolnih mesta.
Srbi su vozilima HVO-a prebačeni Kaknja do sela Poljine a odatle su nastavili peške uz oružanu pratnju HVO do sela Slavin i Planinica. Stanovnici ovih sela su prijateljski dočekali izbegle Srbe, obezbedili im prenoćište i hranu a narednog dana omogućili prevoz do Vareša, Okruglice, Nišića.
Nažalost, pojedini Hrvati su ubijeni na području Visokog upravo zbog dobrih odnosa sa komšijama srpske nacionalnosti ali i zbog sve veće netrpeljivosti Muslimana i Hrvata. U večernjim satima 13. novembra 1993. u selu Muhašinovići pripadnici tzv. Armije BiH su provalili u kuću Nike Blaževića i nasakrirali Juru Blaževića (58), njegovu suprugu Fridu (50) i njenu majku Anu Grgić (74). Prema nalazima patologa, žrtve su doslovno ubijene klanjem tj. hladnim oružjem. Nedužnji ljudi su sahranjeni na katoličkom groblju u Donjoj Zimči. Zločinci su identifikovani a protiv njih je podnesena krivična prijava Tužilaštvu BiH. Drago Ilić se oduvek družio sa ljudima raznih nacionalnosti, nije nikada odvajao niti delio ljude po veri i naciji. Ubijen je 22. decembra 1993. od strane "Armije BiH". O njegovoj dobroti i poštenju i danas govore brojni Srbi tamošnjeg kraja.
Izvor: "Svjedoci govore"
Коментари
Постави коментар