Pre tačno 28 godina, 1. marta 1992. godine izvršen je teroristički napad na srpske svatove u Sarajevu, ubijen je svat Nikola Gardović, ranjen je sveštenik Radenko Miković a spaljena je i oteta srpska zastava
1. marta 1992. godine izvršen je teroristički napad na srpske svatove u Sarajevu, ubijen svat Nikola Gardović, ranjen sveštenik Radenko Miković, i spaljena oteta srpska zastava.
To je bio povod za početak građanskog rata u BiH gde su Srbi bili stradalnički narod, koji je branio svoja vekovna ognjišta. Širom gradova naseljenih pretežno Bošnjacima, već se uveliko započelo sa proslavljanjem ovog crnog dana kada su desili zločini i kada je započeo rat. Na bezumno i nemoralno bošnjačko proslavljanje ubistava i progona srpskog stanovništva neprestano stižu reakcije od brojnih zvaničnika, političara, nevladinih organizacija i preživelih žrtava rata.
Za srpski narod 1. mart predstavlja početak genocida, etničkog čišćenja, razaranja i progona srpskog naroda sa vekovnih ognjišta od strane zločinačkog režima Alije Izetbegovića. Upravo 1. marta na Baščaršiji je svirepo ubijen Nikola Gardović i to samo zato što je bio Srbin. To je bila najava strašnog pakla koji je čekao kako Srbe u Sarajevu, tako i Srbe širom čitave Bosne i Hercegovine. Pucajući na pravoslavnog sveštenika, bosanski muslimani su tog 1. marta 1992. jasno dali do znanja kakvoj državi streme!
Uprkos ovim tužnim događajima i strašnim zločinima, na 23% teritorije Bosne i Hercegovine 1. mart se godinama proslavlja i dočekuje uz najveće počasti, uz pesmu i uz veselje. Sramno je i žalosno što se bošnjački državni vrh nije odrekao zločinačkog režima koji je devedesetih godina prošlog veka odneo više desetina hiljada života i prouzrokovao nesagledive posledice koje do danas nisu sanirane. Za Srbe u BiH, ali i celom svetu, 1. mart nikada nije bio niti će ikada biti praznik. Ovaj datum je bio i ostaće sinonim i sećanje na dan kada su usvojeni strateški ciljevi, nakon kojih je započelo proterivanje Srba, uništavanje imovine, ubijanje žena i dece i počinjenje monstruoznih zločina i genocida nad srpskim narodom u ovom delu bivše Jugoslavije. Nezamislivo je da se u jednoj evropskoj državi koja navodno stremi evropskim integracijama proslavljaju natamnije stranice bliske prošlosti, razaranja, ubistva, mučenja... To bi bilo isto kao da se u centru Berlina proslavlja početak Drugog svetskog rata, osnivanje "Aušvica" i drugih logora smrti...
Proslavom 1. marta proslavlja se na hiljade masovnih grobnica sa posmrtnim ostacima žena, dece, tek rođenih beba, staraca i civila čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost.
Proslavom 1. marta proslavlja se progon oko milion ljudi sa svojih vekovnih ognjišta, iz svojih domova, proslavlja se etničko čišćenje srpskog, hrvatskog naroda i njihovo trajno nestajanje sa prostora današnje BiH.
Proslavom 1. marta proslavlja se razaranje, demoliranje i uništavanje preko 450 pravoslavnih crkvi i verskih objekata i preko 240 katoličkih crkvi i svetinja u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine".
Proslavom 1. marta proslavlja se silovanje i zlostavljanje preko 15 000 žena čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost ili to što su bile udate za Srbe.
Proslavom 1. marta proslavlja se ubijanje preko 2000 dece srpske i nebošnjačke nacionalnosti mučki ubijenih u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" i zločinačkog režima Alije Izetbegovića.
Proslavom 1. marta proslavlja se postojanje 536 logora u režiji tzv. Armije BiH kroz koje je prošlo preko 150 000 ljudi.
Proslavom 1. marta proslavljaju se mučenja, silovanja, ubijanja, razaranja, progoni...
Zato i ne treba čuditi to što među velikim brojem stanovnika Republike Srpske postoji ideja da se 1. mart u tom entitetu proglasi danom žalosti ili danom sećanja na civilne žrtve Republike Srpske kako se ne bi zaboravilo šta za Srbe predstavlja ovaj tragični dan. Proslavom 1. marta naročito su ogorčene porodice ubijenih Srba iz krajeva BiH, preživeli logoraši i žrtve silovanja koji su šokirani da se aktivnosti koje se u čitavom svetu percipiraju kao nemoralne i neprihvatljive, danas slave i veličaju u Bosni i Hercegovini. Ta proslava samo još više produbljuje nikad zaceljene rane porodica srpskih žrtava koje su u smrt poslali pripadnici tzv. Armije BiH a upravo u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" kakvu je želeo Alija Izetbegović.
1. marta 1992. godine izvršen je teroristički napad na srpske svatove u Sarajevu, ubijen svat Nikola Gardović, ranjen sveštenik Radenko Miković, i spaljena oteta srpska zastava.
To je bio povod za početak građanskog rata u BiH gde su Srbi bili stradalnički narod, koji je branio svoja vekovna ognjišta. Širom gradova naseljenih pretežno Bošnjacima, već se uveliko započelo sa proslavljanjem ovog crnog dana kada su desili zločini i kada je započeo rat. Na bezumno i nemoralno bošnjačko proslavljanje ubistava i progona srpskog stanovništva neprestano stižu reakcije od brojnih zvaničnika, političara, nevladinih organizacija i preživelih žrtava rata.
Za srpski narod 1. mart predstavlja početak genocida, etničkog čišćenja, razaranja i progona srpskog naroda sa vekovnih ognjišta od strane zločinačkog režima Alije Izetbegovića. Upravo 1. marta na Baščaršiji je svirepo ubijen Nikola Gardović i to samo zato što je bio Srbin. To je bila najava strašnog pakla koji je čekao kako Srbe u Sarajevu, tako i Srbe širom čitave Bosne i Hercegovine. Pucajući na pravoslavnog sveštenika, bosanski muslimani su tog 1. marta 1992. jasno dali do znanja kakvoj državi streme!
Uprkos ovim tužnim događajima i strašnim zločinima, na 23% teritorije Bosne i Hercegovine 1. mart se godinama proslavlja i dočekuje uz najveće počasti, uz pesmu i uz veselje. Sramno je i žalosno što se bošnjački državni vrh nije odrekao zločinačkog režima koji je devedesetih godina prošlog veka odneo više desetina hiljada života i prouzrokovao nesagledive posledice koje do danas nisu sanirane. Za Srbe u BiH, ali i celom svetu, 1. mart nikada nije bio niti će ikada biti praznik. Ovaj datum je bio i ostaće sinonim i sećanje na dan kada su usvojeni strateški ciljevi, nakon kojih je započelo proterivanje Srba, uništavanje imovine, ubijanje žena i dece i počinjenje monstruoznih zločina i genocida nad srpskim narodom u ovom delu bivše Jugoslavije. Nezamislivo je da se u jednoj evropskoj državi koja navodno stremi evropskim integracijama proslavljaju natamnije stranice bliske prošlosti, razaranja, ubistva, mučenja... To bi bilo isto kao da se u centru Berlina proslavlja početak Drugog svetskog rata, osnivanje "Aušvica" i drugih logora smrti...
Bošnjaci, 1. mart je idealno vreme da pitate svoje roditelje - gde su nam komšije?!
Proslavom 1. marta proslavlja se na hiljade masovnih grobnica sa posmrtnim ostacima žena, dece, tek rođenih beba, staraca i civila čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost.
Proslavom 1. marta proslavlja se progon oko milion ljudi sa svojih vekovnih ognjišta, iz svojih domova, proslavlja se etničko čišćenje srpskog, hrvatskog naroda i njihovo trajno nestajanje sa prostora današnje BiH.
Proslavom 1. marta proslavlja se razaranje, demoliranje i uništavanje preko 450 pravoslavnih crkvi i verskih objekata i preko 240 katoličkih crkvi i svetinja u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine".
Proslavom 1. marta proslavlja se silovanje i zlostavljanje preko 15 000 žena čija je sva krivica bila njihova srpska nacionalnost ili to što su bile udate za Srbe.
Proslavom 1. marta proslavlja se ubijanje preko 2000 dece srpske i nebošnjačke nacionalnosti mučki ubijenih u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" i zločinačkog režima Alije Izetbegovića.
Proslavom 1. marta proslavlja se postojanje 536 logora u režiji tzv. Armije BiH kroz koje je prošlo preko 150 000 ljudi.
Proslavom 1. marta proslavljaju se mučenja, silovanja, ubijanja, razaranja, progoni...
Zato i ne treba čuditi to što među velikim brojem stanovnika Republike Srpske postoji ideja da se 1. mart u tom entitetu proglasi danom žalosti ili danom sećanja na civilne žrtve Republike Srpske kako se ne bi zaboravilo šta za Srbe predstavlja ovaj tragični dan. Proslavom 1. marta naročito su ogorčene porodice ubijenih Srba iz krajeva BiH, preživeli logoraši i žrtve silovanja koji su šokirani da se aktivnosti koje se u čitavom svetu percipiraju kao nemoralne i neprihvatljive, danas slave i veličaju u Bosni i Hercegovini. Ta proslava samo još više produbljuje nikad zaceljene rane porodica srpskih žrtava koje su u smrt poslali pripadnici tzv. Armije BiH a upravo u ime "muslimanske Bosne i Hercegovine" kakvu je želeo Alija Izetbegović.
REAKCIJE IZ SRPSKE NEPRESTANO STIŽU
Srpski član predsedništva BiH, Milorad Dodik je povodom svečanog prijema kod Komšića i Džaferovića povodom proslave 1. marta - dana "nezavisnosti", rekao novinarima da praznik koji oni slave, u istoriji Srba na ovim prostorima simbol je početka građanskog rata i preglasavanja jednog od tri konstitutivna naroda u BiH. On je podsjetio da zajedničke institucije BiH nikada nisu usvojile zakon po kome bi 1. mart bio ikakav praznik u BiH, a takva procedura predviđena je Dejtonskim mirovnim sporzumom.
– Čuvajući 1. mart kao praznik i namećući ga Srbima, koji se tog datuma iz 1992. godine sjećaju sa nelagodom i strahom, čuvanje je ideje o unitarnoj BiH, kakvu su protiv Srba izglasali na lakrdiji od referenduma. Sve dok takav datum bude u kalendaru zajedničkih praznika koji to nisu, jasno je da od ove i ovakve zemlje nema ništa – naglasio je Dodik.
On je rekao da svi koji budu večeras krenuli na taj prijem dobro bi bilo da znaju da je 1. marta 1992. godine u centru Sarajeva, u miru, zapaljena srpska zastava i ubijen srpski svat.
– Treba da znaju da ovi što su ih pozvali slave upravo to, početak progona Srba iz Sarajeva, onda i iz BiH, i da svojim prisustvom na tom prijemu direktno doprinose konfuziji u ionako nesređenoj BiH”, zaključio je srpski član Predsjedništva BiH Milorad Dodik. Predsednica Republike Srpske Željka Cvijanović istakla je prošle godine da 1. mart ne može biti nikakav praznik u celoj Bosni i Hercegovini jer ga građani u RS ne doživljavaju kao svoj praznik. "Asocijacija na taj dan je mrak, mržnja i teško stradanje koje se desilo posle toga" – navela je ona.
Predsednica Udruženja žena žrtava rata Republike Srpske Božica Živković Rajilić smatra da Federacija BiH 1. marta slavi početak rata u BiH i progon Srba, ističući da i danas vode taj rat, samo drugim sredstvima, bez pušaka i oružja. Rajilićeva je rekla Srni da proslava 1. marta, takozvanog dana nezavisnosti BiH, svake godine predstavlja konstantno vređanje srpskog naroda i srpskih žrtava rata.
Ona je upitala da li FBiH slavi ubistvo srpskog svata Nikole Gardovića u Sarajevu ili progon stotina hiljada Srba i logore koje je počela osnivati.
- Mislim da je sramota da uopšte toliko insistiraju na nečemu što je potpuno obrnuto, jer je 1. mart 1992. godine početak rata u BiH, početak progona, ubistava Srba i osnivanja logora, a ne početak nezavisnosti. Ne može se slaviti početak rata, valjda se slavi kraj rata i to je naopako što se radi u FBiH - zaključila je Božica, istinska heroina i neumoran borac za ljudska prava!
Republika Srpska nikada neće prihvatiti 1. mart kao praznik jer je tog datuma 1992. godine Srbima u Sarajevu upućena jasna poruka šta ih čeka u tom gradu, poručuje direktor Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica Milorad Kojić.
"Prvi mart ne možemo prihvatiti kao nekakav dan nezavisnosti jer ne možemo da zaboravimo sve žrtve koje su podnesene zbog tadašnjih jednostranih odluka muslimanskog rukovodstva - ubistva Srba, od srpskog svata, pa nadalje", izjavio je Kojić Srni. On je naveo da je ubistvo srpskog svata bila jasna poruka da Srbima neće biti mesta u Sarajevu i da neće biti tretirani kao građani tog, kako su u javnosti predstavljali, multietničkog grada, već kao neko ko nema pravo da živi, ko nema osnovna ljudska prava. Prema njegovim rečima, to je pokazano odvođenjem intektualaca koji su bili na određenim pozicijama, a nestajali su preko noći, a potom i ostalih ljudi koji su odvođeni iz stanova u logore, zatvore, privatne kuće, gde su žene i deca bili silovani i izloženi najgorim oblicima torture i ubijani.
Коментари
Постави коментар