Ljubo Stjepanović, mladić od 23 godine, prva je žrtva rata na području Srebreničke regije. Za njegovo monstruozno ubistvo do danas niko nije procesuiran niti osuđen
Prva žrtva u srednjem Podrinju bio je penzioner Ranko Baranac, star 62 godine, koji je brutalno ubijen 12. februara 1992. u svojoj porodičnoj kući u selu Bijela. Ubio ga je muslimanski zlikovac Hasan Šabanija i to samo zato što je nesrećni čovek bio Srbin po nacionalnosti, a pravoslavac po veroispovesti. Tada još zvanično nije ni počeo rat!
Nakon ovog monstruoznog zločina, započinje proterivanje srpskog stanovništva sa područja Zvornika, Foče i drugih opština na samoj granici sa Srbijom. Na desetine hiljada Srba napušta svoje domove, muslimani pale srpske kuće i počinje rat.
U Bijeljni 1. aprila 1992. muslimanski ekstremisti ubijaju Ristu Stevanovića, a u Zvorniku je prva žrtva bio Rade Radović ubijen 9. aprila 1992. godine. Dan kasnije je u gradu ubijen Srbin Miko Stanojević. Čitav april je obeležen krvavim napadima na srpska sela pa i sam grad. Talas nesreće ubrzo stiže i do Bratunca i Srebrenice.
Građani Srebrenice se danas prisećaju ubistva Ljube Stjepanovića, prve srpske žrtve na području ove opštine. Njegovo svirepo ubistvo najavilo je sav pakao koji će narednih dana i sedmica uslediti. Ljubo je imao samo 23 godine, kada je mučki ubijen dok je prolazio kroz Potočare. Ubili su ga muslimanski ekstremisti, koji su već tada pravili zasede i pucali po srpskim civilima.. Tog prolećnog dana ništa nije slutilo na tragediju. Iako su tenzije već uveliko bile podignute, narod je među sobom koliko-toliko korektno komunicirao. Ipak, u Potočarima je veliki broj muslimana bio dobro naoružan i dobro pripremljen za sukobe. Otvorili su vatru na grupu srpskih mladića a smrtonosni rafali prekinuli su život nedužnog Ljube. Mnogi Srbi i muslimani su još tada osudili zločinačko ubistvo nedužnog mladića koga su svi u gradu voleli i znali kao vaspitanog i uzornog momka. Svi su složni u mišljenju da je tog dana krenuo ratni pakao koji nikome nije doneo dobro.
Kako su predstavnici srpskih žrtava istakli 2016. na konferenciji održanoj u Banjaluci, Potočari su mesto u kojima sve počinje i sve se završava. Sa jasnim ciljem Naser Orić je, pred početak rata, u rodnim mu selu, formirao punkt Stanice javne bezbednosti Srebrenica da, kako je pisao u svojim knjigama, „nadgleda sigurnost građana“. Priključivali su se dobrovoljci koje je on nazivao „dobrim momcima“. Nije slučajno prva žrtva, Ljubo Stjepanović, ubijen u zasedi baš u Potočarima, 20. aprila 1992. godine. A zločini su se kasnije nizali na najveće srpske praznike: na Božić, Đurđevdan, Vidovdan, Petrovdan, Ilindan, Nikoljdan, Božić, Stefandan...Potočari su postali zloglasno vojno uporište odakle su kretali svi napadi na srpska sela, praćeni jezivim ratnim zločinima nad ženama, starcima i decom. U Potočarima je još početkom maja 1992. formiran i logor "Pilićarnik" gde su vršenja mučenja, zlostavljanja i ubistva zarobljenih srpskih civila a nekoliko devojaka je u tom logoru i silovano. Posmrtni ostaci mnogih zarobljenika i civila, kakav je slučaj i sa učiteljem Božidarom Kovačićem, još uvek nisu pronađeni i ta se lica vode kao nestala.
Početkom proleća 1992. muslimani širom Bosne i Hercegovine započinju sa realizacijom fašističke ideje o "čistoj muslimanskoj Bosni i Hercegovini bez Srba". Započinju progoni, masovna ubistva, silovanja, surove likvidacije...formiraju se brojni logori za Srbe, jednostavno rečeno počinje rat.
Iz Srebrenice je raseljeno gotovo celokupno srpsko stanovništvo. Do kraja rata su popaljena sva srpska sela, uništeni su mnogi kulturni i verski objekti a pobijen je i veliki broj civila. Samo u gradu Srebrenici, prema popisu iz 1991. živelo je 2000 Srba. Za manje od tri nedelje nasilno je proterano je svo srpsko stanovništvo i u samom gradu ostalo je tek 20 lica koji su naivno verovali da im komšije neće nauditi. Međutim, svi su oni vrlo brzo pobijeni i streljani a kraj rata je živa dočekala samo senilna starica, partizanka Đuka Simić, koja je imala oko 80 godina. Svi ostali su likvidirani iako su prihvatili vlast Nasera Orića, tadašnjeg gospodara života i smrti. Tela mnogih civila do danas nisu pronađena.
Za monstruozno ubistvo Ljube Stjepanovića do danas niko nije procesuiran niti osuđen. Stjepanovići su inače jedna od najstradalnijih familija u Srebrenici; čak dvadeset članova ove porodice je ubijeno tokom rata a među njima je bilo žena i staraca.
Izvor: Glas Srpske - Obilježena 21 godina od srpskog stradanja u srednjem Podrinju
Prva žrtva u srednjem Podrinju bio je penzioner Ranko Baranac, star 62 godine, koji je brutalno ubijen 12. februara 1992. u svojoj porodičnoj kući u selu Bijela. Ubio ga je muslimanski zlikovac Hasan Šabanija i to samo zato što je nesrećni čovek bio Srbin po nacionalnosti, a pravoslavac po veroispovesti. Tada još zvanično nije ni počeo rat!
Nakon ovog monstruoznog zločina, započinje proterivanje srpskog stanovništva sa područja Zvornika, Foče i drugih opština na samoj granici sa Srbijom. Na desetine hiljada Srba napušta svoje domove, muslimani pale srpske kuće i počinje rat.
U Bijeljni 1. aprila 1992. muslimanski ekstremisti ubijaju Ristu Stevanovića, a u Zvorniku je prva žrtva bio Rade Radović ubijen 9. aprila 1992. godine. Dan kasnije je u gradu ubijen Srbin Miko Stanojević. Čitav april je obeležen krvavim napadima na srpska sela pa i sam grad. Talas nesreće ubrzo stiže i do Bratunca i Srebrenice.
Građani Srebrenice se danas prisećaju ubistva Ljube Stjepanovića, prve srpske žrtve na području ove opštine. Njegovo svirepo ubistvo najavilo je sav pakao koji će narednih dana i sedmica uslediti. Ljubo je imao samo 23 godine, kada je mučki ubijen dok je prolazio kroz Potočare. Ubili su ga muslimanski ekstremisti, koji su već tada pravili zasede i pucali po srpskim civilima.. Tog prolećnog dana ništa nije slutilo na tragediju. Iako su tenzije već uveliko bile podignute, narod je među sobom koliko-toliko korektno komunicirao. Ipak, u Potočarima je veliki broj muslimana bio dobro naoružan i dobro pripremljen za sukobe. Otvorili su vatru na grupu srpskih mladića a smrtonosni rafali prekinuli su život nedužnog Ljube. Mnogi Srbi i muslimani su još tada osudili zločinačko ubistvo nedužnog mladića koga su svi u gradu voleli i znali kao vaspitanog i uzornog momka. Svi su složni u mišljenju da je tog dana krenuo ratni pakao koji nikome nije doneo dobro.
Kako su predstavnici srpskih žrtava istakli 2016. na konferenciji održanoj u Banjaluci, Potočari su mesto u kojima sve počinje i sve se završava. Sa jasnim ciljem Naser Orić je, pred početak rata, u rodnim mu selu, formirao punkt Stanice javne bezbednosti Srebrenica da, kako je pisao u svojim knjigama, „nadgleda sigurnost građana“. Priključivali su se dobrovoljci koje je on nazivao „dobrim momcima“. Nije slučajno prva žrtva, Ljubo Stjepanović, ubijen u zasedi baš u Potočarima, 20. aprila 1992. godine. A zločini su se kasnije nizali na najveće srpske praznike: na Božić, Đurđevdan, Vidovdan, Petrovdan, Ilindan, Nikoljdan, Božić, Stefandan...Potočari su postali zloglasno vojno uporište odakle su kretali svi napadi na srpska sela, praćeni jezivim ratnim zločinima nad ženama, starcima i decom. U Potočarima je još početkom maja 1992. formiran i logor "Pilićarnik" gde su vršenja mučenja, zlostavljanja i ubistva zarobljenih srpskih civila a nekoliko devojaka je u tom logoru i silovano. Posmrtni ostaci mnogih zarobljenika i civila, kakav je slučaj i sa učiteljem Božidarom Kovačićem, još uvek nisu pronađeni i ta se lica vode kao nestala.
Početkom proleća 1992. muslimani širom Bosne i Hercegovine započinju sa realizacijom fašističke ideje o "čistoj muslimanskoj Bosni i Hercegovini bez Srba". Započinju progoni, masovna ubistva, silovanja, surove likvidacije...formiraju se brojni logori za Srbe, jednostavno rečeno počinje rat.
Iz Srebrenice je raseljeno gotovo celokupno srpsko stanovništvo. Do kraja rata su popaljena sva srpska sela, uništeni su mnogi kulturni i verski objekti a pobijen je i veliki broj civila. Samo u gradu Srebrenici, prema popisu iz 1991. živelo je 2000 Srba. Za manje od tri nedelje nasilno je proterano je svo srpsko stanovništvo i u samom gradu ostalo je tek 20 lica koji su naivno verovali da im komšije neće nauditi. Međutim, svi su oni vrlo brzo pobijeni i streljani a kraj rata je živa dočekala samo senilna starica, partizanka Đuka Simić, koja je imala oko 80 godina. Svi ostali su likvidirani iako su prihvatili vlast Nasera Orića, tadašnjeg gospodara života i smrti. Tela mnogih civila do danas nisu pronađena.
Za monstruozno ubistvo Ljube Stjepanovića do danas niko nije procesuiran niti osuđen. Stjepanovići su inače jedna od najstradalnijih familija u Srebrenici; čak dvadeset članova ove porodice je ubijeno tokom rata a među njima je bilo žena i staraca.
Izvor: Glas Srpske - Obilježena 21 godina od srpskog stradanja u srednjem Podrinju
Коментари
Постави коментар