Tokom rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) na području Sanskog Mosta stradalo je više od 600 građana srpske nacionalnosti, među kojima i veliki broj žena i dece. Posmrtni ostaci većine pobijenih do danas nisu pronađeni pa se Sanski Most sa pravom danas naziva gradom nestalih Srba.
Četvrt veka od okončanja rata, Tužilaštvo BiH je podiglo optužnicu protiv Atifa Dudakovića i još komandanata i pripadnika 5. korpusa tzv. Armije BiH, optuženih za zločine protiv čovečnosti, koji obuhvataju ubistva više od 300 Srba, progone i zlostavljanja civila i ratnih zarobljenika, kao i uništenja 38 pravoslavnih hramova i verskih objekata.
Ovo privođenje najodgovornijih pripadnika 5. korpusa tzv. Armije BiH probudilo je nade prognanih Srba da bi pravda napokon mogla biti dostižna. Hapšenje ratnog generala probudilo je bolna sećanja kod porodica ubijenih srpskih civila koje 24 godine pokušavaju da saznaju pravu istinu o svojim najmilijima koji su ubijeni i nestali tokom poslednjeg rata. Samo na području Sanskog Mosta više od stotinu civila se i dalje vode kao nestali iako se pouzdano zna da su svirepo ubijeni od strane pripadnika tzv. Armije BiH pod komandom Atifa Dudakovića.
Na području Sanskog Mosta pronađene su 62 masovne i pojedinačne grobnice sa posmrtnim ostacima ubijenih srpskih civila - staraca, žena i dece. Njih su na najsvirepije načine zverski mučili i ubili upravo pripadnici 5. korpusa prilikom okupacije Sanskog Mosta.
U Sanskom Mostu svirepo je ubijen i dečak Igor Marjanović. Bilo mu je nepunih 14 godina. Dok je pokušavao sa porodicom da izbegne iz okupiranog Sanskog Mosta, njega su na svirep način presreli pripadnici 5. korpusa i zauvek prekinuli njegov mladi život. Sigurno da su ubice dobro poznavale i Igora i njegovu porodicu, sigurno da su to učinili njegovi sugrađani i dojučerašnje komšije. Igor se nakon završetka rata vodio kao nestao sve dok 1998. nije pronađena jedna od najvećih masovnih grobnica u Zapadnoj Krajini. Na lokalitetu "Velika Greda" u naselju Šušnjari, ehumirana su 72 tela zarobljenih i ubijenih srpskih civila. Najmlađa eshumirana žrtva bio je upravo četrnaestogodišnji Igor Marjanović koji je vrlo brzo identifikovan. Najstarije eshumirane žrtve su bile Dragica Avramović (90) i Milka Inđić (91). U svojim krvavim pohodima horde Atifa Dudakovića baš nikoga nisu štedele. Svirepo su ubijane i žene i starice i deca.
Igor je kao i većina njegovih vršnjaka imao mnogo snova i želja kojima je težio i koje je želeo da ostvari. Kao i svako dete voleo je da se igra i druži sa svojim drugarima i da se raduje svim izazovima koje život donosi. Bio je uzoran đak i ponos svojih roditelja. Iako nije dobro ni znao šta znači rat, muslimanski okupatori su upravo u njemu videli potencijalnog neprijatelja i kako oni to vole da kažu danas "agresora". Horde Atifa Dudakovića okupirale su Sanski Most 10. oktobra 1995. i započele svoj krvavi pir. Prema prici svedoka, vojnici su uz povike "tekbir" sravnili su sve što su zatekli...palili su, rušili, uništivali....Silovali, mučili, ubijali......U jednom od takvih napada ubijen je i ovaj nevini dečak čija je jedina krivica bila njegova srpska nacionalnosti. To muslimanski vojnici nisu mogli da mu oproste.
Njegovo izmasakrirano telo pronađeno je tri godine nakon završetka rata u pomenutoj masovnoj grobnici. Ova masovna grobnica žena, staraca i dece predstavlja pravu sliku rata u Bosni i Hercegovini.
Danas bi Igor imao 38 godina! Imao bi danas svoju porodicu - suprugu, decu. Završio bi škole, zaposlio bi se, izgradio bi kuću...imao bi život! Imao bi sve ono što danas imaju njegovi vršnjaci koji su imali tu sreću da prežive period okupacije i rata. Niko od medija nije se potrudio za ove 22 godine da napravi bilo kakvu reportažu o stradalnicima iz ove ali i drugih masovnih grobnica, da napišu bilo kakav tekst ili da snime TV prilog o ovim žrtvama kako se tragedije ne bi zaboravile. Niko se svih ovih godina nije setio da zatraži pravdu za žrtve Atifa Dudakovića i 5. korpusa i da javno progovori o zverstvima koja su počinjena te nesrećne 1995. godine.
Pored Igora u ovoj masovnoj grobnici su pronađeni i posmrtni ostaci Jovana Paprića, dečaka od 15 godina koji je masakriran od Dudakovićevih vojnika. Nemilosrdni muslimanski vojnici nisu imali milosti čak ni prema Bobani Zorić koja je imala nepunih 9 godina kada je svirepo ubijena. Bobana je ujedno i najmlađa žrtva Sanskog Mosta.
Toda Došenović ubijen je sa svojim petnaestogodšnjim sinom Mladenom 10. oktobra 1995. dok su pokušavali da pređu na teritoriju pod srpskom kontrolom. Najmlađa žrtva u dolini Sane bila je dvomesečna beba Andrijana Škorić, izbeglica iz Gline koja je stradala u avgustu 1995.
Dželati su uglavnom poznavali svoje žrtve, često su to bile njihove komšije sa kojima ispijali kafe i sa kojima su se družili pre rata. Ipak, pravo lice pokazali su devedesetih kada su dobili oružje u ruke i kada je nacionalna i verska pripadnost odlučivala o životu Sanjana. Više od stotinu žena ubijeno je pre i tokom okupacije Sanskog Mosta. Reč je uglavnom o starim i bolesnim ženama koje se nisu mogle evakuisati na vreme. Neke od najstarijih žrtava su i Avramović Dragica – stara 90 godina, Bilbija Mileva – stara 81-godinu, Todorović Ilinka – stara 91 godinu, Anđa Vukojević – stara 83 godine, Vrućinić Milka – stara 76 godina, Inđić Milka – stara 90 godina, Mara Kaiš – stara 81 godinu, Danica Draguljica – stara 92 godine, Borojević Anđa – stara 74 godine.
U svojoj porodičnoj kući u Sanskom Mostu, zločinci pod komandom Atifa Dudakovića su masakrirali supružnike Simeuna (73) i Soku Protić (73). Na kućnom pragu su streljane i preklane Milica Glamočanin (64), Dragica Erak (74), Milica Borovnjak (65), Dušan Veselinović (61), Slobodan Stupar (77), Mile Savanović (65), Ljuba Paprić (42), Đuro Karanović (65), Mara Radić (75) i mnogi drugi nemoćni civili....
Tačno je da ne postoji kolektivna odgovornost ali svakako postoji moralna odgovornost sa kojom pre ili kasnije bošnjački narod mora suočiti ako zaista želi da napreduje i gradi demokratsko društvo i ako zaista želi da skine sa sebe teret ratnih zločina koji nosi vekovima unazad.
Četvrt veka od okončanja rata, Tužilaštvo BiH je podiglo optužnicu protiv Atifa Dudakovića i još komandanata i pripadnika 5. korpusa tzv. Armije BiH, optuženih za zločine protiv čovečnosti, koji obuhvataju ubistva više od 300 Srba, progone i zlostavljanja civila i ratnih zarobljenika, kao i uništenja 38 pravoslavnih hramova i verskih objekata.
Ovo privođenje najodgovornijih pripadnika 5. korpusa tzv. Armije BiH probudilo je nade prognanih Srba da bi pravda napokon mogla biti dostižna. Hapšenje ratnog generala probudilo je bolna sećanja kod porodica ubijenih srpskih civila koje 24 godine pokušavaju da saznaju pravu istinu o svojim najmilijima koji su ubijeni i nestali tokom poslednjeg rata. Samo na području Sanskog Mosta više od stotinu civila se i dalje vode kao nestali iako se pouzdano zna da su svirepo ubijeni od strane pripadnika tzv. Armije BiH pod komandom Atifa Dudakovića.
Na području Sanskog Mosta pronađene su 62 masovne i pojedinačne grobnice sa posmrtnim ostacima ubijenih srpskih civila - staraca, žena i dece. Njih su na najsvirepije načine zverski mučili i ubili upravo pripadnici 5. korpusa prilikom okupacije Sanskog Mosta.
U Sanskom Mostu svirepo je ubijen i dečak Igor Marjanović. Bilo mu je nepunih 14 godina. Dok je pokušavao sa porodicom da izbegne iz okupiranog Sanskog Mosta, njega su na svirep način presreli pripadnici 5. korpusa i zauvek prekinuli njegov mladi život. Sigurno da su ubice dobro poznavale i Igora i njegovu porodicu, sigurno da su to učinili njegovi sugrađani i dojučerašnje komšije. Igor se nakon završetka rata vodio kao nestao sve dok 1998. nije pronađena jedna od najvećih masovnih grobnica u Zapadnoj Krajini. Na lokalitetu "Velika Greda" u naselju Šušnjari, ehumirana su 72 tela zarobljenih i ubijenih srpskih civila. Najmlađa eshumirana žrtva bio je upravo četrnaestogodišnji Igor Marjanović koji je vrlo brzo identifikovan. Najstarije eshumirane žrtve su bile Dragica Avramović (90) i Milka Inđić (91). U svojim krvavim pohodima horde Atifa Dudakovića baš nikoga nisu štedele. Svirepo su ubijane i žene i starice i deca.
Igor je kao i većina njegovih vršnjaka imao mnogo snova i želja kojima je težio i koje je želeo da ostvari. Kao i svako dete voleo je da se igra i druži sa svojim drugarima i da se raduje svim izazovima koje život donosi. Bio je uzoran đak i ponos svojih roditelja. Iako nije dobro ni znao šta znači rat, muslimanski okupatori su upravo u njemu videli potencijalnog neprijatelja i kako oni to vole da kažu danas "agresora". Horde Atifa Dudakovića okupirale su Sanski Most 10. oktobra 1995. i započele svoj krvavi pir. Prema prici svedoka, vojnici su uz povike "tekbir" sravnili su sve što su zatekli...palili su, rušili, uništivali....Silovali, mučili, ubijali......U jednom od takvih napada ubijen je i ovaj nevini dečak čija je jedina krivica bila njegova srpska nacionalnosti. To muslimanski vojnici nisu mogli da mu oproste.
Njegovo izmasakrirano telo pronađeno je tri godine nakon završetka rata u pomenutoj masovnoj grobnici. Ova masovna grobnica žena, staraca i dece predstavlja pravu sliku rata u Bosni i Hercegovini.
Danas bi Igor imao 38 godina! Imao bi danas svoju porodicu - suprugu, decu. Završio bi škole, zaposlio bi se, izgradio bi kuću...imao bi život! Imao bi sve ono što danas imaju njegovi vršnjaci koji su imali tu sreću da prežive period okupacije i rata. Niko od medija nije se potrudio za ove 22 godine da napravi bilo kakvu reportažu o stradalnicima iz ove ali i drugih masovnih grobnica, da napišu bilo kakav tekst ili da snime TV prilog o ovim žrtvama kako se tragedije ne bi zaboravile. Niko se svih ovih godina nije setio da zatraži pravdu za žrtve Atifa Dudakovića i 5. korpusa i da javno progovori o zverstvima koja su počinjena te nesrećne 1995. godine.
Pored Igora u ovoj masovnoj grobnici su pronađeni i posmrtni ostaci Jovana Paprića, dečaka od 15 godina koji je masakriran od Dudakovićevih vojnika. Nemilosrdni muslimanski vojnici nisu imali milosti čak ni prema Bobani Zorić koja je imala nepunih 9 godina kada je svirepo ubijena. Bobana je ujedno i najmlađa žrtva Sanskog Mosta.
Toda Došenović ubijen je sa svojim petnaestogodšnjim sinom Mladenom 10. oktobra 1995. dok su pokušavali da pređu na teritoriju pod srpskom kontrolom. Najmlađa žrtva u dolini Sane bila je dvomesečna beba Andrijana Škorić, izbeglica iz Gline koja je stradala u avgustu 1995.
Dželati su uglavnom poznavali svoje žrtve, često su to bile njihove komšije sa kojima ispijali kafe i sa kojima su se družili pre rata. Ipak, pravo lice pokazali su devedesetih kada su dobili oružje u ruke i kada je nacionalna i verska pripadnost odlučivala o životu Sanjana. Više od stotinu žena ubijeno je pre i tokom okupacije Sanskog Mosta. Reč je uglavnom o starim i bolesnim ženama koje se nisu mogle evakuisati na vreme. Neke od najstarijih žrtava su i Avramović Dragica – stara 90 godina, Bilbija Mileva – stara 81-godinu, Todorović Ilinka – stara 91 godinu, Anđa Vukojević – stara 83 godine, Vrućinić Milka – stara 76 godina, Inđić Milka – stara 90 godina, Mara Kaiš – stara 81 godinu, Danica Draguljica – stara 92 godine, Borojević Anđa – stara 74 godine.
U svojoj porodičnoj kući u Sanskom Mostu, zločinci pod komandom Atifa Dudakovića su masakrirali supružnike Simeuna (73) i Soku Protić (73). Na kućnom pragu su streljane i preklane Milica Glamočanin (64), Dragica Erak (74), Milica Borovnjak (65), Dušan Veselinović (61), Slobodan Stupar (77), Mile Savanović (65), Ljuba Paprić (42), Đuro Karanović (65), Mara Radić (75) i mnogi drugi nemoćni civili....
Tačno je da ne postoji kolektivna odgovornost ali svakako postoji moralna odgovornost sa kojom pre ili kasnije bošnjački narod mora suočiti ako zaista želi da napreduje i gradi demokratsko društvo i ako zaista želi da skine sa sebe teret ratnih zločina koji nosi vekovima unazad.
A bože kakva je to krvnička vojska ! Kako ti krvnici i mucitelji slobodno hodaju danas po krvavoj zemlji sa tolikim grijehom u dusi?!Kako mogu da gledaju svojoj djeci,starim očevima i majkama u oči ?!
ОдговориИзбриши