Umesto da ih spominjemo po uspjesima i dijelima kojima bi proslavili Bratunac, Srebrenicu, Vlasenicu i Zvornik, mi nažalost o njima govorimo samo u prošlosti - na komemoracijama i parastosima. Riječ je naravno o djeci - žrtvama rata. O tim ugašenim snovima i prekinutim djetinjstvima čije tragične sudbine slamaju i ona najtvrđa srca..to su slike pred kojima svi zanijemimo jer ruku na srce i ne postoje riječi koje bi mogle opisati svu bol sa kojom se njihove porodice suočavaju godinama unazad.
Sedamdeset i dvoje mališana - dječaka i djevojčica ubijeno je na području srebreničke regije za vrijeme muslimanskog terora i agresije, dok je u čitavom (i Srednjem i Gornjem) Podrinju ugašeno čak 128 dečijih života. Preko hiljadu mališana srpske nacionalnosti je ranjeno u napadima muslimanskih vojnika širom gradova i sela u Podrinju, neka djeca su ostala trajni invalidi, bez jednog ili više ekstremiteta, neki bez sluha, neki bez vida, neki pak bez oboje...neki su zlostavljani po logorima, prošli su psihičke i fizičke torture. Mnoge djevojčice su i silovane zajedno sa majkama.
Svakako, cilj napadača nije bio nikoga da "teško rani" već da ih ubije, te i na ove žrtve treba gledati kao na direktne žrtve ratnog zločina koje su samo pukim slučajem i Božijom voljom ostali živi.
U spomen sobi u Milićima postavljene su fotografije svih ubijenih mještana, oba pola i svih starosnih uzrasta. Ipak, fotografije koje odmah po ulasku privlače pažnju svakom posjetiocu jesu slike dječaka Dragana i njegove rođake Nade Brežančić koji su smrtno stradali 27. decembra tj. 31. decembra 1994. godine. Dragan je preminuo na licu mesta, a Nada je od posljedica ranjavanja podlegla četiri dana kasnije. Draganu je bilo trinaest, a Nadi samo devet godina.
Njihovo djetinjstvo prekinuto je u vihoru rata u malenom selu Manovići, MZ Derventa. Ovo mjesto je prije rata bilo dio opštine Vlasenica a danas pripada novoformiranoj opštini Milići. Nadin otac Marko ubijen je još prve godine rata 22.10.1992. i to nadomak svoga sela tokom jednog od mnogobrojnih napada muslimanske vojske.
Na crnom spisku ubijene, zlostavljane, zatočene i ranjene srpske djece vlaseničke opštine su pedeset i tri imena. Iako su roditelji činili sve da svoju djecu sačuvaju od ratnog ludila, to im nije uvek polazilo za rukom. Srpska djeca svjedočila su najokrutnijim scenama - ubistvima, mučenjima, progonu, diskriminaciji. Neka mjesta u školskim klupama zauvijek su ostala prazna s obzirom da vojnici bošnjačke armije nisu nikoga štedeli u svojim krvavim pohodima. Ubijana su i djeca u majčinim utrobama i sve to da "Srpkinje ne bi rađale četnike" kako su voljeli da kažu često komšije Muslimani.
Muslimanske snage su tokom poslednjeg rata (1992-1995) na teritoriji srednjeg Podrinja ubile 3267 građana srpske nacionalnosti, uključujući i 72-oje djece. Samo na području predratne vlaseničke opštine (uključujući Miliće i Šekoviće koji gravitiraju ka Vlasenici) ubijeno je više od pet stotina Srba, među kojima i mnogo žena, staraca i dece. Nad građanima srpske nacionalnosti su tokom trajanja rata počinjeni brojni ratni zločini od masovnih egzekucija, silovanja, mučenja, nasilnog i sistematskog progona pa sve do uništavanja društvenih, kulturnih i verskih objekata. Vrlo brzo su širom vlaseničke i susednih opština formirani i logori za Srbe u kojima su vršene najgnusnije torture i zverska mučenja, sadistička iživljavanja, silovanja, sakaćenja te masovne egzekucije. Žrtve ratnog bezumlja bili su civili oba pola i svih uzrasta: od male dece do starih i nemoćnih. Uništeno je i spaljeno preko trideset sela i zaselaka a mnoge kuće do danas nisu obnovljene. Osim Srba, žrtve pomahnitalih Alijinih razbojnika su bili i brojni pošteni muslimani koji su hapšeni, mučeni i zlostavljani samo zato što nisu želeli da uzmu oružje u ruke i ubijaju svoje dojučerašnje komšije Srbe. Neki su svoje poštenje i dobrotu platili glavom.
Na stradanje / ubistvo brata i sestre Brežančić podsjetio je jedan od komentatora ispod video snimka o stradaloj srpskoj djeci u Srebrenici. On je kao borac Vojske Republike Srpske učestvovao u odbrani sela, i sa ostalim posetiocima je podelio svoje iskustvo o tom događaju. I sam komentator je tog dana za dlaku preživio a njegovo svedočanstvo dajemo u prilogu.
Коментари
Постави коментар