Spomen sobe predstavljaju trajne memorijale i večna svedočanstva o herojstvu i postojanju ljudi čiji su životi brutalno ugašeni tokom ratnog vihora. Tokom odbrambeno-otadžbinskog rata koji je vođen na području Bosne i Hercegovine u periodu od 1992. do 1995. ubijeno je blizu 29 070 građana srpske nacionalnosti
Spomen sobe predstavljaju trajne memorijale i večna svedočanstva o herojstvu i postojanju ljudi čiji su životi brutalno ugašeni tokom ratnog vihora. Tokom odbrambeno-otadžbinskog rata koji je vođen na području Bosne i Hercegovine u periodu od 1992. do 1995. ubijeno je blizu 29 070 građana srpske nacionalnosti. Među žrtvama je blizu 800 žrtava bilo mlađe od 19 godina. U znak sećanja na nedužne žrtve u velikom broju opština u Republici Srpskoj su otvorene spomen sobe gde su postavljene fotografije nedužnih žrtava rata. Na taj način se neguje i čuva sećanje na sve one koji su položili živote za mir i slobodu. Ipak, pojedine opštine ni nakon 24 godine od završetka rata u BiH, nemaju ovakve memorijale što je neophodno pod hitno menjati.
Još jedan neslavan podatak je činjenica da mnoge spomen sobe sadrže fotografije isključivo poginulih vojnika VRS i pripadnika MUP-a, dok nedostaju fotografije civilnih žrtava koje su takođe ubijene samo i isključivo zbog svoje srpske nacionalnosti i pravoslavne veroispovesti. Mladi u Republici Srpskoj i Srbiji moraju znati i pamtiti herojska dela svojih predaka koji su za mir i slobodu žrtvovali ono najvrednije što su imali - svoje živote. Zato je kultura sećanja od velikog značaja jer narod koji zaboravi svoju prošlost nema pravo na budućnost. Jedan od možda i najvrednijih oblika negovanja kulture sećanja svakako jesu spomen sobe koje nam omogućavaju da se saživimo sa borcima koji su hrabro stali pred neprijatelja kako bi odbranili svoja ognjišta, svoju decu i nejač, svoje hramove, svoju istoriju...Spomen sobe nam omogućavaju da pamtimo likove naših heroja, da nam oni budu uzori i zvezde vodilje u svim životnim situacijama. Zato je vrlo pohvalno što su mnoge opštine u Republici Srpskoj izgradile ove istorijski važne objekte čuvajući tako sećanje na pripadnike Vojske Republike Srpske i MUP-a RS.
Međutim, moramo jednaku pozornost posvetiti i civilnim žrtvama rata - ljudima koji su ubijani u svojim kućama, u logorima, na svojim ognjištima samo i isključivo zato što su bili srpske nacionalnosti i zato što su ispovedali pravoslavnu veru. Moramo jedanko pamtiti i poštovati majke, očeve, bake, sestre, supruge, sinove, ćerke, unuke tih boraca Vojske Republike Srpske koji su brutalno ubijani sa ciljem da se zatre trag svemu srpskom. Zato je vrlo važno da svaka spomen soba u Republici Srpskoj poseduje i fotografije civilnih žrtava rata - žena, staraca, dece i ostalih građana koji su izgubili živote tokom agresije. Kao što je već rečeno, srpski narod ne sme zaboraviti svoju prošlost a nju osim vojnih pobeda i odbrane ognjišta čine i zločini neprijatelja nad srpskim narodom. Ne smemo razdvajati i deliti naše žrtve na vojnike i civile, na one stradale u borbama i van borbenih linija, na one poginule od granata i one ubijene nakon strahovitog mučenja, jer svi su oni zapravo žrtve agresije zločinačkog režima Alije Izetbegovića čiji je cilj bilo stvaranje čiste muslimanske države gde ne bi bilo mesta za pripadnike ostalih nacionalnosti.
Spomen sobe u Bratuncu, Srebrenici, Zvorniku i drugim krajevima RS su primeri kako se čuva i neguje sećanje na odbrambeno-otadžbinski rat. Samim ulaskom u ove prostorije mogu se osetiti sve strahote kojima je naš narod bio izložen u periodu od 1992. do 1995. U ovim sobama su poređane fotografije žrtava i to oba pola, i svih uzrasta, raznih zanimanja...dečaka i devojčica, mladića, devojaka, boraca, policajaca, penzionera, učitelja, medicinskih sestara, zemljoradnika, trudnica, sveštenika, učenika...Takav primer trebaju slediti i sve druge opštine.
Nedavno je u Trebinju otvorena novoizgrađena spomen soba u znak sećanja na poginule borce i vojnike. "Pomen za 285 poginulih boraca koji se nisu vratili sa fronta služio je Njegovo preosveštenstvo vladika zahumsko-hercegovački i primorski Dimitrije, nakon čega je osveštana Spomen soba u kojoj se nalaze fotografije najhrabrijih sinova koji su dali svoj život za slobodu u kojoj danas živimo." - navodi se u jednom tekstu. Međutim, u tekstovima i video snimcima o ovom događaju nikako se ne može ustanoviti da li su u ovoj prostoriji svoje mesto našle i fotografije civilnih žrtava kojih je na ovom području svakako bilo. Prema podacima Instituta za istraživanje rata u XX veku navedena su imena 334 lica koja su stradala tokom rata a među njima ima i žena i staraca i dece koji su ubijeni tokom granatiranja, snajperskog delovanja ili su masakrirani u selima oko grada.
Prošle godine su u Bijeljini i Brčkom otvorene spomen sobe u znak sećanja na poginule borce VRS ali isto tako nije poznato da li su ovde postavljene i fotografije srpskih civilnih žrtava rata. Isticanjem samo jedne kategorije poginulih i prećutkivanjem zločina nad decom, ženama i starcima, bilo koji laik i stranac bi lako mogao pomisliti kako su na srpskoj strani ginuli isključivo vojnici a na muslimanskoj samo civili, i to najviše zahvaljujući moćnoj propagandi bošnjačkog lobija od devedesetih do danas. Upravo je i u interesu neprijatelja da se o srpskim civilnim žrtvama ne govori i da se one zataškavaju. U napadima muslimanskih snaga najčešće su zatirana čitava sela: od dece u kolevci do starih i nepokretnih, civili su klani noževima, sekirama, maljevima, streljani vatrenim oružjem, bacani u reke, zverski mučeni u logorima...neretko su sa položaja tzv. Armije BiH granatirani urbani delovi gradova Republike Srpske (trgovi, pijace, porodilišta, škole, vrtići, stambene zgrade) sa ciljem terorisanja čitavog stanovništva. Na taj način muslimanske granate i snajperi su odneli veliki broj života nedužnih građana, neretko i samih muslimana. Mnogi civili su poginuli od zaostalih mina, aktiviranja eksploziva, ratnih trauma, gladi, neadekvatnog lečenja, zalutalih metaka, saobraćajnih nesreća tokom progona što je sve posledica sistematskog i planskog istrebljenja srpskog naroda sa područja čitave Bosne i Hercegovine.
Veliki je broj opština koje danas pripadaju Federaciji BiH i koje su potpuno očišćene od srpskog stanovništva. Upravo su tamo počinjeni neki od najstrašnijih zločina...ubijana su deca i civili, silovano je hiljade žena i devojaka, bilo je na stotine logora. Fotografije boraca i civila sa tog područja takođe treba postaviti u spomen sobe širom Republike Srpske. U skladu sa tim, fotografije žrtava iz Konjica, Mostara, Zenice, Visokog, Ilijaša, Ilidže (itd.), inače velikih srpskih stratišta, trebale bi naći svoje mesto u nekoj od ovih memorijalnih prostorija u susednim opštinama u Republici Srpskoj.
Spomen sobe predstavljaju trajne memorijale i večna svedočanstva o herojstvu i postojanju ljudi čiji su životi brutalno ugašeni tokom ratnog vihora. Tokom odbrambeno-otadžbinskog rata koji je vođen na području Bosne i Hercegovine u periodu od 1992. do 1995. ubijeno je blizu 29 070 građana srpske nacionalnosti. Među žrtvama je blizu 800 žrtava bilo mlađe od 19 godina. U znak sećanja na nedužne žrtve u velikom broju opština u Republici Srpskoj su otvorene spomen sobe gde su postavljene fotografije nedužnih žrtava rata. Na taj način se neguje i čuva sećanje na sve one koji su položili živote za mir i slobodu. Ipak, pojedine opštine ni nakon 24 godine od završetka rata u BiH, nemaju ovakve memorijale što je neophodno pod hitno menjati.
Još jedan neslavan podatak je činjenica da mnoge spomen sobe sadrže fotografije isključivo poginulih vojnika VRS i pripadnika MUP-a, dok nedostaju fotografije civilnih žrtava koje su takođe ubijene samo i isključivo zbog svoje srpske nacionalnosti i pravoslavne veroispovesti. Mladi u Republici Srpskoj i Srbiji moraju znati i pamtiti herojska dela svojih predaka koji su za mir i slobodu žrtvovali ono najvrednije što su imali - svoje živote. Zato je kultura sećanja od velikog značaja jer narod koji zaboravi svoju prošlost nema pravo na budućnost. Jedan od možda i najvrednijih oblika negovanja kulture sećanja svakako jesu spomen sobe koje nam omogućavaju da se saživimo sa borcima koji su hrabro stali pred neprijatelja kako bi odbranili svoja ognjišta, svoju decu i nejač, svoje hramove, svoju istoriju...Spomen sobe nam omogućavaju da pamtimo likove naših heroja, da nam oni budu uzori i zvezde vodilje u svim životnim situacijama. Zato je vrlo pohvalno što su mnoge opštine u Republici Srpskoj izgradile ove istorijski važne objekte čuvajući tako sećanje na pripadnike Vojske Republike Srpske i MUP-a RS.
Međutim, moramo jednaku pozornost posvetiti i civilnim žrtvama rata - ljudima koji su ubijani u svojim kućama, u logorima, na svojim ognjištima samo i isključivo zato što su bili srpske nacionalnosti i zato što su ispovedali pravoslavnu veru. Moramo jedanko pamtiti i poštovati majke, očeve, bake, sestre, supruge, sinove, ćerke, unuke tih boraca Vojske Republike Srpske koji su brutalno ubijani sa ciljem da se zatre trag svemu srpskom. Zato je vrlo važno da svaka spomen soba u Republici Srpskoj poseduje i fotografije civilnih žrtava rata - žena, staraca, dece i ostalih građana koji su izgubili živote tokom agresije. Kao što je već rečeno, srpski narod ne sme zaboraviti svoju prošlost a nju osim vojnih pobeda i odbrane ognjišta čine i zločini neprijatelja nad srpskim narodom. Ne smemo razdvajati i deliti naše žrtve na vojnike i civile, na one stradale u borbama i van borbenih linija, na one poginule od granata i one ubijene nakon strahovitog mučenja, jer svi su oni zapravo žrtve agresije zločinačkog režima Alije Izetbegovića čiji je cilj bilo stvaranje čiste muslimanske države gde ne bi bilo mesta za pripadnike ostalih nacionalnosti.
Spomen sobe u Bratuncu, Srebrenici, Zvorniku i drugim krajevima RS su primeri kako se čuva i neguje sećanje na odbrambeno-otadžbinski rat. Samim ulaskom u ove prostorije mogu se osetiti sve strahote kojima je naš narod bio izložen u periodu od 1992. do 1995. U ovim sobama su poređane fotografije žrtava i to oba pola, i svih uzrasta, raznih zanimanja...dečaka i devojčica, mladića, devojaka, boraca, policajaca, penzionera, učitelja, medicinskih sestara, zemljoradnika, trudnica, sveštenika, učenika...Takav primer trebaju slediti i sve druge opštine.
Nedavno je u Trebinju otvorena novoizgrađena spomen soba u znak sećanja na poginule borce i vojnike. "Pomen za 285 poginulih boraca koji se nisu vratili sa fronta služio je Njegovo preosveštenstvo vladika zahumsko-hercegovački i primorski Dimitrije, nakon čega je osveštana Spomen soba u kojoj se nalaze fotografije najhrabrijih sinova koji su dali svoj život za slobodu u kojoj danas živimo." - navodi se u jednom tekstu. Međutim, u tekstovima i video snimcima o ovom događaju nikako se ne može ustanoviti da li su u ovoj prostoriji svoje mesto našle i fotografije civilnih žrtava kojih je na ovom području svakako bilo. Prema podacima Instituta za istraživanje rata u XX veku navedena su imena 334 lica koja su stradala tokom rata a među njima ima i žena i staraca i dece koji su ubijeni tokom granatiranja, snajperskog delovanja ili su masakrirani u selima oko grada.
Prošle godine su u Bijeljini i Brčkom otvorene spomen sobe u znak sećanja na poginule borce VRS ali isto tako nije poznato da li su ovde postavljene i fotografije srpskih civilnih žrtava rata. Isticanjem samo jedne kategorije poginulih i prećutkivanjem zločina nad decom, ženama i starcima, bilo koji laik i stranac bi lako mogao pomisliti kako su na srpskoj strani ginuli isključivo vojnici a na muslimanskoj samo civili, i to najviše zahvaljujući moćnoj propagandi bošnjačkog lobija od devedesetih do danas. Upravo je i u interesu neprijatelja da se o srpskim civilnim žrtvama ne govori i da se one zataškavaju. U napadima muslimanskih snaga najčešće su zatirana čitava sela: od dece u kolevci do starih i nepokretnih, civili su klani noževima, sekirama, maljevima, streljani vatrenim oružjem, bacani u reke, zverski mučeni u logorima...neretko su sa položaja tzv. Armije BiH granatirani urbani delovi gradova Republike Srpske (trgovi, pijace, porodilišta, škole, vrtići, stambene zgrade) sa ciljem terorisanja čitavog stanovništva. Na taj način muslimanske granate i snajperi su odneli veliki broj života nedužnih građana, neretko i samih muslimana. Mnogi civili su poginuli od zaostalih mina, aktiviranja eksploziva, ratnih trauma, gladi, neadekvatnog lečenja, zalutalih metaka, saobraćajnih nesreća tokom progona što je sve posledica sistematskog i planskog istrebljenja srpskog naroda sa područja čitave Bosne i Hercegovine.
Veliki je broj opština koje danas pripadaju Federaciji BiH i koje su potpuno očišćene od srpskog stanovništva. Upravo su tamo počinjeni neki od najstrašnijih zločina...ubijana su deca i civili, silovano je hiljade žena i devojaka, bilo je na stotine logora. Fotografije boraca i civila sa tog područja takođe treba postaviti u spomen sobe širom Republike Srpske. U skladu sa tim, fotografije žrtava iz Konjica, Mostara, Zenice, Visokog, Ilijaša, Ilidže (itd.), inače velikih srpskih stratišta, trebale bi naći svoje mesto u nekoj od ovih memorijalnih prostorija u susednim opštinama u Republici Srpskoj.
Коментари
Постави коментар