Muslimani integrisani u ustaške jedinice, iz Srebrenice i okolnih muslimanskih sela su 1941. izvršili napad na selo Podravanje i tom prilikom selo spalili do temelja a ubili 270 meštana srpske nacionalnosti, oba pola i svih uzrasta. Samo pola veka kasnije, 24.09. 1992. potomci muslimanskih krvnika su ponovili zločine svojih predaka i Podravanje opet zavili u crno
Masakr u selu Podravanje (opština Srebrenica) predstavlja jedan od najstrašnijih i najmonstruoznijih zločina nad srpskim stanovništvom u Podrinju. Tog 24. septembra 1992. naoružane horde muslimanskih ekstremista pod komandom Nasera Orića izvršile su strahovit napad na ovo nebranjeno selo i pobile sve što se moglo pobiti. Samo tog dana je ubijeno 40 meštana a tokom čitavog rata ukupno je ugašeno 64 života ovog malog podrinjskog mesta. Novinari i patolozi koji su pristigli odmah nakon pokolja svedočili su da u selu nisu preživele čak ni životinje. Zlikovci su tog hladnog, jesenjeg dana ubijali sve što su stigli: i žene, i starce, i bolesne i nemoćne pa čak i stoku i živinu. Zapaljen je veliki broj kuća, društvenih i kulturnih objekata kao i seoska škola. Gotovo nijedna žrtva nije ubijena metkom u glavu već su sve žrtve, nezavisno od pola i uzrasta, zverski mučene pa masakrirane hladnim oružjem (sekirama, mačetama, noževima). Mnoga tela su obezglavljena, ljudima su sečene ruke, noge, šake, uši..vađene su im oči. Zabeležena su i brojna silovanja...sve ovo dovoljno govori o monstruoznosti džihad ratnika koji i danas slobodno šetaju Sarajevom, Federacijom a možda i Podrinjem. Zaprepašćen ovim monstruoznim zločinom oglasio se, posebnim saopštenjem, Sinod Srpske pravoslavne crkve, a Njegova Svetost Patrijarh Pavle održao je pomen nevino stradalim mučenicima. Slike masakriranih Srba ovog sela prenele su u svojim emisijama mnoge domaće i strane televizije stanice. Za zločin protiv čovečnosti počinjen u selu Podravanje do danas niko nije procesuiran niti osuđen. U ovom strahovitom napadu je ubijeno 40 meštana (33 civila i sedam branilaca sela). Podravanje je bilo etnički čisto srpsko selo i ovaj akt bezumlja predstavlja čist primer agresije.
Supružnici Miladin i Spasenija Perendić, penzioneri od po 70 godina, svirepo i mučki su ubijeni pred svojom kućom i to dok su kopali krompir. Nakon toga su masakrirani. Domaćice Mirjana Šarac (49) i Mileva Petrović (44) su ubijene vatrenim oružjem iz neposredne blizine, nakon čega su obe masakrirane. Osman Ademović je hicima iz vatrenog oružja ubio Milijana Vasića (41) i supružnike Stanku i Tomislava Perendića. Penzioneri Vojin (70) i njegov brat Svetozar Jovanović (69) su najpre zarobljeni a potom streljani. "Kolji to, šta će nam ta srpska paščad", uzviknuo je muslimanski vojnik. Vojinova ćerka Gina je pre nekoliko godina ispričala za medije svoja sećanja: "Otac je bio civil. Imao je 69 godina i ubijen je na kućnom pragu. Podlegao je mučenju. Strica, takođe civila, smo kasnije pronašli isječenog na komade. Žive su ih mučili i za to još niko nije odgovarao".
Zločinci su uz povike "Allahu ekber", "tekbir" i "Koljite zene i djecu" išli od kuće do kuće i ubijali sve sto bi tamo zatekli. Ubijena je gotovo cela porodica Marinković: Miloš, njegova supruga Dikosava i njihova dva sina Milovan i Rade. Milojka Marinković je imala tu sreću pa preživi pokolj a o masakru kom je izgubila roditelje i dva brata ispričala je: "Majka Dikosava je sa ranjenim sinom Radetom krenula u beg i povlacenje. Tu u sumi ostala je sa jos desetak zena i starijih osoba. Ovde su ih zarobili a potom svirepo ubilo Oricevi zlocinci. Nakon 56 dana smo ih sahranili, bilo je i spaljenih, bilo je i odsječenih glava. Mome bratu su odsjekli glavu, drugi brat je spaljen. Majka je nađena u kompletu ali sa vidljivim tragovima mučenja. Oca nikada nismo ni nasli." - ispričala je Milojka. Dan kasnije muslimanski zločinci su napravili pravo veselje i feštu, doneli su glave pobijenih Srba i uz pesmu slavili zlocine. Cela Srebrenica je tada pevala i slavila ubistva nedužnih žena i staraca. Na kućnom pragu su pobijeni i penzioneri Milan Šarac (1929), Gojko Tomić (1930), Rade Lazarević (1920) i mnogi drugi.
U knjizi "Hronika našeg groblja", našeg istaknutog istoričara Milivoja Ivaniševića su navedene izjave preživelih svedoka prikupljene neposredno nakon masakra u Podravanju:
DRAGINJA TOMIĆ:
"Do izbijanja rata ja sam, kao domaćica, živjela sa svojom porodicom u selu Podravanje, a dio
rata sam, takođe, provela u selu sve do 24.9.1992. godine. Okolna sela oko Podravanja, kao
sto su Kutuzero, Bucje, Bijelo Polje, Zedanjsko i dr. sela su pretezno muslimanska sela. Do
izbijanja rata živjeli smo u dobrim komšijskim odnosima, jer nas srpski narod je oprostio što
je u Drugom svetskom ratu od strane mještana iz navedenih muslimanskih sela popaljeno
Podravanje i pobijeno mnogo naroda. U moju kuću su često dolazili muslimani, najčešće
šumski radnici, koji su s mojim mužem radili zajedno u sječi šume i uvijek sam im ja sušila i
prala odjeću, kada je trebalo, te ih ugošćavala kao dobronamjerne komšije. I ja sam ponekada
u njihove kuće ulazila i nisu me loše primali kao gosta. Sve je to trajalo do izbijanja rata, a
nesretnog 24. 9. 1992. godine, u četvrtak ujutro oko 9,15 casova, iste te komšije,
ponovo su napali na Podravanje, a bilo ih je strašno mnogo, te su nailazili sa svih strana, od
pravca: Bračana, Kutuzera i Bučja, te Bijelog Brda, od Jadra i Zedanjska. Pucali su iz svih
oružja. Među ubijenima je i moj muž Mihailo, jer je ostao ranjen, ali je kasnije pronađen spaljen. Samo dio tijela je nađen, a tako su prošli i mnogi drugi. Dok je nas nekoliko bježalo preko Lucice u pravcu Gunjaka, vidjela sam ubijene Dušana, i Mitra Šarca, kao i jednog mladica iz Dervente, kraj njih je bila i PetroviĆ Mileva, domacica, zatim tu je ležao stari Rade Lazarevic, i Rade Marinkovic, te Radova majka Dikosava, zatim Mira Sarac. Njih nije imao ko nositi, pa su ostali na rudniku, a kasnije su ih muslimani pohvatali i nađeni su poklani i isječeni na komade. Kako je napad tekao gledala
sam svojim očima kako jedna po jedna kuća gori, a čulo se blejanje stoke, koju su puštali da
bi mogli popaliti štale i stoku otjerati. Toga dana je Podravanje spaljeno totalno, a prije toga
sve sto je vrijedilo pokupili su i opljačkali, tako da smo ostali bez igdje ičega. Samo moje
domaćinstvo je brojalo u pogledu stoke cetiri grla rogate stoke, 7 svinja, 10 ovaca, kokoške i
puni trapovi krompira, pasulja, zobi, psenice, kukuruza i svega sto jedno domaćinstvo može
imati na plodnoj zemlji. Sada više nemam ništa i izbjeglica sam, živim od pomoći Crvenog
Krsta sto nije dovoljno, mučim se i zlopatim po stare dane. Mnogo je naroda izginulo, ima puno nestalih. Zato ja ovu izjavu dajem, istine radi, da se ne zaboravi, ne bi li zlocinci jednog dana bili kaznjeni."
VOJIN ŠARAC:
"Ja Vojin Sarac, rodjen 1924. u Podravanju, zapamtio sam i drugi svetski rat, dozivljavajuci te strahote rata u kome je sa podrucja tadasnjeg Podravanja zivot izgubilo 270 ljudi, zelim da opisem i ovaj rat. Pošto je na srebreničkoj opštini muslimanski vođa Naser Orić, popljačkao i popalio sva srpska sela i zaseoke, ostalo mu je jos glavno selo Podravanje, pa ga je 24. septembra napao sa sviju strana. U napadu na Podravanje učestvovalo je oko 2000 - 2500 muslimanske vojske iz više opština bivše BiH. Tako su učestvovale muslimanske horde sa opstina Srebrenica, Skelane, Vlasenica, Rogatica (tu se podrazumeva selo Žepa) i Zvornik. Zvorničke muslimane vodio je Adem Polić iz Kamenice, bivši učitelj koji je radio u Podravanju. Od ostalih vođa, pored Polića, glavni komandant bio je Naser Orić i Zulfo Tursunović. Sve žrtve ovog napada bili su zverski mučene, a posle toga ubijene. U selu Podravanju popaljeno je 87 kuća sa svim pratećim objektima. Opljačkano je oko 800 grla krupne stoke, oko 1000 komada ovaca, oko 400 komada svinja i ostaloga. Za vreme Drugog svjetskog rata ovo selo je takodje bilo popaljeno i opljačkano od strane tadašnjih neprijatelja, muslimanskih ustaša. Navodim, takođe da ja Vojin Sarac iz Podravanja, invalid iz Drugog svijetskog rata, doživim i sada u ovom međunacionalnom ratu da mi izgore tri kuće, tri staje za stoku, dvije pomocne zgrade i ostali prateci objekti. Opljackana mi je sva pokretna imovina, poljoprivredne masine i alati. Opljackane su mi tri krave, 35 komada ovaca, 3 svinje, zivina i mnogo jos toga. A u Podravanju je bilo mnogo vecih gazda od mene. Bilo ih je kao i ja, a bilo ih je i siromasnijih od mene. U prosjeku kod svakog domacinstva ostalo je po 10 hektara zemlje, plus zemljiste pod vocem i sumom. Ovo je bio kratak opis moga vidjenja i dozivljavanja, pacenja i mucenja sela Podravanja. "
MIODRAG PERENDIĆ:
"Ja sam od rodjenja zivio u selu Podravanju, a poslednjih sest godina sam bio i predsednik Mjesne zajednice Podravanje u cijem sastvu, pored Podravanje, su bili i sela muslimana Bijelo Polje, Bucje i Kutuzero. Godinama smo zivjeli zajedno, radili u istim firmama i nismo imali bilo kakvih problema sve dok nisu poceli stranacki izbori. Od tada se primjecivalo odvajanje muslimana, sto je na kraju skupo kostalo moje selo. Prije izbijanja rata pokusavali smo se dogovoriti sa predstavnicima muslimana iz sela Bijelo Polje, Bucje, Kutuzero, kako ne bi doslo do stradanja naroda na nasem podrucju, djece i staraca. Tada sam vidio da oni ne teze miru, jer nisu prihvatili bilo kakav dogovor niti razgovor. Moje selo je brojalo oko 73 kuce, odnosno oko 290 stanovnika, a po izbijanju ratnih dejstava imali smo i izbjeglica iz spaljenih srpskih sela sa podrucja opstine Srebrenica. Dana 24. 09. 1992. godine oko 08,30 casova muslimani su okruzili selo Podravanje sa svih strana, a cula se i prva puska, ispaljena iz pravca sela Bucje na zaseok Marinkovice, kojom prilikom je poginuo jedan civil - Sarac Mirjana. Kasnije se vatra otvorila sa svih strana. Licilo je na pravi pakao i nastala je pometnja medju stanovnistvom, a primjetio sam da vec gori kuca Eric Radenka u zaseoku Ilici. Tu je poginuo Miladin i Spasenija Perendic, koji su u svojoj kuci kopali krompir. Iz pravca Paleza ustase su dosle sa jednim tenkom odakle su poceli dejstvovati po selu i stanovnistvu i tu je zapaljena i moja kuca, a dok su artiljerijsku podrsku imali iz pravca Osmaca. Navodim da su muslimani imale i jedan trocjevac koji je nemilosrdno tukao po zbjegu žena i djece, a vec je i cijelo selo bilo u plamenu. Toga dana je stradalo oko 40 stanovnika Podravanja, a bilo je slucajeva da je ginula i cijela porodica, kao sto je slucaj porodice Marinkovic, gdje su poginuli otac, majka i dva sina, dok je samo prezivjela kci Milojka, koja je bila tada ranjena. U ovom zlocinu ucestvovale su nase prve komsije muslimani iz gore navedenih sela, a neke sam i licno prepoznao, kao sto su Ademovic Osman iz Djila, koji je po selu jurio Zoru Perendic i kojoj je vikao cekaj Zoro necu te ubiti, vec cu te zivu uhvatiti, a ona je vec bila ranjena od lovacke puske, odnosno sacme. Taj isti Osman ubio je Perendic Stanku, Vasic Miliju, a ja sam bio ranjen. Takodje sam prepoznao Tursunovic Zulfu, zv. Tursun, koji je imenom zvao pokojnog Tomislava Perendica, zatim Ajic Sabriju iz Kutuzera, te Sabita Ajsica, Delic Ramiza iz Bijelog Polja, Hirkic Aliju, zvanog Kiljara, Delic Ibru i jos neke kojima se ne mogu sjetiti imena. Svi pomenuti su bili iza jedne kamare drva i zvali su me po imenu i psovali mi kcerku. Znam da je ovom akcijom komandovao Oric Naser iz Srebrenice. Medju njima sam poznao neke sa Osmaca, kao sto je Islam i njegov brat, ali im ne znam prezime. Tu je ucestvovala i jedinica iz Ljeskovika, od kojih sam poznao Osmana, zvanog Cimonja, koji se posebno isticao po komandovanju, a znam da su pod njegovom komandom zaklani braca Svetozar i Vojin Jovanovic, jer sam cuo kada su ih zarobili vikali su Osmana, sta cemo sa njima, a on je odgovorio koljite ih iza vrata, sta ce nam srpska djubrad. Oko pljacke i paljenja kuce isticali su se mjestani iz sela Djile, Bucje, Bijelo Polje, a takodje sam vidio i Begic Medu iz Slapovica sa svoja tri sina. Kada su muslimani stigli do centra sela, odnosno do osnovne skole u Podravanju, vidio sam Ademovic Ibrahima, zvani Cakura, koji je imao oko vrata neki zavoj i vikao je predajte se bice vam lakse. U nasem selu je prije rata radio ucitelj Adem Oalic, iz Krivaca, opstina Han Pijesak, a kasnije je otisao u Konjevic Polje, da bi na nas doveo oko 200 ljudi, jer sam ga prepoznao po govoru, kada je zvao Djordju Mirosavljevica, hajde da igramo karte. Kako sam vec naveo nase selo je komplet spaljeno i opljackano, a dosta je izginulo nemocnih i starih. Napominjem da je bilo zarobljenih kao sto je Sarac Veselin i Petrovic Dusanka. Pored privatnih kuca u Podravanju je spaljena i osnovna skola, prodavnica, Dom omladine, zatim zgrade vlasnistvo rudnika, kao sto su radionica na kopu Sumarnica, zatim upravna zgrada i nesto od rudarske mehanizacije, koju nismo mogli otjerati niti zastititi. Nasa sva pokretna i nepokretna imovina je opljackana i kao sto sam vec rekao, spaljena zahvaljujuci nasim dojucerasnjim komsijama muslimanima iz pomenutih sela. Sva poginula lica u tom napadu, koji je trajao uvece negdje do 20,00 casova, su bila masakrirana i unakazena, a koje smo nalazili poslije nekoliko dana, pa cak i mjeseci. Tog dana sam licno izgubio oko 23 clana blize i dalje familije."
 |
| ŽRTVE ZLOČINA U PODRAVANJU: Mirjana Šarac (49), Stanka Perendić (57), Dikosava Marinković (54) i Svetozar Jovanović (70) |
Masakr u selu Podravanje (opština Srebrenica) predstavlja jedan od najstrašnijih i najmonstruoznijih zločina nad srpskim stanovništvom u Podrinju. Tog 24. septembra 1992. naoružane horde muslimanskih ekstremista pod komandom Nasera Orića izvršile su strahovit napad na ovo nebranjeno selo i pobile sve što se moglo pobiti. Samo tog dana je ubijeno 40 meštana a tokom čitavog rata ukupno je ugašeno 64 života ovog malog podrinjskog mesta. Novinari i patolozi koji su pristigli odmah nakon pokolja svedočili su da u selu nisu preživele čak ni životinje. Zlikovci su tog hladnog, jesenjeg dana ubijali sve što su stigli: i žene, i starce, i bolesne i nemoćne pa čak i stoku i živinu. Zapaljen je veliki broj kuća, društvenih i kulturnih objekata kao i seoska škola. Gotovo nijedna žrtva nije ubijena metkom u glavu već su sve žrtve, nezavisno od pola i uzrasta, zverski mučene pa masakrirane hladnim oružjem (sekirama, mačetama, noževima). Mnoga tela su obezglavljena, ljudima su sečene ruke, noge, šake, uši..vađene su im oči. Zabeležena su i brojna silovanja...sve ovo dovoljno govori o monstruoznosti džihad ratnika koji i danas slobodno šetaju Sarajevom, Federacijom a možda i Podrinjem. Zaprepašćen ovim monstruoznim zločinom oglasio se, posebnim saopštenjem, Sinod Srpske pravoslavne crkve, a Njegova Svetost Patrijarh Pavle održao je pomen nevino stradalim mučenicima. Slike masakriranih Srba ovog sela prenele su u svojim emisijama mnoge domaće i strane televizije stanice. Za zločin protiv čovečnosti počinjen u selu Podravanje do danas niko nije procesuiran niti osuđen. U ovom strahovitom napadu je ubijeno 40 meštana (33 civila i sedam branilaca sela). Podravanje je bilo etnički čisto srpsko selo i ovaj akt bezumlja predstavlja čist primer agresije.
Supružnici Miladin i Spasenija Perendić, penzioneri od po 70 godina, svirepo i mučki su ubijeni pred svojom kućom i to dok su kopali krompir. Nakon toga su masakrirani. Domaćice Mirjana Šarac (49) i Mileva Petrović (44) su ubijene vatrenim oružjem iz neposredne blizine, nakon čega su obe masakrirane. Osman Ademović je hicima iz vatrenog oružja ubio Milijana Vasića (41) i supružnike Stanku i Tomislava Perendića. Penzioneri Vojin (70) i njegov brat Svetozar Jovanović (69) su najpre zarobljeni a potom streljani. "Kolji to, šta će nam ta srpska paščad", uzviknuo je muslimanski vojnik. Vojinova ćerka Gina je pre nekoliko godina ispričala za medije svoja sećanja: "Otac je bio civil. Imao je 69 godina i ubijen je na kućnom pragu. Podlegao je mučenju. Strica, takođe civila, smo kasnije pronašli isječenog na komade. Žive su ih mučili i za to još niko nije odgovarao".
Bratunački profesor Miloš Mitrović, rodom iz ovog sela, ispričao je pre nekoliko godina za medije da mu je tog krvavog 24. septembra 1992. ubijena majka Ruža koja je imala 65 godina, a stric Mihajlo (61) je kasnije nađen bez glave.
"Zaklan mi je i stric Drago Mitrović (68) koji je preživio ustaško klanje u Drugom svjetskom ratu i živio bez moći govora sa traumama sve do ovog rata, kada su ga ponovo uhvatili i zaklali potomci onih koji su ga klali 1941. godine. To je jedinstven slučaj da jedan čovjek doživi dva klanja u dva rata za 67 godina života", priča Mitrović. Oni koji su preživeli svjedoče da mu je koljač rekao: "Preživio si '41, a sada sigurno nećeš" i odsekao mu glavu. To znači da ga je ubica lično poznavao.
Zločinci su uz povike "Allahu ekber", "tekbir" i "Koljite zene i djecu" išli od kuće do kuće i ubijali sve sto bi tamo zatekli. Ubijena je gotovo cela porodica Marinković: Miloš, njegova supruga Dikosava i njihova dva sina Milovan i Rade. Milojka Marinković je imala tu sreću pa preživi pokolj a o masakru kom je izgubila roditelje i dva brata ispričala je: "Majka Dikosava je sa ranjenim sinom Radetom krenula u beg i povlacenje. Tu u sumi ostala je sa jos desetak zena i starijih osoba. Ovde su ih zarobili a potom svirepo ubilo Oricevi zlocinci. Nakon 56 dana smo ih sahranili, bilo je i spaljenih, bilo je i odsječenih glava. Mome bratu su odsjekli glavu, drugi brat je spaljen. Majka je nađena u kompletu ali sa vidljivim tragovima mučenja. Oca nikada nismo ni nasli." - ispričala je Milojka. Dan kasnije muslimanski zločinci su napravili pravo veselje i feštu, doneli su glave pobijenih Srba i uz pesmu slavili zlocine. Cela Srebrenica je tada pevala i slavila ubistva nedužnih žena i staraca. Na kućnom pragu su pobijeni i penzioneri Milan Šarac (1929), Gojko Tomić (1930), Rade Lazarević (1920) i mnogi drugi.
U knjizi "Hronika našeg groblja", našeg istaknutog istoričara Milivoja Ivaniševića su navedene izjave preživelih svedoka prikupljene neposredno nakon masakra u Podravanju:
DRAGINJA TOMIĆ:
"Do izbijanja rata ja sam, kao domaćica, živjela sa svojom porodicom u selu Podravanje, a dio
rata sam, takođe, provela u selu sve do 24.9.1992. godine. Okolna sela oko Podravanja, kao
sto su Kutuzero, Bucje, Bijelo Polje, Zedanjsko i dr. sela su pretezno muslimanska sela. Do
izbijanja rata živjeli smo u dobrim komšijskim odnosima, jer nas srpski narod je oprostio što
je u Drugom svetskom ratu od strane mještana iz navedenih muslimanskih sela popaljeno
Podravanje i pobijeno mnogo naroda. U moju kuću su često dolazili muslimani, najčešće
šumski radnici, koji su s mojim mužem radili zajedno u sječi šume i uvijek sam im ja sušila i
prala odjeću, kada je trebalo, te ih ugošćavala kao dobronamjerne komšije. I ja sam ponekada
u njihove kuće ulazila i nisu me loše primali kao gosta. Sve je to trajalo do izbijanja rata, a
nesretnog 24. 9. 1992. godine, u četvrtak ujutro oko 9,15 casova, iste te komšije,
ponovo su napali na Podravanje, a bilo ih je strašno mnogo, te su nailazili sa svih strana, od
pravca: Bračana, Kutuzera i Bučja, te Bijelog Brda, od Jadra i Zedanjska. Pucali su iz svih
oružja. Među ubijenima je i moj muž Mihailo, jer je ostao ranjen, ali je kasnije pronađen spaljen. Samo dio tijela je nađen, a tako su prošli i mnogi drugi. Dok je nas nekoliko bježalo preko Lucice u pravcu Gunjaka, vidjela sam ubijene Dušana, i Mitra Šarca, kao i jednog mladica iz Dervente, kraj njih je bila i PetroviĆ Mileva, domacica, zatim tu je ležao stari Rade Lazarevic, i Rade Marinkovic, te Radova majka Dikosava, zatim Mira Sarac. Njih nije imao ko nositi, pa su ostali na rudniku, a kasnije su ih muslimani pohvatali i nađeni su poklani i isječeni na komade. Kako je napad tekao gledala
sam svojim očima kako jedna po jedna kuća gori, a čulo se blejanje stoke, koju su puštali da
bi mogli popaliti štale i stoku otjerati. Toga dana je Podravanje spaljeno totalno, a prije toga
sve sto je vrijedilo pokupili su i opljačkali, tako da smo ostali bez igdje ičega. Samo moje
domaćinstvo je brojalo u pogledu stoke cetiri grla rogate stoke, 7 svinja, 10 ovaca, kokoške i
puni trapovi krompira, pasulja, zobi, psenice, kukuruza i svega sto jedno domaćinstvo može
imati na plodnoj zemlji. Sada više nemam ništa i izbjeglica sam, živim od pomoći Crvenog
Krsta sto nije dovoljno, mučim se i zlopatim po stare dane. Mnogo je naroda izginulo, ima puno nestalih. Zato ja ovu izjavu dajem, istine radi, da se ne zaboravi, ne bi li zlocinci jednog dana bili kaznjeni."
VOJIN ŠARAC:
"Ja Vojin Sarac, rodjen 1924. u Podravanju, zapamtio sam i drugi svetski rat, dozivljavajuci te strahote rata u kome je sa podrucja tadasnjeg Podravanja zivot izgubilo 270 ljudi, zelim da opisem i ovaj rat. Pošto je na srebreničkoj opštini muslimanski vođa Naser Orić, popljačkao i popalio sva srpska sela i zaseoke, ostalo mu je jos glavno selo Podravanje, pa ga je 24. septembra napao sa sviju strana. U napadu na Podravanje učestvovalo je oko 2000 - 2500 muslimanske vojske iz više opština bivše BiH. Tako su učestvovale muslimanske horde sa opstina Srebrenica, Skelane, Vlasenica, Rogatica (tu se podrazumeva selo Žepa) i Zvornik. Zvorničke muslimane vodio je Adem Polić iz Kamenice, bivši učitelj koji je radio u Podravanju. Od ostalih vođa, pored Polića, glavni komandant bio je Naser Orić i Zulfo Tursunović. Sve žrtve ovog napada bili su zverski mučene, a posle toga ubijene. U selu Podravanju popaljeno je 87 kuća sa svim pratećim objektima. Opljačkano je oko 800 grla krupne stoke, oko 1000 komada ovaca, oko 400 komada svinja i ostaloga. Za vreme Drugog svjetskog rata ovo selo je takodje bilo popaljeno i opljačkano od strane tadašnjih neprijatelja, muslimanskih ustaša. Navodim, takođe da ja Vojin Sarac iz Podravanja, invalid iz Drugog svijetskog rata, doživim i sada u ovom međunacionalnom ratu da mi izgore tri kuće, tri staje za stoku, dvije pomocne zgrade i ostali prateci objekti. Opljackana mi je sva pokretna imovina, poljoprivredne masine i alati. Opljackane su mi tri krave, 35 komada ovaca, 3 svinje, zivina i mnogo jos toga. A u Podravanju je bilo mnogo vecih gazda od mene. Bilo ih je kao i ja, a bilo ih je i siromasnijih od mene. U prosjeku kod svakog domacinstva ostalo je po 10 hektara zemlje, plus zemljiste pod vocem i sumom. Ovo je bio kratak opis moga vidjenja i dozivljavanja, pacenja i mucenja sela Podravanja. "
MIODRAG PERENDIĆ:
"Ja sam od rodjenja zivio u selu Podravanju, a poslednjih sest godina sam bio i predsednik Mjesne zajednice Podravanje u cijem sastvu, pored Podravanje, su bili i sela muslimana Bijelo Polje, Bucje i Kutuzero. Godinama smo zivjeli zajedno, radili u istim firmama i nismo imali bilo kakvih problema sve dok nisu poceli stranacki izbori. Od tada se primjecivalo odvajanje muslimana, sto je na kraju skupo kostalo moje selo. Prije izbijanja rata pokusavali smo se dogovoriti sa predstavnicima muslimana iz sela Bijelo Polje, Bucje, Kutuzero, kako ne bi doslo do stradanja naroda na nasem podrucju, djece i staraca. Tada sam vidio da oni ne teze miru, jer nisu prihvatili bilo kakav dogovor niti razgovor. Moje selo je brojalo oko 73 kuce, odnosno oko 290 stanovnika, a po izbijanju ratnih dejstava imali smo i izbjeglica iz spaljenih srpskih sela sa podrucja opstine Srebrenica. Dana 24. 09. 1992. godine oko 08,30 casova muslimani su okruzili selo Podravanje sa svih strana, a cula se i prva puska, ispaljena iz pravca sela Bucje na zaseok Marinkovice, kojom prilikom je poginuo jedan civil - Sarac Mirjana. Kasnije se vatra otvorila sa svih strana. Licilo je na pravi pakao i nastala je pometnja medju stanovnistvom, a primjetio sam da vec gori kuca Eric Radenka u zaseoku Ilici. Tu je poginuo Miladin i Spasenija Perendic, koji su u svojoj kuci kopali krompir. Iz pravca Paleza ustase su dosle sa jednim tenkom odakle su poceli dejstvovati po selu i stanovnistvu i tu je zapaljena i moja kuca, a dok su artiljerijsku podrsku imali iz pravca Osmaca. Navodim da su muslimani imale i jedan trocjevac koji je nemilosrdno tukao po zbjegu žena i djece, a vec je i cijelo selo bilo u plamenu. Toga dana je stradalo oko 40 stanovnika Podravanja, a bilo je slucajeva da je ginula i cijela porodica, kao sto je slucaj porodice Marinkovic, gdje su poginuli otac, majka i dva sina, dok je samo prezivjela kci Milojka, koja je bila tada ranjena. U ovom zlocinu ucestvovale su nase prve komsije muslimani iz gore navedenih sela, a neke sam i licno prepoznao, kao sto su Ademovic Osman iz Djila, koji je po selu jurio Zoru Perendic i kojoj je vikao cekaj Zoro necu te ubiti, vec cu te zivu uhvatiti, a ona je vec bila ranjena od lovacke puske, odnosno sacme. Taj isti Osman ubio je Perendic Stanku, Vasic Miliju, a ja sam bio ranjen. Takodje sam prepoznao Tursunovic Zulfu, zv. Tursun, koji je imenom zvao pokojnog Tomislava Perendica, zatim Ajic Sabriju iz Kutuzera, te Sabita Ajsica, Delic Ramiza iz Bijelog Polja, Hirkic Aliju, zvanog Kiljara, Delic Ibru i jos neke kojima se ne mogu sjetiti imena. Svi pomenuti su bili iza jedne kamare drva i zvali su me po imenu i psovali mi kcerku. Znam da je ovom akcijom komandovao Oric Naser iz Srebrenice. Medju njima sam poznao neke sa Osmaca, kao sto je Islam i njegov brat, ali im ne znam prezime. Tu je ucestvovala i jedinica iz Ljeskovika, od kojih sam poznao Osmana, zvanog Cimonja, koji se posebno isticao po komandovanju, a znam da su pod njegovom komandom zaklani braca Svetozar i Vojin Jovanovic, jer sam cuo kada su ih zarobili vikali su Osmana, sta cemo sa njima, a on je odgovorio koljite ih iza vrata, sta ce nam srpska djubrad. Oko pljacke i paljenja kuce isticali su se mjestani iz sela Djile, Bucje, Bijelo Polje, a takodje sam vidio i Begic Medu iz Slapovica sa svoja tri sina. Kada su muslimani stigli do centra sela, odnosno do osnovne skole u Podravanju, vidio sam Ademovic Ibrahima, zvani Cakura, koji je imao oko vrata neki zavoj i vikao je predajte se bice vam lakse. U nasem selu je prije rata radio ucitelj Adem Oalic, iz Krivaca, opstina Han Pijesak, a kasnije je otisao u Konjevic Polje, da bi na nas doveo oko 200 ljudi, jer sam ga prepoznao po govoru, kada je zvao Djordju Mirosavljevica, hajde da igramo karte. Kako sam vec naveo nase selo je komplet spaljeno i opljackano, a dosta je izginulo nemocnih i starih. Napominjem da je bilo zarobljenih kao sto je Sarac Veselin i Petrovic Dusanka. Pored privatnih kuca u Podravanju je spaljena i osnovna skola, prodavnica, Dom omladine, zatim zgrade vlasnistvo rudnika, kao sto su radionica na kopu Sumarnica, zatim upravna zgrada i nesto od rudarske mehanizacije, koju nismo mogli otjerati niti zastititi. Nasa sva pokretna i nepokretna imovina je opljackana i kao sto sam vec rekao, spaljena zahvaljujuci nasim dojucerasnjim komsijama muslimanima iz pomenutih sela. Sva poginula lica u tom napadu, koji je trajao uvece negdje do 20,00 casova, su bila masakrirana i unakazena, a koje smo nalazili poslije nekoliko dana, pa cak i mjeseci. Tog dana sam licno izgubio oko 23 clana blize i dalje familije."
Коментари
Постави коментар