BOŠKO I ADMIRA POBEGLI OD TERORA NA SLOBODNU GRBAVICU - UBILE IH MUSLIMANSKE "ŠEVE"

Boško i Admira, pobegli su od Sarajevskog terora, psihičkog zlostavljanja, fizičkih nastraja, pretnji i uznemiravanja. Pošli su na Grbavicu, ali do nje nikada nisu stigli! Ubijeni su na ničijoj zemlji, krivi zato što su se iskreno voleli..

Na današnji dan pre 28 godine svirepo su ubijeni Boško Brkić i Admira Ismić. Priča o Bošku i Admiri, priča je o Sarajevu i ljubavi ispred zastava. Upoznali su se u godini "sarajevske Olimpijade“ kada je nešto posebno cvetalo u ovom gradu. Zajedno su proveli devet godina. To što je Boško bio Srbin, a Admira Bošnjakinja nije predstavljalo prepreku ni njima niti njihovim roditeljima.

Kada je počeo rat 1992. godine, Boškovi roditelji bili su prinuđeni da napuste rodni grad u strahu za vlastite živote, svakako svesni činjenice kakvu su sudbinu doživljavali Sarajevski Srbi. Majka Rada molila ga je da krene sa njom, ali on nije želio ostaviti svoju Admiru. Verovali su da će se rat brzo završiti i da će dobro pobediti. Nažalost, nisu dočekali kraj. Bošku je život postao težak u Sarajevu.

Neki kažu da su ga psihički maltretirali. Suočeni sa prekim pogledima, neprestano izloženi pritiscima i malteritranju, odlučili su da izbegnu na slobodnu teritoriju. Naravno, reč je o Grbavici, naselju koje je za hiljade Srba ali i svih drugih nacija tada predstavljalo mesto spasa i života. Hiljade Srba ali i jugoslovenski orijentisanih Bošnjaka i Hrvata bežalo je tokom rata na Grbavicu spašavajući gole živote od Alijinog terora, logora i zle sudbine koja im tamo bila namenjena. Preko 50 mešovitih bračnih parova iz federalnog Sarajeva prešlo je tokom rata na slobodnu Grbavicu. Neki su tu ostali a neki krenuli dalje. Sačuvali su svoju ljubav i naravno svoje živote. 

I Boško i Admira odlučili su se na isti korak. Krenuli su 18. maja 1993. godine. Američki reporter Kurt Šork, koji je svetu preneo priču o njihovoj tragičnoj ljubavi, 1993. godine za "Rojters" je napisao da su se zvaničnici obje strane složili da ih puste da pređu liniju razgraničenja.

 Admira i Boško su shvatili da žele da sačuvaju svoju ljubav i odu van Sarajeva. U maju 1993. godine između Vojske RS i Armije RBiH dogovoreno je da će ovaj par biti pušten na drugu stranu, odnosno da će moći preko Vrbanja mosta preći na Grbavicu.

- Boško i Admira hodali su najmanje 500 metara desnom obalom Miljacke, potpuno izloženi pogledima vojnika s obje strane. Nakon što su prešli liniju pod kontrolom bosanske strane i krenuli prema naselju Grbavica, pogodio ih je snajperski hitac - napisao je Šork. 

Snajperski hitac pogodio je prvo Boška, koji je odmah izdahnuo. Drugi metak je pogodio Admiru koja je, iako smrtno ranjena, smogla snage da dopuže do svog Boška, zagrlila ga je i izdahnula. 

Ova slika obišla je celi svet, a CNN ih je nazvao sarajevskim Romeom i Julijom. Njihova zagrljena tela sa ulice su sklonjena tek osmi dan. Sahranjeni su na groblju u Lukavici. 

O odgovornosti za monstruozni zločin napravile su TV prilog i novinari RTRS-a. "Prošle su 24 godine od kako su na Vrbanja mostu u pokušaju bijega iz Sarajeva ubijeno dvoje mladih - muslimanka Admira Ismić i Srbin Boško Brkić. Godinama kasnije usledilo je priznanje: za ovu likvidaciju odgovorni su pripadnici zloglasne muslimanske terorističke ratne organizacije "Ševe". (..) No snovi u Sarajevu postali Bošku mora. Kako je sam kazivao najbolji mu prijatelj među neprijateljima Ismet Bajramović Ćelo, štitio je Boška od raznih fizičkih nasrtaja. A onda je kao i mnogim Srbima prije i poslije njega na Boškovu  adresu stigao policijski poziv za isleđivanje. Ali od njega zaštite nije bilo. Umjesto u policijsku stanicu, odlučio se Boško za bijeg. A sa njim je pošla i Admira. Pucano je sa Sarajevskog Elektrotehničkog fakulteta. Tek mnogo godina kasnije procurilo je priznanje. Boška i Admiru ubili su pripadnici Ševa. - navodi se u prilog RTRS-a.

Edin Garaplija, bivši pripadnik AID-a ispričao je pre nekoliko godina kako je Nedžad Herenda priznao mnoga zlodela neposredno nakon rata: I onda Nedžad Herenda nastavlja sa priznanjima ubistava civila prilikom pokušaja prelaska Vrbanje mosta, tu su ubijeni čuveni Sarajevski Romeo i Julija, gdje je on gađao iz pravca bivšeg lokaliteta zgrade Steleksa, i odatle usmrtio jedno pa drugo zajedno sa svojim partnerom u zločinima, izvijesnim Šošićem. - preneo je RTRS.

Snajpersko delovanje po delovima Sarajeva pod srpskom kontrolom, tokom trajanja rata, bilo je svakodnevno. Sa položaja tzv. Armije BiH snajperom su ubijani civili oba pola i svih uzrasta, od male dece do starih i nemoćnih.

Po Grbavici i Ilidiži snajper je delovalo svakodnevno i to pune četiri godine. Srpska deca su bila primorana da dane provode u podrumima i skloništima kako bi se zaštitili od snajpera i granata. Snajperisti bi najčešće ciljali najslabijeg člana porodice kao da je u napadima bilo nečega ličnog. Gotovo da se radilo o napadima iz zavisti, činilo se ono što bi preživelima nanelo najviše boli. 

Balkan Insight preneo je izjavu tada 19-godišnjeg mladića bošnjačke nacionalnosti koji se hvalio kako je sa zgrade tadašnjeg Izvršnog vijeća, a sada Zajedničkih institucija BiH, pucao po delu sarajevskog naselja Grbavica koji je bio pod kontrolom VRS-a.

“Pucao bih u staricu kako bi joj prišli vojnici da joj pomognu. Kada oni izvlače staricu, likvidiram i te vojnike”, naveo je 19-godišnji mladić u izjavi koju je dao SDB-u. 

Pre nekoliko godina javnost je ostala šokirana objavom portala "Bošnjaci.net" koju su potom podelile i brojne druge bošnjačke stranice, gde su pokojni Boško i Admira nazvani "dezerterima i izdajicama koji su krenuli četnicima" uz salvu uvreda. Ispod objava bilo je stotine komentara ostrašćenih Bošnjaka koji su vređali ovo dvoje nevino ubijenih ljudi, pravdajući tako zločin svoje muslimanske Armije istovremeno okrivljujući nedužne žrtve za sopstvenu smrt. Posmatrajući tu količinu mržnje iz sadašnje perspektive, više je nego jasno kakvim su tek pritiscima i psihičkim torturama ovo dvoje mladih ljudi bili izloženi tek 1992. i 1993. u Sarajevu pod muslimanskom kontrolom. 

Izvor: RTRS