MAGLAJ - ZLOGLASNO VOJNO UPORIŠTE ALIJINIH SNAGA I MUDŽAHEDINA! ODATLE SU VRŠENI NAPADI NA DOBOJ I SRPSKA SELA

 

ŽRTVE MUSLIMANSKOG TERORA U SELU BOČINJA KOD MAGLAJA

Najmlađi heroj Vojske Republike Srpske, Spomenko Gostić ove godine dobiće spomenik na inicijativu Mile Savića, a kako bi se on završio ove godine finansijski će pomoći gradonačelnik Banjaluke, Draško Stanivuković i odbornik DNS u Skupštini Bijeljine Miloš Stanišić. Stanivuković je poručio da će ove godine realizovati i inicijativu za izgradnju spomenika ovom mladom heroju, koju je pokrenuo Mile Savić, koji već godinama, kroz knjige i filmove, čuva sećanje na njegovo junaštvo.

- Nove generacije znaju da cijene žrtvu koju je naš narod podnio, jer samo tako ona nikada neće biti zaboravljena – poručio je Stanivuković. Кako saznajemo, Grad Banjaluka ima u planu da se ovom heroju oduži i dodatno, tako što će on svoje mesto dobiti i u najvećem gradu Republike Srpske. - Drago mi je što se ovoj priči pridružio moj prijatelj Miloš Stanišić koji će takođe dati svoj doprinos očuvanju lika i dela najmlađeg junaka Republike Srpske – napisao je Stanivuković.

Izjave Stanivukovića naišle su na brojne negativne reakcije u muslimanskom delu Federacije BiH povodom čega su se oglasili brojni bošnjački političari, a intervju je dao čak i gradonačelnik Maglaja koji nije štedeo reči račun mladog srpskog političara ali i srpskih žrtava. 

Kao i svake godine, Bošnjacima zasmeta spominjanje Spomenka Gostića i bilo koje druge žrtve srpske nacionalnosti. Spomenko je imao samo 14 godina kada je ostao siroče. Za to su ni manje ni više odgovorni upravo muslimaski vojnici, agresori i osvajači - pripadnici tzv. Armije BiH koji su još u proleće 1992. započeli sa realizacijom ideje o stvaranju islamske države na Balkanu. Još u aprilu i maju 1992. blokirani su svi putevi a Srbima je bilo ograničeno kretanje zbog čega nisu mogli čak ni da napuste svoje domove i pređu na slobodnu teritoriju. 

Spomenko Gostić živeo je sa majkom Milenkom i bakom Vidom na planinskom selu Jovići. Njegova majka Milenka je bila srčani bolesnik a zbog svih barikada i uslova koje je nametnuo rat nije uspela otići na planiranu operaciju srca. Preminula je uoči rata u 45-oj godini. Milenka je, može se reći indirektna žrtva rata. Bio je ovo pretežak udarac i za malenog Spomenka i za njegovu baku. Vida je teško podnela smrt svoje ćerke ali je bila svesna da mora nastaviti dalje zbog svog unuka. Teški ratni uslovi, nestašica hrane, vode, lekova i osnovnih životnih namirnica učinili su živote Spomenka i njegove bake preteškim. Ipak, borili su se hrabro. Baka Vida je odvajala zadnju koru hleba kako bi prehranila svog unuka.

Sa početkom proleća 1992.  počela su i prva ratna dejstva i napadi na Srbe. Srpska sela su danonoćno granatirana i razarana. Ubijen je i ranjen veliki broj civila - žena, dece i i staraca. Jedna takva granata, ispaljena sa položaja zločinačke tzv. Armije BIH je tog hladnog septembra 1992. usmrtila i Vidu Mitrović. Starica je ubijena na kućnom pragu i to samo jer je bila Srpkinja. Zločinci joj nisu dozvolili da mirno proživi svoju starost. Ubijena je u 75-oj godini.

Mladi Spomenko nakon  tragedije odlučuje da se sa  nepunih 14 godina  pridruži redovima Vojske Republike Srpske. Javio se u jedinicu i postao kurir. Zatim je, sa zapregom i dva konja, dostavljao hranu vojnicima na prvim linijama fronta. Ubrzo je bio raspoređen na prvu liniju fronta gde se hrabro borio i mnogo puta bio ranjavan. Međutim, samo godinu dana kasnije je poginuo u borbi protiv muslimanskih snaga. Spomenko Gostić je bio vojnik i najmlađi odlikovani borac Vojske Republike Srpske u Odbrambeno-otadžbinskom ratu. Poginuo je na 20. marta 1993. godine prilikom napada muslimanskih snaga na planinu Ozren. Za svoje zasluge je odlikovan Medaljom zasluga za narod.

Mirsad Mahmutagić, načelnik opštine Maglaj uputio je sramotno pismo Drašku Stanivukoviću koje su pripadnici srpskog naroda a naročito porodice žrtava doživele kao veliku uvredu i provokaciju. Podlo, licemerno i bezosećajno, baš kako to bošnjački nacionalisti najčešće rade. Prenosimo deo pisma načelnika Maglaja. 

- Nažalost, premlado dijete je izgubilo život zbog onih koji su skrili svoju djecu, kao što bi i Vaš tata sklonio Vas da ste biološki bili stariji. Nažalost, tog dječaka nisu zaštitili već iskoristili do pogibije. Da li Vas čini sretnim zloupotrebljavanje djece danas, nakon što su svjesno poslana u smrt? (..) Vi promičete dječaka kojeg je neko zloupotrebljavao da koristi napadima na Maglaj. Pitate li se šta su junaci uradili tom dječaku, zašto su oni bili na brdu, a Maglajlje u svom gradu? (..) Da, pitam se, zar je moguće da ovoliko godina poslije agresije na BiH ili kako vi to volite reći „građanskog rata“ iskopavate grobove?  Kao Načelnik općine Maglaj i kao čovjek Vas pozivam da ostavite nedužne žrtve na miru ma kojem narodu pripadale, ostavite dijete da počiva u miru, ostavite sve moje sugrađane na miru otpočinjajući teme kao što je ova, jer naš Maglaj je grad HEROJ."

Malo ko bi na ovakvu dozu licemerja ostao ravnodušan! Ovde svačega ima ali najmanje dobrih namera. Maglaj je tokom rata bio zloglasno vojno uporište odakle su tri ipo godine vršeni strahoviti napadi na srpska sela, na grad Doboj i na druga srpska mesta! Maglaj je vršio opsadu a nikako on nije bio pod opsadom. O tome svedoče zapaljena i opustošena srpska sela, a potom i razoreni grad Doboj. Tokom opsade Doboja (1992-1995) život je izgubilo više od 1200 građana, dok je na području šire dobojske regije tj. Ozrena stradalo preko dve ipo hiljade ljudi, uglavnom srpske nacionalnosti. Grad je bio opkoljen sa svih strana i danonoćno je bio izložen granatiranju upravo iz pravca Maglaja, Tešnja. Tokom rata na području dobojske regije je poginulo i stradalo najmanje stotinu dece, dok je više od 250 mališana teško ranjeno. Sprovođenjem zabranjenog opsadnog načina ratovanja u Doboju je vršena koordinisana, dugotrajna, rasprostranjena i sistematska kampanja (vojna strategija) granatiranja i snajperskog delovanja po civilnom stanovništvu i po civilnim objektima iz artiljerijskog i pešadijskog naoružanja. 

Doboj je od završetka rata dobio epitet "grada heroja" koji i danas ponosno i sa pravom nosi a sve to zbog herojskog i nadljudskog napora njegovih građana da se odupru četvorogodišnjoj agresiji i svim strahotama kojima je grad bio izložen. Narod je u periodu od 1992. do 1995. pokazao veliko herojstvo, borbenost, istrajnost ali i međusobnu solidarnost koja je u tom najtežem periodu mnogo značila. Broj od 27 000 stanovnika, koliko je grad brojao pre rata bio je gotovo udvostručen zbog priliva enormnog broja srpskih izbeglica koji su proterani iz raznih krajeva Bosne i Hercegovine koji su bili okupirani od strane muslimanske tzv. Armije BiH. 

Danonoćno su na meti granatiranja i snajperskog delovanja bile bolnice, crkve, školska igrališta, stambene zgrade, pijace, vrtići, stambene zgrade..Civili u Doboju i širom dobojske regije su ubijani dok su se bavili egzistencijalnim poslovima, zatim na ulici, u stanovima i kućama, u redovima za vodu i hleb, u kolima hitne pomoći, u napadima na bolnice, i autobuse, dok su prisustvovali sahranama ili svadbama. Decu su snajperisti ubijali dok su se igrala ispred kuća, hodala kraj roditelja ili se vraćala iz škole..Jezive scene nasilja i masakra sveže su i vidljive i danas. 

Nesporno, Maglaj je bio zloglasno vojno uporište gde su takođe bili postavljeni i kampovi mudžahedina i dobrovoljaca iz arapskih zemalja koji su odsecali glave srpskim civilima, vršili grupna silovanja, klali, ubijali, razarali o čemu je više puta svedočio i bivši načelnik Maglaja, Dževad Galijašević koji je među prvima razotkrio sve zločinačke aktivnosti mudžahedina i domicilnih Bošnjaka iz Maglaja.

Doboj je Grad Heroj a Maglaj je grad sramote gde ratni zločinci i danas slobodno šetaju kao ugledni građani. Građani Maglaja nose užasno veliki teret zbog zločina koji su počinjeni u ime bošnjačkog naroda. Tačno je da ne postoji kolektivna krivica, ali postoji kolektivna odgovornost! Taj narod upravo na čelu sa aktuelnim načelnikom treba da prođe katarzu, trebaju se izviniti svojim komšijama Srbima, ali i pomoći u otkrivanju masovnih grobnica i obnovi razorenih svetinja.

O zverstvima muslimanskih snaga najbolje govori naslovna fotografija spomenika u Bočinji gde nisu bila pošteđena ni deca ni žene ni nepokretni starci. Najmlađa žrtva muslimanskog terora imala je nepune dve godine, a najstarija 95 godina. Civili su ubijani po svojim kućama, klanjem i masakriranjem, u diverzantskim napadima ali i tokom muslimanskog granatiranja. Načelniku je bolje da oda počast dvogodišnjem Draganu Tripiću kojeg su krajem avgusta 1994. okrutno ubili pripadnici bošnjačkog naroda, ili devetogodišnjoj Vedrani Blagojević, koju su pripadnici tzv. Armije BiH pod komandom Rize Mehinagića 20.08.1993. okrutno ubili prilikom napada na srpsko selo Bočinju, dok je petoro dece tada teško ranjeno. Dana 15. maja 1994. pripadnici 327.viteške brigade iz Maglaja ubili su petogodišnjeg dečaka Igora Iličića i to dok se igrao sa drugom. Od zadobijenih povreda je preminuo na licu mesta a za sobom je ostavio neutešne roditelje Stevu i Savku kao i sestru Željanu. 

Još u maju 1992. svet je obišla slika o spaljivanju pravoslavne crkve Svetog proroka Ilije u Maglaju. Nju su zapalili muslimanski ekstremisti koji su potom i snimili ovo nedelo a svet je bio zgrožen da se tako nešto događa u Evropi. Još u tom periodu razorene su, spaljene i devastirane sve pravoslavne crkve u Maglaju i okolnim selima. Isto je i sa pravoslavnim grobljima koja su prekopavana, i demolirana. Srpska vojska nije ulazila u Maglaj, niti je rušila i palila džamije, srpski vojnici nisu upadali u bošnjačka sela niti masakrirali civile u njima, niti su silovali žene. Ali su zato građani Magala, Bošnjaci i mudžahedini upadali u srpska sela, činili strašne zulume, klali, silovali, sekli glave starima i nemoćnima, spaljivali žene i starce....preko dve stotine Srba je ubijeno na području Maglaja, od toga i veliki broj žena kao i dvadeset šestoro dece. U Maglaju su stradali i neki pošteni Bošnjaci koji su pokušali da zaštite komšije Srbe ili su se usprotivili zločinačkoj politici Izetbegovića. Među srpskim žrtvama je i Vida Mitrović, baka Spomenka Gostića, starica od 75 godina koja je ubijena od muslimanskih snaga na svom kućnom pragu. Za te poremećene umove koji napadaju Stanivukovića ova starica je bila agresor i srpski vojnik, a oni što su je ubili su heroji. Sramno i bolesno, ali od njih i sasvim očekivano.

Muslimanske granate nisu birale cilj, već su jednako padale i po srpskim i muslimanskim kućama i rubnim naseljima Doboja, ubijajući i ranjavajući sve civile, nezavisno od njihove verske i nacionalne pripadnosti. Zna i načelnik Maglaja da je stotine Bošnjaka u Doboju izginulo i ranjeno od granata i snajpera muslimanske vojske, među njima i više desetina dece. Njima u čast podignut je i spomenik u centru grada. Trebao bi načelnik Maglaja da dođe i pokloni se tim žrtvama, da klekne pred njihove grobove i uputi izvinjenje i zamoli za oprost. Ako ga već nije briga za pobijene Srbe, neka oda počast svojim Bošnjacima, civilima, ženama i deci koje su poubijali pripadnici tzv. Armije BiH iz Maglaja dok su terorisali Doboj. Pa zašto su ti Bošnjaci, ta deca i civil, manje vredni od Alijinih vojnika izginulih tokom napada na srpska sela, na tuđem kućnom pragu ?

U Maglaju nije bilo logora za muslimane, ali je muslimanska tzv. Armija BiH zajedno sa mudžahedinima formirala čak tri zloglasna logora gde su vršena prisilna mučenja, likvidacije, zlostavljanja i silovanja zarobljenih srpskih civila, uključujući žene i decu. Na području šire Dobojske regije registrovano je čak 35 logora i zatočeničkih objekata za Srbe. Kakve torture i zulume su nesrećni logoraši preživeli, to samo oni znaju. Mnoge silovane žene i žrtve rata su u nemoći izvršili i samoubistvo a mnogi i danas svedoče o preživeloj patnji. Srbi nisu išli u bošnjačka sela, ali su Bošnjaci opustošili gotovo sva srpska sela i etnički očistili ovo područje od pravoslavnog ali i katoličkog življa. Prema podacima bošnjačkih institucija 20 srpskih i hrvatskih sela i zaselaka su ili postala većinski bošnjačka ili su potpuno ostala nenaseljena.

Hrvatski portali navode kako u Maglaju ne znaju ni sa čijih položaja su ispaljivane, kako oni tvrde, granate na Maglaj. Ne znaju da li su lansirane sa hrvatskih, bošnjačkih ili srpskih položaja, ali kada treba da se prepucavaju sa Hrvatima, onda okrivljuju njih, kada im zasmetaju Srbi, te granate su odjednom bile "srpske" a kada se bošnjački političari među sobom optužuju, onda su granate bile rezultat "prijateljske vatre".  Dakle, obična trgovina žrtvama i perfidna manipulacija.