ZAVIDOVIĆI: SRPKINJE SISTEMSKI SILOVANE I ZLOSTAVLJANE PO LOGORIMA - ISPOVESTI KOJE BOLE

 

Sud BiH osudio je prvostepenom presudom komandanta Trećeg korpusa takozvane Armije BiH Sakiba Mahmuljina na deset godina zatvora za zločine nad zarobljenim srpskim civilima i vojnicima na području Zavidovića i Vozuće 1995. godine.

Mudžahedini iz odreda "El mudžahedin", pristigli iz arapskih i drugih islamskih zemalja, brutalno su odsecali glave srpskim vojnicima, a potom terali ostale srpske zarobljenike da ljube odsečene glave, o čemu je snimljen i dokumentarni Film "Ljubi brata". Stručnjaci za borbu protiv terorizma smatraju da se prva velika vojna operacija "Islamske države", uz masovno ritualno odsecanje glava hrišćanima, desila upravo nakon paljenja i rušenja Vozuće 1995. godine. Decenijama poslije su usledili brojni teroristički napadi na tlu Evrope.

Predsednik Udruženja žena žrtava rata Republike Srpske Božica Živković Rajilić ocenila je kao neprimereno malu kaznu Suda BiH od 10 godina zatvora komandantu Trećeg korpusa takozvane Armije BiH Sakibu Mahmuljinu za zločine nad Srbima u Zavidovićima i Vozući 1995. godine, te napomenula da su u mudžahedinskom kampu zarobljene Srpkinje višestruko silovane, a zbog zastrašivanja nisu svedočile.

- Ove žene su trebale da izađu i da svjedoče na Sudu BiH, međutim, u mjestima koja graniče sa FBiH dolaze ljudi iz tog entiteta i prijete ženama, koje i danas u miru, ali u strahu ne smiju da izađu i svjedoče jer nisu zaštićene od zlikovaca koji dolaze iz FBiH - istakla je Rajilićeva.

Rajilićeva je rekla da, osim za Vozuću, postoje i drugi slični slučajevi zastrašivanja srpskih žena koje su preživele golgotu da svedoče, jer Sud i Tužilaštvo BiH ništa ne čine da ih zaštite.

Ona je istakla da je Udruženje žena žrtava rata Republike Srpske nezadovoljno kaznom Mahmuljinu, te da se nada da će u drugostepenoj presudi kazna biti uvećana bar još za dva puta, iako bi trebalo da mu bude izrečena doživotna kazna zatvora, ako već ne postoji smrtna kazna u BiH.

- Sud BiH ovim po stoti put potvrđuje da radi protiv srpskih žrtava rata. Neprihvatljivo je da se Mahmuljin osudi na 10 godina zatvora, jer su silovane Srpkinje u kampu mudžahedina u Gostoviću, 30 srpskih sela je spaljeno, mudžahedini su ritualno odsijecali srpske glave na tom području - rekla je Rajilićeva Srni.

Ona je rekla da Sud BiH još jednom pokazuje da ima dvostruke aršine, jer su za mnogo manje zločine Srbi osuđivani na 15 i 20 godina zatvora.

Kada je reč o zločinima nad Srbima, kaže Rajilićeva, "Bošnjaci mogu da rade šta hoće, niko im ne može ništa, mogu i lažno da svjedoče".

SILOVANJA - GLAVNA STRATEGIJA ETNIČKOG ČIŠĆENJA I GENOCIDA

Tokom građanskog rata u BiH (1992-1995) na području opštine Zavidovići ubijeno je, stradalo i nestalo 1070 građana srpske nacionalnosti, među kojima i veliki broj žena, staraca i dece. Ovo mesto je ostalo upamćeno kao veliko stratište srpskog naroda gde su počinjeni užasni zločini nad civilnim stanovništvom. Tokom ratnog perioda pripadnici muslimanske tzv. Armije BiH kao i mudžahedini i dobrovoljci iz arapskih zemalja,  počinili su niz ratnih zločina od ubistava, mučenja, silovanja, zatvaranja, progona srpskog stanovništva pa sve do uništavanja verskih i kulturnih objekata. Najmlađa registrovana žrtva je bila trogodišnja devojčica koja je ubijena u jesen 1994. dok je najstariji bio Ljubo Cetić, penzioner od 85 godina koji je nestao tokom nasilnog progona srpskog stanovništva u junu 1994. Pretpostavlja se da je zarobljen i ubijen od strane muslimanske vojske.

Na području opštine Zavidovići postojalo je 12 logora gde su zatvarani, mučeni. silovani i ubijani zarobljenici i srpski civili, oba pola i svih uzrasta. To su:

• Podrum zgrade društveno-političkih organizacija u Zavidovićima

• Podrum dečijeg obdaništa u Zavidovićima

• Upravna zgrada šumarstva u Zavidovićima

• Logor u selu Hajderovići

• Logor mudžahedina u selu Kamenica

• Logor mudžahedina u selu Gostovići

• Logor mudžahedina u selu Lijevča

• Logor mudžahedina u selu Livade

• Fudbalsko igralište "Krivaje" u Zavidovićima

• Samačka zgrada u Zavidovićima

• Prostorije bivšeg omladinskog doma "Kesten" u Zavidovićima

• Logor u Zgradi policije u Zavidovićima

Na desetine žena je preživelo seksualno i fizičko zlostavljanje, što po logorima, što u svojim kućama. Mnoge su bile i žrtve višestrukog silovanja a pripadnici tzv. Armije BIH nisu obraćali mnogo pažnje na uzrast, te su među žrtvama bile i mlade devojke ali i starice. Na suđenju ratnom zločincu Rasimu Deliću u Hagu, optužnica je obuhvatila i zločine silovanja. Tri žene, (S. R.), (B.S.) i (M.J.) zarobljene su tokom napada na Vozuću i 11. septembra 1995. odvedene u logor Kamenica. Ove žene, koje su držane odvojeno od muških zarobljenika, muslimanski vojnici su  danonoćno tukli i šutirali, udarali metalnim polugama i kundacima od pušaka i podvrgavali seksualnom zlostavljanju, uključujući silovanje.

Dotične tri žene boravile su u logoru Kamenica dvije noći, a zatim su prebačene u Zenicu, gdje su držane do 15. novembra 1995., kada su puštene na slobodu". U Optužnici se navodi da je Rasim Delić bio "obavešten o tome da su vojnici ABiH iz jedinice ‘El Mudžahid’ imali sklonost ka vršenju krivičnih dela, naročito zločina nad zarobljenim civilima, i da je jedinica ‘El Mudžahid’ delovala u logoru Kamenica. Međutim, Rasim Delić nije preduzeo odgovarajuće mere da spreči gorenavedena krivična dela koja su počinjena u logoru".

- Putem razglasa, između ostalih, čuli smo i prozivanje Mirka i Miodraga Matičića. Potom su se, uz povike "alahu egber" čuli lanci, sablje, sekire i motorne pile. Mudžahedinskim kampom su odjekivali jezivi krici zarobljenih vozućkih Srba. Nikada ih više niko nije ni čuo ni video. Samo njih nekolicina su pronađeni i pokopane samo glave, ruke, noge ili samo neki drugi njihovi otkriveni posmrtni ostaci - ispričale su za "Novosti", logorašice M. i B. Gligorić. Procenjuje se da je preko pedeset zarobljenih Srba ubijeno u ovim logorima i kazamatima tzv. Armije BiH i mudžahedina. Osim u logorima, srpski civili su stradali i u samom gradu.  

ZLOČINI SILOVANJA REGISTROVANI JOŠ 1992.

Čim su muslimani nasilno preuzeli vlast u Zavidovićima, po tamošnje Srbe započinje pravi teror. Formiraju se prvi logori gde se privode žene, muškarci i deca srpske nacionalnosti. Tamo bivaju izloženi najstrašnijim oblicima nasilja. 

Osim u logorima, silovanja su vršena i tokom gerilskih napada muslimanske vojske na srpska sela. Srednjoškolka iz Čikaga Katarina Ristić (17) postala je preko noći heroj u Srbiji ali i u čitavom regionu! Ova hrabra devojčica uspela je zahvaljujući istrajnosti i upornosti da promeni udžbenik iz savremene istorije za srednje škole u Školskom distriktu Park Ridž grada Čikaga, u američkoj državi Ilinois! Porodica Ristić razbila je velikobošnjačku propagandu i bolesne laži koje je Alijino Sarajevo poslalo u svet sa namerom da zataška vlastite zločine džihadista i mudžahedina.

Zahvaljujući Kaći i njenom ocu Ranku, u tamošnjim knjigama više ne stoji da je "Srbija devedesetih izvršila agresiju na BiH i ubila 200.000 muslimana". Izbačene su lekcije u kojima piše da je predsednik Slobodan Milošević odgovoran za genocid u Bosni, a termin "genocid u Bosni" zamenjen je rečju atrocity (ekstremno surov, nasilan akt)...

Katarinina baka Koviljka Pašalić Ristić, je u maju 1993. strahovito mučena, silovana pa ubijena. Ubili su je muslimanski ekstremisti u čijim redovima je bilo i mudžahedina 27. maja 1993. prilikom napada na srpsko selo Orašje. Njena tragična sudbina opisana je u knjizi "Bitka za Vozuću" autora Nenada M. Cvjetkovića a priložena je čak i fotografija ubijene žene sa lica mesta. 27. maja 1993., jedna izviđačko-diverzantska grupa prošla je kroz srpsku odbranu u rejonu Carine, i likvidirala, Ljubana (Luke) Pašalića (1937) i Miloša (Ilije) Dostanića (1936) sa Lipe. Oba su bili terenski građevinski radnici. Potom su se niz Plavušnicu sputili ka vodi Vozućici, ostavili prijeteće poruke na manastirskom zidu, i sutradan naveče u selu Jelčići opljačkali i zapalili nekoliko stambenih objekata, a u kući broj 180 zaklali domaćicu Ranku (Miloša) Pavlović (1928), i na Orašju takođe zaklali Koviljku Pašalić (rođena Ristić, 1936), suprugu Nestorovu, inače kćerku solunskog dobrovoljca Petra Ristića iz Gostovića. Rankin suprug, penzioner Gosto Pavlović je zarobljen, odveden u Tuzlu i živ razmijenjen nakon dvadesetak dana ispitivanja i mučenja. - navodi se u knjizi "Bitka za Vozuću".

Katarina, je za "Večernje Novosti" ispričala:  

- Imala sam 15 godina kada sam dobila zadatak da napišem seminarski rad na temu "Genocid nad Bošnjacima devedesetih". O ratu sam znala ono što mi je otac ispričao: da smo u Ameriku došli jer su nam u Bosni popalili sve, a baka Koviljka je na Vozući silovana i ubijena 1993. Zamislite kako mi je bilo kada sam videla literaturu prema kojoj treba da pišem rad! 

Masovna silovanja su tokom rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995) bila redovna pojava kod muslimanskih vojnika, pripadnika tzv. Armije BiH i korišćena su kao sredstvo etničkog čišćenja i ratnog zločina još u samo proleće 1992.  Seksualno nasilje odvijalo se u logorima, porodičnim kućama a često i pred očima članova porodica. O patnjama žena srpske nacionalnosti se u Bosni i Hercegovini i Srbiji uopšte ne govori, zločinci se slobodno šetaju a žrtve teško dolaze do svojih prava. Broj silovanih žena u Bosni i Hercegovini još uvek nije poznat jer se mnoge žene teško odlučuju da progovore o patnjama koje su preživele a procene govore da je 28 000 žena pretrpelo ratno nasilje.

U cilju realizacije državnog projekta etnički čiste muslimanske Bosne i Hercegovine, primenjivana je specifična vojna i strategija etničkog čišćenja podsticana i organizovana od vlasti iz Sarajeva. Etničko čišćenje predstavlja terorisanje stanovništva koje pripada drugoj etničkoj skupini primenom ekstremnog nasilja i ubijanja, a radi realizacije političkih ciljeva – etnički čistih teritorija. U poslednjem ratu vojska bosanskih muslimana, tzv. Armija BiH primenjivala je etničko čišćenje kroz masovna silovanja žena srpske i hrvatske nacionalnosti u Bosni i Hercegovini. U široko rasprostranjenom i sistematskom napadu na civile, silovanje je korišćeno u strategiji "proterivanja putem terora". Silovanja su postala način na koji su Bošnjaci potvrđivali svoju nadmoć i pobedu nad Srbima, ističe se u knjizi "Naša Ispovijest". 

Masovna silovanja Srpkinja imala su za cilj nacionalno i versko poniženje žene, a vrlo često i političko poniženje. Silovanje žena predstavljalo je sa jedne strane podcenjivanje žene kao ličnosti a sa druge strane, oružana snaga sa kojom su raspolagali bosanski muslimani tamo gde su bili većina, doprinosila je i njihovoj moći i uverenju, da sa svojim protivnicima i žrtvama mogu raditi šta god požele.