Пређи на главни садржај

ZVERSTVA ATIFOVIH HORDI U SANSKOM MOSTU: Silovanja, mučenja, streljanja! Žrtve imale od 9 do 95 godina!

 U subotu 10. oktobra navršava se 25 tužnih godina od kako su počinjeni stravični zločini nad srpskim narodom u dolini Sane. U progonu i ubijanju srpskih civila učestvovale su pešadijske jedinice 5. i 7. korpusa tzv. Armije BiH, pod komandom Atifa Dudakovića i Mehmeda Alagića. Više desetina hiljada Srba je proterano iz svojih domova a preko dve stotine srpskih civila je mučki ubijeno. Mnogi od njih se i danas vode kao nestali i sa pravom se može reći kako je Sanski Most grad sa najvećim brojem nestalih. Najmlađa žrtva genocida je imala 9 a najstarija 95 godina






Genocid na Šušnjaru koji su muslimanski fašisti u avgustu 1941. godine, ponovljen pet decenija kasnije! Potomci zločinaca su odlučili da završe nedovršeno.
Prema podacima Operativnog tima Republike Srpske za traženje nestalih lica, u Sanskom Mostu su pronađene 62 masovne i pojedinačne grobnice gde su zakopana tela srpskih civila koji su ubijeni u periodu od od 1992 do 1995. godine. Ova cifra naravno nije konačna a prepotstavlja se da je broj nestalih i do tri puta veći budući da se mnogi Srbi i danas vode kao nestali. 
Pitamo se kako to da su sva ova mesta ostala neobeležena i zaboravljena?! Kako je moguće da za ove žrtve niko nije odgovarao?
Prvi zločini nad srpskim civilima u ovom kraju su počinjeni još u proleće 1992. godine. Muslimanski ekstremisti spalili su i razorili više od 30 srpskih sela u opštini Sanski Most, porušene su i oštećene sve pravoslavne crkve a devastirana su i sva pravoslavna groblja. 
Tužilaštvo BiH je podiglo optužnicu protiv Atifa Dudakovića i još komandanata i pripadnika 5. korpusa tzv. Armije BiH, optuženih za zločine protiv čovečnosti, koji obuhvataju ubistva više od 300 Srba, progone i zlostavljanja civila i ratnih zarobljenika, kao i uništenja 38 pravoslavnih hramova i verskih objekata. Najmasovniji zločini nad civilnim stanovništvom su počinjeni 10. oktobra 1995. kada su vojnici predvođeni Atifom Dudakovićem napali Sanski Most i okolna srpska sela i započeli sa ubijanjem svega što se kretalo. 
Muslimanske snage su tokom  rata ubile više od 650 građana Sanskog Mosta, starosti od devet do devedeset i pet godina. Najbrojnije žrtve su bili stari, boleni i nemoćni civili koji nisu bili u stanju da napuste svoja ognjišta a ubijeno je i nekoliko dece.
Jedna od najvećih masovnih grobnica jeste ona u naselju Šušnjari / Kruhari gde je izvršena eshumacija posmrtnih ostaka 75 tela. U njoj su pokopana (bolje rečeno pobacana) tela ubijenih srpskih civila - žena, staraca i dece. Najmlađa žrtva koja je eshumirana u ovoj grobnici bio je Igor Marjanović koji je imao samo 13 godina. Njega su na svirep način ubili muslimanski vojnici dok je pokušavao sa porodicom da prebegne iz Sanskog Mosta.
Pored njega pronađeni su i posmrtni ostaci Jovana Paprića, dečaka od 15 godina koji je masakriran od Dudakovićevih koljača. Nemilosrdni muslimanski vojnici nisu imali milosti čak ni prema Bobani Zorić koja je imala nepunih 9 godina kada je svirepo ubijena u svom gradu.
Toda Došenović ubijen je sa svojim petnaestogodšnjim sinom Mladenom 10. oktobra 1995. dok su pokušavali da pređu na teritoriju pod srpskom kontrolom. U samom gradu i okolnim muslimanskim selima je formirano čak sedam logora gde su vršena silovanja, mučenja i stravične likvidacije zarobljenih srpskih civila. 
Dželati su uglavnom poznavali svoje žrtve, često su to bile njihove komšije sa kojima ispijali kafe i družili se pre rata. Ipak, pravo lice pokazali su devedesetih kada su dobili oružje u ruke i kada je nacionalna i verska pripadnost odlučivala o životu Sanjana. Ubijeno je preko stotinu žena. Reč je uglavnom o starim i bolesnim ženama koje se nisu mogle evakuisati na vreme. Neke od žrtava su i Avramović Dragica – stara 90 godina, Bilbija Mileva – stara 81-godinu, Todorović Ilinka – stara 91 godinu, Anđa Vukojević – stara 83 godine, Vrućinić Milka – stara 76 godina, Inđić Milka – stara 90 godina, Mara Kaiš – stara 81 godinu, Danica Draguljica – stara 92 godine, Borojević Anđa – stara 74 godine.

Žena iz Sanskog Mosta, koja je preživela zlodela koja su počinili pripadnici Petog korpusa takozvane Armije BiH, ispričala je u svom svedočenju da su 10. i 11. oktobra 1995. godine svi Srbi koji su ostali u gradu uhapšeni i odvedeni u garažu bivšeg SUP i zgradu iza kino-sale.
– Prilikom napada muslimanske vojske, zbog dejstva muslimanske artiljerije pobjegla sam u podrum zajedno sa komšijama. Muslimanska vojska je grad zauzela 11. oktobra i hapsila je redom sve Srbe koji su ostali. Tada su odveli i mene u garažu bivšeg SUP u kojoj je već bilo oko četrdesetak uhapšenih Srba – ispričala je žena čiji je identitet poznat Srni, a koji neće biti objavljen s obzirom na to da je postupak za zločine počinjene u zapadnokrajiškim opštinama u toku. U svedočenju, koje je u posedu Srne, svedok je navela da su u prostoriji zajedno bili muškarci i žene, te da su sve bili stariji ljudi.
– Muslimanski vojnici su u večernjim časovima upadali u tu prostoriju, psovali nam srpsku i četničku majku i pojedinačno izvodili uhapšene u drugu prostoriju iz koje su dopirali krici i jauci. Poslije izvjesnog vremena, vraćali su jedno po jedno. Svi su bili pretučeni, krvavi, modri, sa vidnim oteklinama, a žene silovane – ističe se u svjedočenju. U potresnom svjedočenju žena je navela da su 11. oktobra 1995. godine u večerenjim časovima muslimanski vojnici nju odveli u toalet u zgradi SUP i naredili joj da legne na pločice i da se skine.
– Uperili su cijevi od oružja u mene. Tek tada sam shvatila da će i mene silovati. Branila sam se koliko sam bila u mogućnosti. Jedan od muslimanskim vojnika udario me nekim predmetom u lijevu ruku i polomio je, tako da sa polomljenom rukom nisam više mogla da pružam otpor i on me silovao. Poslije njega silovala su me još dvojica muslimanskih vojnika, koji su me prethodno izudarali pesnicama, psujući mi srpsku i četničku majku i prijeteći da će me zaklati ako budem pružala otpor – ističe se u svedočenju. Ona je dodala da su nakon deset dana provedenih kao zarobljenici u garaži, prebačeni u zgradu iza kino-sale u Sanskom Mostu. Tamo je bilo već oko 70 zarobljenih Srba. Za vreme boravka u toj sali, muslimanski vojnici su povremeno odvodili neke od zarobljenih i nakon premlaćivanja ponovo ih vraćali.
– Jedno veče su i mene izveli. Ponovo je trebalo da me siluju, ali vojnik je bio u alkoholisanom stanju pa nije mogao da izvrši taj akt. Muslimanski vojnici su nam svako veče psovali srpski i četniku majku, prijetili da će nas sve poklati i ponižavali nas na razne načine -ispričala je ova žena. Ona je dodala da je usljed premlaćivanja dva-tri dana prije razmjene podlegao Boško Došenović, koji je imao oko 70 godina. – Njega su mučki isprebijali, da je po povratku u prostoriju u kojoj smo bili smješteni nakon vraćeg vremena umro. Njegovo tijelo su odnijeli na meni nepoznatu lokaciju – rekla je svedok. Zarobljeni Srbi ostali su toj zgradi iza kino-sale do 27. januara 1996. godine kada su odvedeni na razmenu u Koprivnu. Prema njenim rečima, tokom boravka u zarobljeništvu saznala je da je jedan broj Srba iz Sanskog Mosta bio zatvoren u velikoj Nezirovića kući i zgradi “Metalorada”.
Šta je bilo sa tim Srbima, ne znam sigurno, osim što sam čula da su svi likvidirani, a muslimanski vojnici su govorili da su svi Srbi koji su pronađeni u skloništu Robne kuće u Sanskom Mostu pobijeni na licu mjesta – navela je žena u ovom potresnom svjedočenju, ističući da se trudi da sve to zaboravi, ali da se svakog dana prisjeća tih mučnih dešavanja koji joj, kako je navela, izazivaju, strašno psihičko opterećenje.
Kao i svake godine, i ovog 10. oktobra u Prijedoru će biti obeležena godišnjica "egzodusa srpskog naroda iz Sanskog Mosta. Međutim, da li je zaista prikladno obeležavati egzodus a ne spominjati masakriranja, silovanja, streljanja nevinog srpskog stanovništva?!
Genocid je pravi naziv za ono što su Srbi doživeli u Sanskom Mostu u oktobru 1995. a terminom "egzodus" samo se ublažava sva patnja i tragedija našeg naroda u ovom kraju! 
Bošnjaci 10. oktobar proslavljaju kao dan oslobođenja grada, iako se zna da je tog dana ubijeno na stotine civila i u Sanskom Mostu ali i Mrkonjić Gradu, Ključu i ostalim opštinama. Dok se civilizovani svet seća žrtava i tragičnog događaja iz bliske nam prošlost, bošnjački nacionalni korpus jednu od najsramnijih stranica svoje istorije predstavlja kao nekakvu pobedu i uspeh. Ponosni na silovanja, ubijanja dece i nepokretnih staraca Bošnjaci će i ovaj 10. oktobar proslaviti uz pesmu i veselje. 
Da li neko normalan zaista može pomisliti da se silovanjem nešto branilo ili oslobađalo?!
Da imaju duše i obraza, priznali bi gde su masovne grobnice da deca sahrane roditelje, da majke ukopaju kosti nestale dece, da se braća oproste od sestara kako dolikuje. Ovaj dan svakako treba proglasiti danom žalosti u znak sećanja na nevine žrtve.

Коментари

Популарни постови са овог блога

ILIJAŠ : GODIŠNJICA ZVERSKOG UBISTVA MIRJANE DRAGIČEVIĆ (9)

Mirjana Dragičević je imala samo 9 godina kada je ubijena na vrlo svirep način u Ilijašu, pred očima svoje majke Radmile. Pre smrti, nju su silovala pa ubila trojca pripadnika tzv. Armije BiH. Do danas niko nije odgovarao za ovaj stravičan zločin. 



Danas 28. decembra, se navršava tačno 26 godina od stradanja srpskih civila u selu Donja Bioča, nedaleko od Ilijaša. U rano jutro oko 7:30,jedinice 2. bataljona Sedme muslimanske brigade Armije BiH, probijaju liniju fronta, i upadaju u selo Donja Bioča. Odmah na ulasku u selo okrutno  su ubijena dva srpska civila: Lenka Skoko i Nikola Mićić, a ranjena je Milojka Draškić, a zatim je krenulo paljenje srpskih kuća. 

U dvorište Dragičevića upala su trojica muslimanskih vojnika Sedme muslimanske brigade Armije BiH, jedan beloputi i dva tamnoputa vojnika. Imali su poveze preko glava. Brat Mirjane, Janko Dragičević, star 6 godina, je ostao u kući, sakriven ispod kreveta, dok je Mirjana sa svojom majkom Radmilom Dragičević došla do kućnih vrata, jer …

GORNJA JOŠANICA 1992 : MUSLIMANSKI ZLOČINCI VEZALI DEVOJKE ZA DRVO PA IH SILOVALI I MASAKRIRALI

U nedelju 27. maja biće služen parastos za 73 meštana sela Gornja Jošanica kod Foče koji su masakrirani od strane muslimanskih ekstremista. Do danas niko nije kažnjen





U nedelju 27. maja biće služen parastos za svih 73 meštana srpske nacionalnosti koji su svirepo ubijeni u selu Gornja Jošanica kod Foče. Njih 56-oro je svirepo masakrirano na Nikoljdan 19. decembra 1992. od strane muslimanskih ekstremista - pripadnika zločinačke tzv. Armije BiH pod komandom Zaima Imamovića. 

Među žrtvama tog hladnog, decembarskog dana bila je 21 žena i troje dece od 2, 7 i 10 godina. Najmlađa žrtva muslimanskog terora bila je dvogodišnja Danka Tanović koja je mučena pa upucana vatrenim oružjem a onda i ubijena udarcima kamenom o glavu. Ubijena je sa majkom i bakom. Među žrtvama su bili i brat i sestra - sedmogodišnji Dražen i desetogodišnja Dragana koji su zlostavljani i masakrirani na kućnom pragu zajedno sa roditeljima i komšijama.

Još jedan segment koji masakr u Gornjoj Jošanici čini brutalnim i svirepim…

TOKOM OPSADE ILIJAŠA UBIJENO 1200 SRBA; MEĐU ŽRTVAMA DECA, ŽENE I STARCI

Tokom muslimanske agresije na Ilijaš (1992-1995) život je izgubilo više od 1200 građana srpske nacionalnosti. Ranjeno je više od 2500 ljudi svih uzrasta. Muslimanski agresori su držali Ilijaš pod opsadom pune četiri godine. Ubijali su bez milosti i žene i decu i nemoćne starce. Najmlađa registrovana žrtva imala je nepunih 6 godina, dok je najstarija žrtva u trenutku ubistva imala 93 godine. Tokom opsade Ilijaša ubijeno je i ranjeno stotinu dece. Na području ove sarajevske opštine pripadnici  tzv. Armije BiH počinili su niz teških ratnih zločina od fizičkog zlostavljanja i maltretiranja, zatvaranja u logore, silovanja do ubistava i masovnih egzekucija. Popaljeno je i sravnjeno sa zemljom više desetina srpskih sela, na hiljade kuća i društvenih objekata pod vlasništvom Srba je minirano, spaljeno i uništeno. Valja napomenuti da je porušeno i oštećeno mnoštvo pravoslavnih crkvi, devastirana su pravoslavna groblja a demolirani su i kulturni spomenici stari i po nekoliko vekova.


PRVE ŽRTVE A…