U nedelju 14. februara u Čajniču će biti obeležena 28. godišnjica monstruoznog zločina nad srpskim civilnim stanovništvom koji su počinili muslimanski vojnici - pripadnici "Armije BiH" iz Čajniča, Goražda ali i mnogobrojni agresori regrutovani sa područja Crne Gore. I pored mnogobrojnih dokaza i izjava preživelih svedoka, počinioci masakra do danas nisu procesuirani niti osuđeni
Specijalno državno tužilaštvo Crne Gore formiralo je predmet zbog osnova sumnje da su u ratnom zločinu protiv srpskog civilnog stanovništva u Čajniču u Republici Srpskoj tokom rata u BiH 14. februara 1993. godine učestvovali i državljani Crne Gore iz sela Bukovica u opštini Pljevlja. Iz Tužilaštva su dodali da je po navedenom predmetu izviđaj u toku.
- Obavještavamo vas da je u Specijalnom državnom tužilaštvu formiran predmet povodom podataka i dokaza dostavljenih od Okružnog javnog tužilaštva Trebinje, a u vezi sa događajima u toku 1992. i 1993. godine na području rejona Bukovice i postojanja osnova sumnje da su u izvršenju krivičnog djela ratni zločin protiv civilnog stanovništva učestvovali državljani Crne Gore - saopšteno je iz ovog tužilaštva.
Masakr počinjen 14. februara 1993. u selima Ponikve i Glamočevići predstavlja samo jedan u nizu stravičnih zločina koje su muslimanske snage počinile nad srpskim stanovništvom u opštini Čajniče. Prva ubistva i progon srpskog stanovništva dogodila su se još u maju 1992. Tada su muslimanski agresori napali nekoliko srpskih sela, poubijali civile a mnoge porodice proterali sa vekovnog ognjišta. Zločini su nastavljeni i narednih meseci a u krvavim napadima nisu bila pošteđena čak ni deca. Tog hladnog, zimskog februarskog dana ništa nije slutilo na tragediju. - Napad na sela dogodio se u ranim jutarnjim časovima sa teritorije Crne Gore, tačnije pljevaljske Bukovice. Snage bosansko-hercegovačkih muslimana, prethodno došle iz Goražda i tu se pojačale Bukovičanima, koji su im ujedno bili i vodiči, jer su dobro poznavali taj teren, pregrupisale se i krenule u opšti napad na sela, koja su bila nezaštićena, jer smo smatrali da nam ne preti opasnost sa crnogorske strane" - kažu preživeli svedoci ovog masakra. Prema podacima iz knjige "Teror nad Srbima u Goraždu" autora Nikole Helete, tog dana je ubijeno 27 civila, mahom žena i staraca. Najmlađa žrtva ovog masakra bio je Željko Mašić, dečak od trinaest godina, dok je nastarija žrtva bio Aleksa Tanasković, starac od 93 godine. U napadu muslimanskih ekstremista teško su ranjene Željkova šestogodišnja sestra Ivana, koja je potom odvedena u muslimanski logor i majka Dana Mašić.
Ivana Mašić imala je samo sedam godina kada je stotine pripadnika muslimanske tzv. Armije BiH krenulo u krvavi pohod. Bezbrižnu igru sa drugom decom u snegu prekinuli su urlici i pucnji. Znali su napadači da u nezaštićenim srpskim selima na obodu Čajniča nema vojske, znali su i to da su u kućama žene, deca i starci. Ivana se seća kako ju je majka uhvatila za ruku i kako su bežale.
- Pošli smo na Trojan, kod šumskih baraka tu mi je bio deda Božo Dačević, od moje majke otac, i on kako je krenuo prema nama tako je ispred mene ubijen, ja sam tad bila ranjena u obe noge..majka je plakala i tako..Videla sam kad je poginula i baka Stanija.
Ranjenu devojčicu i njenu majku potom su kao ratni plen muslimanski vojnici odveli u zarobljeništvo u Goražde, valjda kao dokaz junačke borbe protiv Srba. Nosili su maske i crne kapuljače kako Srbi ne bi prepoznali svoje komšije iz crnogorskih sela i Goražda, rekla je Ivana. - U bolnici sam bila dva ipo mjeseca, tu su me tri puta operisali i posle sam mesec ipo bila u zgradi ZOIL-a u Goraždu. U goraždanskoj ratnoj bolnici bila sam na lečenju do 29. aprila 1993. godine. Za svo to vreme majka Polka je sedela dan i noć pored mog kreveta. Nakon bolnice prebačene smo u zatvor u ZOIL-u, odakle smo razmenjene 14. juna 1993. godine. Majka je zbog posledica zlostavljanja i mučenja umrla nakon godinu dana. Mi smo svi tu bili žene i djeca, tu nije bilo nikakvog muškarca, niti vojnika..mislim, mogli su da nas puste da prođemo i da nas ne diraju uopšte..vidjeli su me da stojim sa majkom i pucali su u mene, u dijete od 7 godina..Pred mojim očima devojčice od sedam godina, Alijini zločinci su mi ubili obe babe, očevu i majkinu, dedu i strica. Mama je među zločincima prepoznala komšije Bungure, Muslimane iz Bukovice. Užasne su to slike masakra i stradanja moje familije. Ne radim nigdje, imam troje djece a nismo ni u našoj državi nikakva prava ostvarili - ispričala je pre dve godine medijima ova hrabra žena. Ivana je inače 80%-tni invalid četvrte kategorije, koja je provele mesece po muslimanskim logorima gde je bila ponižavana i zlostavljana. Ivanina majka takođe je bila u logorima gde je mučena i ponižavana a usled brutalne torture krvnika ubrzo je i preminula.
Najmlađa žrtva masakra bio je trinaestogodišnji Željko Mašić, inače Ivanin brat od tetke koji je ubijen pa masakriran od strane agresora. Metak muslimanskog vojnika pogodio ga je u srce prekinuvši tako jedno detinjstvo na najsvirepiji način. Izdahnuo je na rukama teško ranjene majke Dane. - On nije uspio da rekne ni "Joj moja majko". Što je moj Željko bio kriv sa svojih trinaest, četrnaest godina? Što je pošao da se skloni? Jel to pravda? I krenuli da pucaju na nas, na žene i na djecu...
I kao da im nije bilo dovoljno što su ugasili dečiji život, muslimanski vojnici su se iživljavali nad Željkovim telom. Srpska vojska koja je odbila i oterala neprijatelja zatekla je stravičan prizor - unakažena tela srpskih civila. - Njega su masakrirali. Nisam ni znala, nego kasnije kada sam vidjela na snimku..niko to meni nije pričao jer sam bila u bolnici, i onda sam vidjela da je izmasakriran...eto ti, dijete od 14 godina - sa bolom i tugom ispričala je Dana Mašić traumatičnu ispovest. Mila Zeljić-Mašić, koja je tada imala 15 godina, kaže da je samo zahvaljujući prisebnosti, ali i sreći, uspela da izbegne masakr na Trojanu.
– Videla sam kako mi je poginula majka Dušanka. Bacila sam se u stranu iznad puta i sakrila iza nekih balvana. Sećam se, šumom je odzvanjalo „Alahu egber”, ali sam našla snage da pobegnem od tog užasa, priča Mila Zeljić-Mašić.Napadi na Čajniče započeli su još početkom maja 1992. kada je ubijeno petnaest civila a napadnuto je i spaljeno šest srpskih sela. Više hiljada srpskih civila prognano je tada iz svojih domova i poslato u egzodus. Napadi su trajali konstatno sve do kraja 1995. godine.
Počevši od aprila 1992. pa sve do kraja 1995. na području Gornjeg Podrinja muslimanske snage su ubile 2280 Srba, među kojima i osamdesetoro dece. Prve žrtve u Podrinju, baš kao i u svim drugim opštinama širom Bosne i Hercegovine bili su Srbi. U poslepodnevnim časovima, 12. januara 1992. onda kada rat u Bosni i Hercegovini još zvanično nije ni počeo, u selu Bijela, u opštini Višegrad je počinjen stravičan zločin koji je najavio sve predstojeće ratne užase i strahote. Bošnjak Hasan Šabanija iz Gornje Crnče, ubio je Srbina Ranka Baranca, penzionera, u njegovoj porodičnoj kući dok je proslavljao krsnu slavu, i to hicem iz pištolja iz neposredne blizine, bez ikakvog povoda, samo zato što je Srbin. Zločin je bio etnički motivisan a nad Podrinjem se tada nadvila tamna senka očaja i straha.
Prema podacima Republičkog centra za istraživanje rata i ratnih zločina na području Gornjeg Podrinja registrovano je ukupno 33 logora i zatvora gde su vršena prisilna zatvaranja, mučenja, silovanja, zlostavljanja i ubistva Srba. U kampanji etničkog čišćenja Gornjeg Podrinja spaljena su mnoga srpska sela, uništene su i oskrnavljene mnoge pravoslavne crkve, groblja i kulturni objekti. Iz gradova i sela je proterano gotovo celokupno srpsko stanovništvo.
Preuzeto sa portala: RTRS: Sećanje na monstrozni zločin u Čajniču
Korišćen izvor: Večernje Novosti
Коментари
Постави коментар