Danas se navršava tačno 29 godina od kako su pripadnici tzv. Armije BIH pod komandom Nasera Orića izvršili napad na nebranjena srpska sela Zagoni u bratunačkoj opštini i Krnjiće u srebreničkoj opštini. Tom prilikom, na kućnom pragu je zverski pobijeno 38 civila - žena, dece i staraca. I dok Srbi danas pale sveće i sećaju se svojih najmilijih pobijenih na kućnom pragu, u Beogradu je istovremeno otvorena izložba u čast upravo onih koji su ova sela i popalili, i počinili sva ova zlodela.
5. jul 1992. bio je mnogo, mnogo pre 11. jula 1995. ! Ne treba skrivati istinu i činjenice a istina je da su u napadu na Krnjiće i Zagone (baš kao i ostali stotinu srpskih sela u proleće, leto i jesen 1992.) učestvovali upravo muslimanski vojnici iz Potočara i Srebrenice, koji su tom prilikom počinili stravična zverstva nad civilnim stanovništvom!
Za srpske žene, za nemoćne starce i decu niko nije organizovao autobuse koji bi ih evakuisali na slobodnu teritoriju, kako je to jula 1995-e učinila srpska vojska sa muslimanskim civilima. Tu se vidi razlika između dve zaraćene strane. Pripadnici srpske vojske evakuisali su sve muslimanske civile - žene, starce i decu na slobodnu teritoriju. Sa druge strane, zločinac Naser Orić i njegovi saborci ništa srpsko te 1992. nisu ostavljali u životu. Silovali su, klali i ubijali i malo decu, novorođenčad, žene, devojke, trudnice, slepe, stare, nepokretne...To što je 28. divizija muslimanske Armije BiH činila 1992. i početkom 1993. po srpskim selima, zapravo je prava definicija GENOCIDA!
Tako je bilo i 5. jula 1992. u napadu na Zagone i Krniće. Ovaj datum će zauvek ostati upamćen kao dan bošnjačke sramote! Svi pobijeni su bili nedužni civili...neke žrtve su pobijene u svojim kućama, a neki dok su obavljali poljoprivredne poslove. Nedužne žrtve su zverski ubijene i to na stravične načine o čemu svedoče i nalazi patologa. Gotovo nijedna žrtva nije ubijena odmah metkom, već su sve žrtve mučene i zlostavljane nakon čega su masakrirane ili žive zapaljene. Najmanje pet žena i devojaka je tog dana silovano!!
Napadi na Zagone i Krnjiće predstavljaju čist primer agresije koju su izvršili pripadnici tzv. Armije BiH. Naime, ovo sela su bila gotovo potpuno naseljena srpskim stanovništvom a jedini cilj napada muslimanskih vojnika je bilo ubijanje civilnog stanovništva. Po svim kriterijumima, više je nego jasno da je i u Zagonima i u Krnjićima počinjen zločin protiv čovečnosti sa elementima genocida.
Prema izjavama preživelih svedoka, naoružane horde muslimanskih vojnika su uz povike "Alahu ekber", "Tekbir", "Kolji sve živo", u ranim jutarnjim časovima izvršili napad na nebranjeno srpsko selo Krnjići. U tom besomučnom napadu je pobijeno sve što se kretalo. Najmlađa žrtva masakra bio je Nebojša Milošević, dečak od svega 16 godina. Orićevi vojnici su ga mučki ubili samo jer je bio srpske nacionalnosti. U momentu dok je obavljao verski obred, zverski je ubijen i sveštenik Boban Lazarević koji je u trenutku ubistva imao 29 godina. Zveri u ljudskom obliku upali su ovo malo selo nadomak Skelana i najpre demolirali pravoslavnu crkvu Svetog Ilije, izgrađenu 1921. Lomili su i skrnavili ikone, krali i uništavali sve dragocenosti a sveštenika Bobana na mučki i svirep način lišili života. To je prava istina o bošnjačkoj toleranciji i želji za suživotom, to je istina o multikulturanosti za koju se Bošnjaci "tobože zalažu".
Na kućnom pragu su tog dana mučki ubijeni domaćica Miroslava Jovanović (53) i Sredoje Jovanović (45). Oboje su prethodno bili strahovito mučeni i zlostavljani. Sin ubijenog Sredoja je pre nekoliko godina ispričao za medije kako je njegov otac svirepo mučen i da je pronađen bez glave. - Ja sam svog oca sahranio bez glave, kad čujem kako pričaju o nekim svojim stvarima, sav se naježim.., kazao je Vladimir za medije na komemoraciji 2015. godine.
Posebno je tužna sudbina nepokretnog učitelja Vase Parače (82) kog su u sopstvenoj kući mučili pa živog zapalili naoružani muslimanski vojnici, među kojima je bilo i Vasinih bivših učenika.Vaso je čitav život proveo radeći u prosveti. Učio je mlade kako da se ponašaju, uvek je bio tu da im udeli neophodan savet i da im pomogne. Izveo je na put veliki broj generacija i za Vasu nacionalnost nikada nije igrala ključnu ulogu, jednako je učio i srpsku i bošnjačku decu. Nije pravio razlike među ljudima a tome je učio i mlade naraštaje. Međutim, izgleda da nisu baš svi usvojili ove ljudske lekcije kako treba..
Pored Vase, masakriran je i direktor škole Rade Trimanović. Starica Soka Vujić (62) je zlostavljana pa zverski ubijena vilama. Radovan Simić je u ovom krvavom napadu izgubio brata Veljka (39), dedu Iliju Simića (71) i brojne rođake. "Nisu imali milosti ni prema kome jer bilo je dovoljno samo da nosiš krst i da si Srbin. Moj deda Ilija Simić (71) je nosio šajkaču i to je bio najverovatnije njima povod da ga ubiju.". - ispričao je 2015. Radovan za medije. U napadu muslimanskih ekstremista na Krniće brutalno su ubijeni i devojka Ivana Ivanović, od nepunih dvadeset godina, zatim penzionerka Milja Mićić (65), Vlajko Vladić (60) i mnogi drugi meštani. Na spomenik žrtvama u Krnjićima uklesana su i imena Petka Nikolića (35), njegove supruge Ćube (35), njegovog oca Milovana Nikolića (70) kao i Olge Marković (57) koji su zverski ubijeni u svojim kućama prilikom napada muslimanskih ekstremista tokom 1992. godine.
Istog dana, u poslepodnevnim časovima napadnuto je i srpsko selo Zagoni koje se nalazi u bratunačkoj opštini. Počinioci i naredbodavci identični! Masakrirano je 14 meštana, nedužnih civila od kojih se većina tom prilikom zatekla u poljima.
Rada Gvozdenović (18), učenica generacije, vredna i izuzetno talentovana devojka, ubijena je na kućnom pragu. Prema rečima njenog brata, tada maloletnog dečaka, Rada je bila vidni civil, imala je šorc i majicu kada je njen mladi život prekinuli muslimanski zločinci. Videli su zlikovci da se radi o nenaoružanoj devojci...videli ali su pucali. Nije im ruka zadrhtala dok su okrutno gasili život ove mlade devojke. O kakvoj brutalnosti se radi svedoči i činjenica da je i sam proces identifikacije trajao satima. O stradanju svoje maloletne sestre, medijima se 2017. obratio i Radomir Gvozdenović: Tadašnji Muslimani, a sadašnji Bošnjaci su počinili stravičan zločin u selu Zagoni gdje su ubijali sve živo i sve što se kretalo po zemlji. Uništavali su i sve objekte što bi zatekli...ubijena je moja baka Studenka koja je imala 90 godina i koja nije nikome mogla nanijeti ni zla, niti bilo šta..i dan danas niko nije odgovarao za taj zločin, samo se pitam dal će i kad iko odgovarati za ovaj masakr.
Niko tog dana nije bio pošteđen! Samo par kuća dalje, čuli su se vrisci devojke Rade Milošević, stare 24 godine. Nakon zlostavljanja i višesatne torture, Rada je zverski ubijena u svojoj kući zajedno sa svojom majkom Ljubicom (53), dok su njenog trogodišnjeg sina muslimanski vojnici odveli u zarobljeništvo. - Na današnji dan prije 18 godina odveden je u srebrenički logor moj četvorogodišnji unuk Aleksandar Milošević, nakon što je u kući ubijena moja kćerka Rada, na čijem tijelu su pronađeni tragovi mučenja - rekla je Desanka Gvozdenović.
Milošević Ljubica, 1939, zverski mučena pa masakrirana u kući
Parača Vaso, 1912; nepokretni učitelj, živ zapaljen u kući
Milošević Miloš, 1932; zarobljen i likvidiran na nepoznatoj lokaciji
Milošević Rada, 1968; zlostavljana pa zverski ubijena u kući
Vujić Soka, 1930. zlostavljana pa ubijena vilama, više ubodnih rana
Ivanović Ivana, 1972, ubijena na okrutan način
Gvozdenović Rajko, 1927; zverski mučen pa ubijen u kući
Mićić Milja, 1927 okrutno ubijena pred crkvom u Krnićima
Gvozdenović Rada, 1974, đak generacije, zlostavljana, zverski ubijena na kućnom pragu
Dimitrić Mileva, 1912, teško pokretna, zverski mučena pa ubijena hladnim oružjem (nožem ili sekirom), preko 20 ubodnih rana
Dimitrić Mirko, 1974, zverski mučen pa likvidiran sa bakom u porodičnoj kući
Paunović Dušanka, 1954, zlostavljana, mučena pa okrutno ubijena
Gvozdenović Studenka 1902; ubijena u kući
Jovanović Sredoje, 1947, zverski mučen pa ubijen sa suprugom
Jovanović Miroslava, 1939, ubijena sa suprugom u kući, zlostavljana i mučena dugo pre smrti
Lazarević Boban, 1965, sveštenik, ubijen tokom služenja verskog obreda
Milošević Nebojša, 1975, učenik, zarobljen pa mučki ubijen
Simić Ilija, 1922, okrutno ubijen i mučen zato što je nosio šajkaču
Nikolić Petko, 1954,ubijen pa zapaljen sa suprugom u kući sa suprugom
Nikolić Milovan, 1923, zverski mučen pa ubijen u kući
Nikolić Ćuba, 1957, mučena pa zapaljena u porodičnoj kući sa suprugom
Marković Olga, 1935, zverski mučena pa ubijena u porodičnoj kući
Trimanović Rade, 1958, direktor OŠ u Krnićima, zverski mučen pa ubijen
Simić Veljko, 1953, zarobljen, mučen pa svirepo ubijen
Simić Nedeljko, 1951, zarobljen, zverski mučen pa ubijen
Vladić Vlajko, 1934, penzioner, ubijen nakon strahovitog mučenja
Gvozdenović Dragoljub, 1954; okrutno ubijen
Gvozdenović Blagoje, 1944; ubijen mučki pred kućom koja je zapaljena
Jašinski Matija, 1940; ubijen u napadu na srpske kuće
Malović Miodrag, 1943;
Mihajlović Mihajlo, 1951, zarobljen i verovatno odveden u logor, vodi se kao nestao
Dimitrijević Dragutin, 1961;
Aksić Srpko, 1972, oktrutno ubijen nakon zarobljavanja kao civil
Maksimović Radoš, 1968;
Maksimović Milenko, 1942;
Milošević Milan, 1961, mučen pa ubijen
Pečenica Dragoljub, 1970,
Tanasijević Čedomir, 1942, ubijen kao civil sa suprugom nakon zlostavljanja
KRNJIĆI - STAROG UČITELJA ŽIVOG ZAPALILI, SVEŠTENIKA UBILI, CRKVU ZAPALILI
Prema izjavama preživelih svedoka, naoružane horde muslimanskih vojnika su uz povike "Alahu ekber", "Tekbir", "Kolji sve živo", u ranim jutarnjim časovima izvršili napad na nebranjeno srpsko selo Krnjići. U tom besomučnom napadu je pobijeno sve što se kretalo. Najmlađa žrtva masakra bio je Nebojša Milošević, dečak od svega 16 godina. Orićevi vojnici su ga mučki ubili samo jer je bio srpske nacionalnosti. U momentu dok je obavljao verski obred, zverski je ubijen i sveštenik Boban Lazarević koji je u trenutku ubistva imao 29 godina. Zveri u ljudskom obliku upali su ovo malo selo nadomak Skelana i najpre demolirali pravoslavnu crkvu Svetog Ilije, izgrađenu 1921. Lomili su i skrnavili ikone, krali i uništavali sve dragocenosti a sveštenika Bobana na mučki i svirep način lišili života. To je prava istina o bošnjačkoj toleranciji i želji za suživotom, to je istina o multikulturanosti za koju se Bošnjaci "tobože zalažu".
Na kućnom pragu su tog dana mučki ubijeni domaćica Miroslava Jovanović (53) i Sredoje Jovanović (45). Oboje su prethodno bili strahovito mučeni i zlostavljani. Sin ubijenog Sredoja je pre nekoliko godina ispričao za medije kako je njegov otac svirepo mučen i da je pronađen bez glave. - Ja sam svog oca sahranio bez glave, kad čujem kako pričaju o nekim svojim stvarima, sav se naježim.., kazao je Vladimir za medije na komemoraciji 2015. godine.
Posebno je tužna sudbina nepokretnog učitelja Vase Parače (82) kog su u sopstvenoj kući mučili pa živog zapalili naoružani muslimanski vojnici, među kojima je bilo i Vasinih bivših učenika.Vaso je čitav život proveo radeći u prosveti. Učio je mlade kako da se ponašaju, uvek je bio tu da im udeli neophodan savet i da im pomogne. Izveo je na put veliki broj generacija i za Vasu nacionalnost nikada nije igrala ključnu ulogu, jednako je učio i srpsku i bošnjačku decu. Nije pravio razlike među ljudima a tome je učio i mlade naraštaje. Međutim, izgleda da nisu baš svi usvojili ove ljudske lekcije kako treba..
Pored Vase, masakriran je i direktor škole Rade Trimanović. Starica Soka Vujić (62) je zlostavljana pa zverski ubijena vilama. Radovan Simić je u ovom krvavom napadu izgubio brata Veljka (39), dedu Iliju Simića (71) i brojne rođake. "Nisu imali milosti ni prema kome jer bilo je dovoljno samo da nosiš krst i da si Srbin. Moj deda Ilija Simić (71) je nosio šajkaču i to je bio najverovatnije njima povod da ga ubiju.". - ispričao je 2015. Radovan za medije. U napadu muslimanskih ekstremista na Krniće brutalno su ubijeni i devojka Ivana Ivanović, od nepunih dvadeset godina, zatim penzionerka Milja Mićić (65), Vlajko Vladić (60) i mnogi drugi meštani. Na spomenik žrtvama u Krnjićima uklesana su i imena Petka Nikolića (35), njegove supruge Ćube (35), njegovog oca Milovana Nikolića (70) kao i Olge Marković (57) koji su zverski ubijeni u svojim kućama prilikom napada muslimanskih ekstremista tokom 1992. godine.
ZAGONI - UBISTVA, SILOVANJA, MUČENJA I DALJE BEZ KAZNE
Istog dana, u poslepodnevnim časovima napadnuto je i srpsko selo Zagoni koje se nalazi u bratunačkoj opštini. Počinioci i naredbodavci identični! Masakrirano je 14 meštana, nedužnih civila od kojih se većina tom prilikom zatekla u poljima.
Rada Gvozdenović (18), učenica generacije, vredna i izuzetno talentovana devojka, ubijena je na kućnom pragu. Prema rečima njenog brata, tada maloletnog dečaka, Rada je bila vidni civil, imala je šorc i majicu kada je njen mladi život prekinuli muslimanski zločinci. Videli su zlikovci da se radi o nenaoružanoj devojci...videli ali su pucali. Nije im ruka zadrhtala dok su okrutno gasili život ove mlade devojke. O kakvoj brutalnosti se radi svedoči i činjenica da je i sam proces identifikacije trajao satima. O stradanju svoje maloletne sestre, medijima se 2017. obratio i Radomir Gvozdenović: Tadašnji Muslimani, a sadašnji Bošnjaci su počinili stravičan zločin u selu Zagoni gdje su ubijali sve živo i sve što se kretalo po zemlji. Uništavali su i sve objekte što bi zatekli...ubijena je moja baka Studenka koja je imala 90 godina i koja nije nikome mogla nanijeti ni zla, niti bilo šta..i dan danas niko nije odgovarao za taj zločin, samo se pitam dal će i kad iko odgovarati za ovaj masakr.
Niko tog dana nije bio pošteđen! Samo par kuća dalje, čuli su se vrisci devojke Rade Milošević, stare 24 godine. Nakon zlostavljanja i višesatne torture, Rada je zverski ubijena u svojoj kući zajedno sa svojom majkom Ljubicom (53), dok su njenog trogodišnjeg sina muslimanski vojnici odveli u zarobljeništvo. - Na današnji dan prije 18 godina odveden je u srebrenički logor moj četvorogodišnji unuk Aleksandar Milošević, nakon što je u kući ubijena moja kćerka Rada, na čijem tijelu su pronađeni tragovi mučenja - rekla je Desanka Gvozdenović.
Istakla je da porodice žrtava znaju istinu o stradanju svojih najmilijih i da Sud i Tužilaštvo BiH moraju uvažiti činjenice da postoje svedoci i materijalni dokazi za kažnjavanje svih onih koji su organizovali i počinili te zločine.
Na kućnom pragu i nakon strahovitih tortura ubijeni su i penzioneri Miloš Milošević, star 62 godine i Rajko Gvozdenović, star 66 godina. Teško pokretna i slabovida starica Mileva Dimitrić (82) je zlostavljana pa izmasakrirana zajedno sa svojim maloletnim unukom Mirkom, koji tek što je zagazio u 17-u godinu života. Prema izjavama svedoka, srebrenički muslimani su se bukvalno iživljavali nad nedužnom Milevom. Na njenom telu konstatovano je više desetina uboda nanetih hladnim oružjem (sekirom ili mačetom) što samo svedoči o brutalnosti. Civil Mihajlo Mihajlović (42) je tom prilikom zarobljen i odveden u nepoznatom pravcu a njegovi posmrtni ostaci do danas nisu pronađeni. Na svom kućnom pragu, nakon torture i zlostavljanja zverski je ubijena i Dušanka Paunović, stara 38 godina. Prema izjavama svedoka i patologa, sve žrtve su mučene i zlostavljane, vršena su i silovanja, ženama su odsecane dojke, prsti, ruke, noge i ovakav stepen brutalnosti retko je gde viđen.SPISAK ŽRTAVA:
Parača Vaso, 1912; nepokretni učitelj, živ zapaljen u kući
Milošević Miloš, 1932; zarobljen i likvidiran na nepoznatoj lokaciji
Milošević Rada, 1968; zlostavljana pa zverski ubijena u kući
Vujić Soka, 1930. zlostavljana pa ubijena vilama, više ubodnih rana
Ivanović Ivana, 1972, ubijena na okrutan način
Gvozdenović Rajko, 1927; zverski mučen pa ubijen u kući
Mićić Milja, 1927 okrutno ubijena pred crkvom u Krnićima
Gvozdenović Rada, 1974, đak generacije, zlostavljana, zverski ubijena na kućnom pragu
Dimitrić Mileva, 1912, teško pokretna, zverski mučena pa ubijena hladnim oružjem (nožem ili sekirom), preko 20 ubodnih rana
Dimitrić Mirko, 1974, zverski mučen pa likvidiran sa bakom u porodičnoj kući
Paunović Dušanka, 1954, zlostavljana, mučena pa okrutno ubijena
Gvozdenović Studenka 1902; ubijena u kući
Jovanović Sredoje, 1947, zverski mučen pa ubijen sa suprugom
Jovanović Miroslava, 1939, ubijena sa suprugom u kući, zlostavljana i mučena dugo pre smrti
Lazarević Boban, 1965, sveštenik, ubijen tokom služenja verskog obreda
Milošević Nebojša, 1975, učenik, zarobljen pa mučki ubijen
Simić Ilija, 1922, okrutno ubijen i mučen zato što je nosio šajkaču
Nikolić Petko, 1954,ubijen pa zapaljen sa suprugom u kući sa suprugom
Nikolić Milovan, 1923, zverski mučen pa ubijen u kući
Nikolić Ćuba, 1957, mučena pa zapaljena u porodičnoj kući sa suprugom
Marković Olga, 1935, zverski mučena pa ubijena u porodičnoj kući
Trimanović Rade, 1958, direktor OŠ u Krnićima, zverski mučen pa ubijen
Simić Veljko, 1953, zarobljen, mučen pa svirepo ubijen
Simić Nedeljko, 1951, zarobljen, zverski mučen pa ubijen
Vladić Vlajko, 1934, penzioner, ubijen nakon strahovitog mučenja
Gvozdenović Dragoljub, 1954; okrutno ubijen
Gvozdenović Blagoje, 1944; ubijen mučki pred kućom koja je zapaljena
Jašinski Matija, 1940; ubijen u napadu na srpske kuće
Malović Miodrag, 1943;
Mihajlović Mihajlo, 1951, zarobljen i verovatno odveden u logor, vodi se kao nestao
Dimitrijević Dragutin, 1961;
Aksić Srpko, 1972, oktrutno ubijen nakon zarobljavanja kao civil
Maksimović Radoš, 1968;
Maksimović Milenko, 1942;
Milošević Milan, 1961, mučen pa ubijen
Pečenica Dragoljub, 1970,
Tanasijević Čedomir, 1942, ubijen kao civil sa suprugom nakon zlostavljanja
Izvor: Milivoje Ivanišević - Hronika našeg groblja
Коментари
Постави коментар