PRIJEDOR: GODIŠNJICA UBISTVA DEČAKA MIRKA DALJEVIĆA (17); ZLOČINCI I DALJE NA SLOBODI

Juče je u selu Gornji Jelovac kod Prijedora služen parastos za 

312 Srba koje su pripadnici ustaškog pokreta ubili u julu 1942. Na ovom lokalitetu postoji masovna grobnica sa posmrtnim ostacima 200 stradalih stanovnika Jelovca i okolnih sela među kojima je 75 dece uzrasta do 14 godina, a čak 110 ubijenih je bilo mlađe od 18 godina. Imena stradale dece ispisana su na spomen obeležju podignutom na stratištu. Okruženi sa svih strana muslimanskim selima i zaseocima, stanovnici Jelovca nisu imali nikakvih šansi da prežive. Muslimani, prve komšije, integrisani u ustaške fašističke jedinice kao i malobrojni Hrvati, izvršili su tog jula 1942. nezapamćen zločin, a najveći broj ubijenih je bio upravo 20. jula 1992. 

Pet decenija kasnije, 21. jula 1992. gotovo na isti datum u Prijedoru ponovo tragedija, iste žrtve, isti i dželati...

Građani Prijedora još uvek ne mogu zaboraviti jeziv i nezamisliv zločin koji se dogodio u leto 21. jula 1992. godine. Iako je napad naoružanih agresora tj. pripadnika Zelenih Beretki na grad Prijedor 30. maja 1992. uspešno odbijen a srpsko civilno stanovništvo spašeno i zaštićeno, plan o osvajanju Prijedora još uvek nije propao. Napadi  na srpsko stanovništvo i okolne zaseoke nastavljeni su do samog kraja rata. 

Podsećanja radi, dana 30. maja 1992. muslimanske paravojne formacije izvršile su strahovit napad na grad Prijedor sa ciljem da ga osvoje i počine zločine nad srpskim civilnim stanovništvom, baš kako je to učinjeno par dana ranije u Konjicu, Goraždu, Bosanskom Brodu, Srebrenici, Derventi, Zenici...Toga dana hrabri, golobradi mladići ali i oni stariji i iskusniji, stali su u zaštitu nejači i suprotstavili se neprijatelju koji je već uveliko sejao smrt po čitavoj Bosni i Hercegovini. U besomučnom napadu muslimanskih formacija ubijeno je 18, a ranjeno 26 građana Prijedora. Najmlađa žrtva tog krvavog pira bio je dečak Igor Knežević, koji je imao samo 17 godina kada je mučki ubijen. Igor je jedna od prvih žrtava među decom u ovom gradu. Kako navodi SRNA, svedoci su ispričali da su muslimanski ekstremisti najpre ranili maloletnog Igora a potom ga zarobili i zaklali u zaseoku Zajednice.

Sprečen je jeziv scenario koji je bio namenjen građanima srpske nacionalnosti. Međutim, odbranom grada nisu zaustavljeni i ratni zločini!  

U publikaciji "Stradanje Srba u posljednjoj deceniji 20. vijeka" koju je objavio Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica hronološki su navedeni mnogobrojni napadi na srpske civile i pripadnike MUP-a tokom kojih je ubijen i ranjen veliki broj ljudi. U ovoj publikaciji se navodi kako su paravojne formacije pod komandom Kemala Alagića počinile niz ratnih zločina nad Srbima i muslimanima tokom 1992. i 1993. godine. 

Svakako jedan od strašnijih zločina koji i danas ledi krv u žilama, dogodio se 21. jula 1992. kada je grupa muslimanskih vojnika zarobila i nakon strahovitih tortura likvidirala nekoliko meštana Srba. Mirko Daljević imao je nepunih 17 godina kada je zarobljen i okrutno likvidiran tog letnjeg dana. Dušmanima nije zadrhtala ruka, nisu imali milosti ni prema njegovim mladim godinama...Na svirep i okrutan način uglasili su jedno detinjstvo a porodicu Daljević osudili na večnu patnju, bol i tugu....tugu koja se danas ne priznaje i koja se uopšte ne uvažava samo zato što su žrtve srpske nacionalnosti! Kome je bilo krivo dete koje je učilo školu, dečak kojeg rat nije ni zanimao?! Mirko, koji se od sveg naoružanja najbolje razumeo u školske  sveske i olovke, postao je žrtva jednog bezumlja i zla..U samo jednom trenu je ugašeno hiljade dečačkih i momačkih snova, želja, planova....istog dana zarobljen je Zoran Joškić, mladić od 25 godina, koji je odveden u šumu Kurevo gde je tri dana danonoćno mučen i zlostavljan....stradao je u najgorim mukama a sva krivica bila je njegova "srpska nacionalnost i pravoslavna veroispovest". To mu komšije nisu mogle oprostiti. Prebijan je, zlostavljan, sakaćen i likvidiran u najgorim mukama a o kakvom stepenu brutalnosti se radi svedoči i činjenica da je proces identifikacije trajao prilično dugo. Bio je neprepoznatljiv od zadobijenih povreda.. 

Istog dana, svirepo su ubijeni Borislav Žujović, star 19 godina, Milenko Gojić (22) i Milan Ćurguz (41). Porodice ubijenih i nestalih Prijedorčana i danas vape za pravdom a posebno su ogorčeni zbog činjenice da za ubistva njihovih najmilijih do danas niko nije procesuiran.

Prema podacima IDC iz Sarajeva, tokom trajanja odbrambeno-otadžbinskog rata, na području Prijedora je ubijeno 933 građana srpske nacionalnosti. Prema podacima DIC "Veritas", najmlađa registrovana žrtva na području Prijedora bila je dvomesečna beba Andrijana Škorić koja je stradala u avgustu 1995. tokom zločinačke akcije "Oluja". Najstarije žrtve su bile starice Stana Polić i Mara Sladović, stare po 93 godine, kao i Danica Draguljica koja je imala 92 godine. Na području Prijedorske regije do danas nisu pronađeni posmrtni ostaci 137 Srba, od čega 83 civila  i oni se od završetka rata vode kao nestali. Za zločine nad srpskim civilima u Prijedoru, pripadnici Armije BiH su osuđeni na ukupno 29 godina zatvora. 


Izvor: Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica - Stradanje Srba u posljednjoj deceniji 20. vijeka