Ime Blagoje Baltića i danas se u Prijedoru ali i u čitavoj bosanskoj krajini izgovara sa velikim poštovanjem i uvažavanjem. Njegove radne kolege, prijatelji i sugrađani ni tri decenije nakon njegove smrti ne zaboravljaju ovog velikog humanistu i vrhunskog stručnjaka koji je svojim delima zadužio čitav Prijedor. Blagoja je bio zaposlen kao medicinski tehničar u opštoj Bolnici u Prijedoru a ubijen je tokom juna 1992. tokom strahovitih napada na grad i okolinu. Njegovo ime uklesano je na spomen ploči koja je 1996. postavljena u atrijumu bolnice. Uklesano da nas večno podseća na humana dela ovog čoveka ali i da nas opominje na strašna razaranja koje rat i sukobi donose. Na toj ploči nalaze se imena još četvorice njegovih kolega - lekara i zdravstvenih radnika koji su bili zaposleni u Opštoj Bolnici a koji su ubijeni za vreme trajanja sukoba.
Nema čoveka u Prijedoru koji nije čuo za ime velikog Blagoja Baltića. O njemu i njegovoj porodici i danas svi imaju samo reči hvale i pozitivne epitete. Pamte ga kao izuzetnog čoveka, dobroćudnog i uvek spremnog da pomogne ali i kao profesionalca u svom poslu koji je svaki zadatak umeo da odradi na najbolji mogući način. Kao i svi zaposleni u Opštoj bolnici, i Blagoje se trudio da svoj posao obavlja maksimalno dobro. Znao je na radnom mestu provoditi i dane i noći, ostajao bi čak i nekoliko sati duže, samo da pomogne kolegama, pacijentima, sugrađanima. Čvrsto se držao Hipokratove zakletve, bio je tu za sve Prijedorčane čak i u najpaklenijim trenucima koji su usledili sa početkom rata.
Tokom poslednjeg rata, Opšta bolnica radila je bez prestanka a njeni zaposleni funkcionisali su kao jedno neumorno radeći i pomagajući bolesnima i ranjenima. Njeni požrtvovni doktori, medicinske sestre i ostalo bolničko osoblje radili su danonoćno kako bi pomogli svima onima koji su u bolnici pronašli sklonište ili su bili u životnoj opasnosti. Usprkos konstantnim, svakodnevnim sukobima i preteškim uslovima rada poput nedostatka struje i medicinske opreme te hrane i pića, osoblje Prijedorske bolnice pokazalo je izrazitu humanost, spasilo je živote i učinilo usred rata bolnicu domom punim pažnje. Zato su im građani Prijedora ali i stanovnici brojnih susednih opština koji su nakon progonstva ovde pronašli sklonište, neizmerno zahvalni.
Ratni uslovi uticali su na porast različitih oboljenja, a ovde su pristizali i ljudi iz drugih krajeva Bosne i Hercegovine, čak i Hrvatske. Ništa to nije sprečilo ove istinske heroje da pomognu svakome kome je pomoć bila neophodna. Nije bilo odmora, nije bilo predaha...ovi heroji su pružanje pomoći ljudima shvatali kao životni poziv, svoju obavezu, potrebu i nužnost što samo govori o njihovoj profesionalnosti. Svi su obavljali svoj posao veoma odgovorno i predano. Naročito je bilo teško 30. maja 1992. kada je napadnut grad i kada je ranjen veliki broj građana. Među ranjenicima je bio i Goran Radaković, vozač saniteta Opšte bolnice u Prijedoru koji je ranjen sa 32 metka. Goran je kobnog dana pošao da pomogne ranjenicima kada je grupa muslimanskih vojnika otvorila vatru na njegovo vozilo. Iako je na njemu bila oznaka Crvenog Krsta, osuli su paljbu koja je trajala prilično dugo sa ciljem da poubijaju sva lica, doktore i pacijente u vozilu. Na svu sreću Goran je uspeo da preživi. Nažalost, njegov kolega Blagoja nije bio te sreće!
Blagoja je radio i pomagao svim ljudima, nezavisno od verske i nacionalne pripadnosti, zbog čega njegovo ime i danas Srbi, Bošnjaci i Hrvati izgovaraju sa punim uvažavanjem. Ubijen je početkom juna 1992. u Kozarcu kao žrtva ratnog zločina koji su počinili pripadnici Zelenih Beretki, muslimanske paravojne formacije u okviru tzv. Armije BiH. Zločinci naoružani automatskim puškama, pištoljima i svakakvim naoružanjem od kojih je možda i najopasnije bila mržnja prema svemu što je srpsko, izleteli su kobnog dana na ulicu i sasuli nekoliko rafala u Blagoju i njegovog zeta Zdravka Lukića (36) i rođaka Boška Bucala. Od zadobijenih povreda nedužni ljudi su preminuli na licu mesta. Tako su tri porodice ostale trajno zavijene u crno, a suze, bol i patnju do danas nije izbrisali vreme. Vest o smrti heroja u belom Blagoje Baltića pogodila ne samo lekare i bolničko osoblje koje je zajedno radilo i u najtežim uslovima, nego i sve građane Prijedora. Plakao je tada čitav grad a stotine ljudi odalo je počast svojim tragično preminulim sugrađanima. Tu nesreći nije bio kraj jer su zločinci ubili i Blagojevog oca Boška, civila, penzionera od 60 godina i to na kućnom pragu. Učinile su to prve komšije Bošnjaci. Tako je Krsta Baltić ostala i bez sina i bez supruga i zeta ali i bez mnogobrojnih rođaka i prijatelja. - Čovjek mi ubijen pred kućnim pragom, gdje je taj orah. A sina su mu ubili dolje u zasjedi, zajedno sa zetom i šurakom. - ispričala je pretužna majka Krsta novinarima Alternativne televizije. Baltići su u čitavom Kozarcu ostali upamćeni kao vrlo pošteni i skromni ljudi, koji su vrlo rado pomagali svakome i bili tu za svoje komšije. Zato i ne treba čuditi što je monstruozno ubistvo Blagoja i njegovog oca zgrozilo i potreslo ceo grad. Mnogi Bošnjaci tog kraja ostali su zatečeni i u neverici nakon informacije o mučkom ubistvu medicinskog tehničara a kasnije i njegovog starog oca.
Blagoje je svojim časnim i humanim delima upisao svoje ime u legendu i istoriju a mlađim generacijama ostavio u amanet da uče i prenose dalje šta znači biti čovek u najtežim vremenima.
Pripadnici Banjalučkog centra javne bezbednosti uhapsili su 2013. u Kozarcu kod Prijedora Samira Alukića i Fikreta Hirkića,osumnjičene za ratni zločin protiv civilnog stanovništva. Alukić i Hirkić su optuženi za ubistvo četvoro Srba: Zdravka Lukića,te Bogdana,Blagoju i Ostoju Baltića. Semir Alukić i Fikret Hirkić su 2014. osuđeni pred Okružnim sudom u Banjaluci osuđeni na ukupno 19 godina zatvora zbog ratnog zločina nad srpskim civilima u Prijedoru.
Коментари
Постави коментар