Tokom muslimanske agresije, u periodu od 1992. do 1995. na području srebreničke regije svirepo je ubijeno 3267 lica srpske nacionalnosti, među kojima i 72-oje dece. Za zločine nad srpskim civilima do danas niko nije odgovarao
Počevši od aprila 1992. pa sve do sredine 1994. pripadnici zločinačke tzv. Armije BiH predvođeni Naserom Orićem spalili su više od 150 srpskih sela i ubili 3267 meštana srpske nacionalnosti. Vojnici Nasera Orića ubijali su bez milosti i žene i starce pa čak i decu! Više od sedamdeset mališana izgubilo je život tokom muslimanske agresije čiji je jedini cilj bio da se protera i istrebi celokupno srpsko stanovništvo sa poručja na kojem su vekovima živeli. Oslobađajuća presuda ratnom komandantu Naseru Oriću samo je još više produbila nikad zaceljene rane porodica ubijenih srpskih civila sa područja Srebrenice, Bratunca, Zvornika i Vlasenice. Sud BiH oprostio je Naseru Oriću strašne zločine nad civilima od kojih su oni najteži počinjeni nad maloletnom decom čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost i pravoslavna veroispovest.
Srpski civili su ubijani sekirama, noževima, puškama, mitraljezima, snajperima, granatama...U napadu na srpska sela učestvovao je i veliki broj muslimanskih civila: žena i maloletnika koji su pljačkali imovinu ubijenih Srba a neretko i učestvovali u istrebljenju našeg naroda. Do danas nije donesena nijedna sudska presuda kada je reč o zločinima nad Srbima u srebreničkoj regiji. Na crnom spisku srebreničkih žrtava nalazi se i ime devojčice Rade Mlađenović. Rada je imala samo devetnaest godina kada je na svirep i podmukao način ubijena 13. juna 1992. na svom kućnom pragu u mestu Dugo Polje, nadomak Potočara u opštini Srebrenica. Potočari su muslimansko selo, inače jedno od najvećih vojnih uporišta muslimanske vojske gde su tokom 1992. počinjeni stravični zločini nad srpskim stanovništvom. Ovo je ujedno i rodno mesto Nasera Orića pa ne treba čuditi što su baš ovde bile skoncentrisane vojne snage. U objektu "Pilićarnik" u Potočarima je u proleće 1992. otvoren logor gde su dovođeni zarobljeni srpski civili: žene, starci i deca. Ovde su vršena silovanja, zlostavljanja, mučenja i ritualna ubistva zarobljenih Srba a posmrtni ostaci mnogih ni do danas nisu pronađeni. Procenjuje se da je u ovom logoru i u Potočarima ubijeno najmanje dvadeset Srba. Među njima su između ostalog i Ljubo Stjepanović (23), inače prva žrtva rata u Srebrenici, zatim učitelj Božidar Kovačić a prema podacima iz knjige "Planirani haos" autora Ibrana Mustafića, ovde su dovedeni pa streljani civili Branko Stjepanović (42) i njegova majka Anđelija (75) čiji posmrtni ostaci još nisu pronađeni. Predstavnici udruženja "Istočna alternativa" već godinama pokušavaju da obeleže ova mesta stradanja ali lokalni Bošnjaci silom i pretnjama opstruišu i sprečavaju ove humane, ljudske aktivnosti.
Rada Mlađenović je bila učenica, veoma uzoran đak i vrlo kulturna i vaspitana devojka. Živela je sa porodicom u Dugom Polju nadomak Potočara i tokom svoje mladosti se družila i sa Srbima i sa Muslimanima. Život u Dugom Polju je početkom 1992. postao nesnošljiv i težak za Srbe budući da su ovde bili skoncentrisani neprijateljski vojnici i da su upravo odatle kretali napadi na srpska sela prilikom čega su ubijani mnogi meštani. Tog 13. juna 1992. grupa naoružanih muslimanskih ekstremista iz Potočara izvršila je napad na ovo nebranjeno selo. Rada je tom prilikom usmrćena hicima iz vatrenog oružja a od zadobijenih povreda je preminula na licu mesta. Konstatovana joj je prostrelna rana što je i opisano u knjizi "Mrtvi vječna opomena živima" autora Zorana Stankovića i Miroslava Jankovića. Za ovaj zločin do danas niko nije odgovarao niti je procesuiran. Štaviše, u Potočarima je otvoren memorijalni centar gde su ukopani poginuli bošnjački civili i vojnici - pripadnici tzv. Armije BiH koji su stradali u julu 1995. dok je porodicama ubijenih Srba zabranjeno da obeleže svoja stratišta.
Izvor: Zoran Stanković i Miroslav Janković - ""Mrtvi vječna opomena živima"
Počevši od aprila 1992. pa sve do sredine 1994. pripadnici zločinačke tzv. Armije BiH predvođeni Naserom Orićem spalili su više od 150 srpskih sela i ubili 3267 meštana srpske nacionalnosti. Vojnici Nasera Orića ubijali su bez milosti i žene i starce pa čak i decu! Više od sedamdeset mališana izgubilo je život tokom muslimanske agresije čiji je jedini cilj bio da se protera i istrebi celokupno srpsko stanovništvo sa poručja na kojem su vekovima živeli. Oslobađajuća presuda ratnom komandantu Naseru Oriću samo je još više produbila nikad zaceljene rane porodica ubijenih srpskih civila sa područja Srebrenice, Bratunca, Zvornika i Vlasenice. Sud BiH oprostio je Naseru Oriću strašne zločine nad civilima od kojih su oni najteži počinjeni nad maloletnom decom čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost i pravoslavna veroispovest.
Srpski civili su ubijani sekirama, noževima, puškama, mitraljezima, snajperima, granatama...U napadu na srpska sela učestvovao je i veliki broj muslimanskih civila: žena i maloletnika koji su pljačkali imovinu ubijenih Srba a neretko i učestvovali u istrebljenju našeg naroda. Do danas nije donesena nijedna sudska presuda kada je reč o zločinima nad Srbima u srebreničkoj regiji. Na crnom spisku srebreničkih žrtava nalazi se i ime devojčice Rade Mlađenović. Rada je imala samo devetnaest godina kada je na svirep i podmukao način ubijena 13. juna 1992. na svom kućnom pragu u mestu Dugo Polje, nadomak Potočara u opštini Srebrenica. Potočari su muslimansko selo, inače jedno od najvećih vojnih uporišta muslimanske vojske gde su tokom 1992. počinjeni stravični zločini nad srpskim stanovništvom. Ovo je ujedno i rodno mesto Nasera Orića pa ne treba čuditi što su baš ovde bile skoncentrisane vojne snage. U objektu "Pilićarnik" u Potočarima je u proleće 1992. otvoren logor gde su dovođeni zarobljeni srpski civili: žene, starci i deca. Ovde su vršena silovanja, zlostavljanja, mučenja i ritualna ubistva zarobljenih Srba a posmrtni ostaci mnogih ni do danas nisu pronađeni. Procenjuje se da je u ovom logoru i u Potočarima ubijeno najmanje dvadeset Srba. Među njima su između ostalog i Ljubo Stjepanović (23), inače prva žrtva rata u Srebrenici, zatim učitelj Božidar Kovačić a prema podacima iz knjige "Planirani haos" autora Ibrana Mustafića, ovde su dovedeni pa streljani civili Branko Stjepanović (42) i njegova majka Anđelija (75) čiji posmrtni ostaci još nisu pronađeni. Predstavnici udruženja "Istočna alternativa" već godinama pokušavaju da obeleže ova mesta stradanja ali lokalni Bošnjaci silom i pretnjama opstruišu i sprečavaju ove humane, ljudske aktivnosti.
Rada Mlađenović je bila učenica, veoma uzoran đak i vrlo kulturna i vaspitana devojka. Živela je sa porodicom u Dugom Polju nadomak Potočara i tokom svoje mladosti se družila i sa Srbima i sa Muslimanima. Život u Dugom Polju je početkom 1992. postao nesnošljiv i težak za Srbe budući da su ovde bili skoncentrisani neprijateljski vojnici i da su upravo odatle kretali napadi na srpska sela prilikom čega su ubijani mnogi meštani. Tog 13. juna 1992. grupa naoružanih muslimanskih ekstremista iz Potočara izvršila je napad na ovo nebranjeno selo. Rada je tom prilikom usmrćena hicima iz vatrenog oružja a od zadobijenih povreda je preminula na licu mesta. Konstatovana joj je prostrelna rana što je i opisano u knjizi "Mrtvi vječna opomena živima" autora Zorana Stankovića i Miroslava Jankovića. Za ovaj zločin do danas niko nije odgovarao niti je procesuiran. Štaviše, u Potočarima je otvoren memorijalni centar gde su ukopani poginuli bošnjački civili i vojnici - pripadnici tzv. Armije BiH koji su stradali u julu 1995. dok je porodicama ubijenih Srba zabranjeno da obeleže svoja stratišta.
Izvor: Zoran Stanković i Miroslav Janković - ""Mrtvi vječna opomena živima"
Коментари
Постави коментар