Serija tekstova o godišnjici tragične pogibije tročlane porodice srpske nacionalnosti Zec u Zagrebu preplavile su bošnjačku štampu. Događaj u kojem su 1991. godine tragično stradali Mihajlo, njegova supruga Marija i njihova dvanaestgodišnja ćerka Aleksandra odjednom su postale važne bošnjačkim medijima koji se nisu libili da o vrlo brutalnim i neprijatnim detaljima njihovog ubistva kroz više tekstova informišu javnost.
Šta je to motivisalo ove tzv. medije da se sete ovog slučaja iako trideset godina unazad o tome nikada nisu pisali ?!
Odgovor je više nego jasan! Reč je o izjavama predsednika Republike Hrvatske koji je osudio govore mržnje Šefika Džaferovića kao i politiku Bakira Izetbegovića, te ponudio vlastito mišljenje u vezi sa dešavanjima u Srebrenici što je izazvalo gnev i ljutnju na Baščaršiji. Kako bi mu uzvratili, bošnjački mediji su Milanovića osudili što navodno nije odao počast stradaloj srpskoj porodici Zec, iznoseći pritom more zapaljivih i uvredljivih fraza, replika i teza.
Nije te trgovce ljudskom nesrećom nimalo briga za srpske žrtve baš kao ni za tu nesrećno stradalu porodicu Zec. Upravo kako je predsednik RH Milanović primetio, ni Džaferovića nisu interesovale hrvatske žrtve kada je otišao u Vukovar 18. novembra. Otišao je on tamo da provocira Srbe, usporavajući pritom kolonu sećanja poput nekog senilnog starca.
Samo neko nenormalan ili mnogo naivan može pomisliti da bošnjački mediji, ti ratnohuškači koji tri decenije kontinuirano opravdavaju zločine nad Srbima, pozivaju na mržnju i nove ratove, glorifikuju ratne zločince i koljače, negiraju i opravdavaju svirepe zločine Alijine muslimanske armije, te štite one koji su klali, silovali i progonili a napadaju one koji su silovani, ubijeni i progonjeni, odjednom pokazuju brigu za srpske žrtve. Jašta!
"Lako je kajati se za tuđe grehe" - rekao je davno neko pametan, i ovo se doslovno može primeniti na slučaj bošnjačkih dušebrižnika i moralista kojima je, eto, stradanje porodice Zec "strašan zločin" a more istih i mnogo gorih zločina koji su počinili muslimanski bojovnici (a čemu su upravo ti ratnohuškački mediji značajno doprineli svojim lažima i propagandom), nije vredno ni pomena.
Zar je Zagreb bliži Sarajevu od Ledića, malog sela kod Trnova gde su muslimanske falange 3. juna 1992. masakrirale dvadeset i četiri srpska civila, među kojima i četvoro dece? Čitava porodica Tešanović zverski je ubijena streljanjem i mučenjem. Da stvar bude još gora upravo juče u Sarajevu, pred Sudom BiH, sa fotografijama svojih najmilijih, promrzla na snegu, stajala je Rada Cvijetić. - Kaže majke Srebrenice, ja nemam ni majku. Meni su ubili i majku, dva brata, dvije snahe i bratića od 18 mjeseci, stric i strina i njihovo dvoje djece jedno 10 jedno, 12 godina i šta dalje da ti kažem - rekla je Rada Cvijetić koja je došla po tom hladnom vremenu da iskaže protest i nezadovoljstvo radom Suda i Tužilaštva BiH. Niko od tih "moralista" nije preneo njenu izjavu. Štaviše, isti ti mediji koji liju (krokodilske) suze nad porodicom Zec, godinama aktivno negiraju masakre muslimanskih bojovnika u Trnovu i drugim mestima.
I sad očekuju da im neko poveruje? A slučaja sličnih ali i mnogo gorih onom iz Zagreba je višestruko više bilo u Bosni i Hercegovini i mestima koje je kontrolisala tzv. Armije BiH. Muslimanske falange ubijale su čitave porodice, roditelje sa malom decom. Za ove monstruozne zločine gde su ćerke neretko silovane pred očima majki i očeva, a onda svi pobijeni, niko nije odgovarao. Ne samo da nisu odgovarali, nego o tome ti bošnjački i kako sebe zovu "mainstream", tobože objektivni mediji NIKADA nisu javili.
Podsetićemo samo na neke od takvih slučajeva.
UBISTVO PORODICE TEŠANOVIĆ
Ledići - selo spomenik predratnog srpskog bitisanja i ratne golgote, u podnožju Bjelašnice. A bio je "na snazi" komšijski dogovor o nenapadanju! No, već prvih junskih dana 1992. godine, Srbe iz nebranjenih Ledića napale su komšije iz Dejčića i okolnih muslimanskih sela. U jednom trenu su ubijena 24 civila, od čega 13 žena i četvoro dece. Najmlađa žrtva masakra bio je Milun Tešanović, dete od svega 16 meseci. Muslimanski ekstremisti su ga ubili na vrlo svirep i okrutan način zajedno sa roditeljima Radetom i Vinkom! Prema rečima patologa, malom Milunu je bila slomljena svaka kost...okrutni zločinci su ovom nevinom dečaku lomili i ruke i noge da bi ga usmrtili hicem u potiljak. Sa njima su ubijeni i njihovi rođaci: Milorad Tešanović, njegova supruga Lenka i njihovo dvoje dece - dvanestogodišnja Danijela i desetogodišnji Dragomir. Svi su streljani i pokošeni rafalima. - Porodica Tešanović izgubila je desetoro u jednom danu, najmlađeg člana, dijete od godinu i po dana, dok je najstariji imao nešto više od 60 godina. Žalosno je da su djetetu od godinu i po dana lomljene noge i ruke, koje nije moglo nikome zla učiniti - rekla je sa suzama u očima Milena Vitković, tetka ubijenog Miluna Tešanovića.
UBISTVO PORODICE JELIČIĆ
U napadu na mesto Jelašci, opština Višegrad, koji su izveli dobro naoružani muslimanski vojnici, mahom prve komšije, 1. avgusta 1992. godine, pobijeno je jedanaest srpskih civila među kojima i petočlana porodica Jeličić. Masakr je preživeo jedino Petronije Jeličić kome su tada su streljani otac Trivun (63), majka Sava (72), trudna supruga Mirjana (32) i njihovo dvoje dece Dragana (8) i Vidoje (10). Deca su ubijena hicima iz vatrenog oružja dok su se bezbrižno igrala po dvorištu. Vest da mu je čitava porodica pobijena, Petroniju je promenila čitav život. O ovom surovom zločinu, nikada se nisu oglasili sarajevski dušebrižnici.
UBISTVO PORODICE OBRADOVIĆ
U noći između 4. i 5. jula 1992. počinjen je jedan od najezivijih zločina u rogatičkom kraju. Muslimanski vojnici, pripadnici tzv. Armije BiH su na svirep način ubili sedmoro civila, među kojima i petoro članova porodice Obradović. Ubijeni su supružnici Milomir /43/ i Zora /37/, njihova deca Danijela /18/ i Darko Obradović /16/, i njihov zet Goran Perović /27/, suprug druge ćerke koja je jedina preživela. Muslimanski zločinci su ih zarobili na lokalitetu nadomak Rogatice a potom, nakon strašnih tortura sve ih poklali. I to kako? Milomira su vezali i naterali ga da gleda kako mu zločinci siluju ćerku, jedva punoletnu Danijelu i kako mu zlostavljaju i ubijaju suprugu i sina. Nakon što su izvršili gnusan zločin ubili su i njega. Danijeli su rasporili i ostavili je tako da umre, dan i noć je zapomagala i molila za pomoć, govorili su meštani, udaljeni kilometrima. O ovoj porodici ni reči u bošnjačkim novinama!
UBISTVO PORODICE STOJANOVIĆ
U napadu na Vitkoviće kod Goražda, 5. juna 1992. svirepo je ubijena i čitava porodica Stojanović. Grupa naoružanih muslimanskih vojnika upala je u porodični dom Stojanovića, nakon čega su hicima iz vatrenog oružja ubili domaćina Miodraga Stojanovića a potom su u prisustvu njenog svekra, svekrve i sedmogodišnjeg sina silovali Miodragovu suprugu Nevenku Stojanović (25). U pokušaju da odbrani snahu, ubijen je i Nevenkin svekar Petko /65/ a svekrva Milica /70/ je skončala dan kasnije u najtežim mukama. Nevenka Stojanović, žrtva višestrukog silovanja, nije mogla izbeći na srpsku teritoriju te je sa sinom spas pokušala da potraži u gradu Goraždu kod rođake koja je bila udata za muslimana. Nedužna žena ubrzo je ubijena zajedno sa petogodišnjim sinom Mirkom kada je krenula da potraži pomoć u zgradi Crvenog Krsta. Muslimanski vojnici su na majku i dete bacili ručnu bombu usmrtivši ih na licu mesta pri čemu je jedna cela porodica ostala trajno ugašena.
UBISTVO PORODICE RISTIĆ
Tragična je i sudbina srpske porodice Ristić iz Skelana kod Srebrenice koje su 16. januara 1993. mučki ubili pripadnici muslimanske vojske iz Srebrenice pod komandom Nasera Orića. Tada su ubijeni Novak Ristić /42/, njegova supruga Ivanka /40/, i njihova deca Mitra /18/ i Mićo Ristić /15/ kao i rođaka Milenka /63/. Zločin je preživeo samo Cvetko Ristić, tada devetogodišnji dečak kome su zločinačke horde zapalile oca, a u podrumu zlostavljali pa masakrirali majku i sestru, a brata Miću odveli u logor gde je najverovatnije ubijen budući da njegove kosti do danas nisu nađene. Rođaku Milenku su prvo silovali pa je doslovno masakrirali urezavši joj krst na stomaku. Ni ova priča nije bila zanimljiva baščaršijskim moralistima. Ali su zato zločincu Naseru Oriću posvetili more tekstova i pohvala.
UBISTVO PORODICE VUČETIĆ
U obližnjem Bjelovcu u jednom danu je masakrirano 68 srpskih civila, među kojima i petoro dece. Bilo je to prohladnog 14. decembra 1992. kada su horde pod komandom Nasera Orića napale selo Bjelovac kod Bratunca. Tada je devetogodišnji Brano Vučetić zatvoren u logor dok su njegovi roditelji - Radovan i Radojka, kao i maloletni brat Milenko /16/ mučki i okrutno ubijeni. Brano je proveo užasne dane u muslimanskom logoru u Srebrenici, trpeo je brojna zlostavljanja i torture ali teže od svega mu je pala činjenica da je ostao siroče i da je njegova porodica ugašena, da više nikada neće zagrliti oca, majku i brata.
UBISTVO PORODICE VIŠNJIĆ
Samo pet dana kasnije, na pravoslavni praznik Svetog Nikole, muslimanske horde su napale sela u MZ Gornja Jošanica kod Foče gde je ubijeno 56 srpskih civila, među kojima 21 žena i troje dece. Dvogodišnja Danka ubijena je sa majkom i to tako što su joj muslimanski vojnici najpre ranili pucajući u nju vatrenim oružjem a potom je usmrtivši udarcima kamenom o glavu. Tada je ubijeno petnaest članova porodice Višnjić. Dragana Višnjić, devojčica sa seškom u očima, bila je miljenica svog četvrtog A, a njen mlađi brat Dražen tek je dogodine trebao da krene u školu. Radovali su se što su na slavu kod bake i deke došli dan ranije, pa je Dragana sa ushićenjem pomagala baki da spremi krsni kolač. U osvit Nikoljdana, u selo je upala Armija BiH iz Goražda i najsvečaniji dan porodice Višnjić pretvorio se u neopisivu tragediju. Muslimani su najpre zarobili Olgu Višnjić i naterali je da gleda kako joj ubijaju supruga Dragoljuba, svekra Vukadina, svekrvu Zoru, devera Milana, desetogodišnju ćerku Draganu i sedmogodišnjeg sina Dražena. Zatim su i nju odveli do obližnje šume. Olga je samo plakala i molila muslimanske vojnike da završe i sa njom: "Sve ste mi ubili, djecu ste mi ubili ubijte i mene", govorila je prestrašena žena ali su je džihadisti vezali za drvo i višestruko je silovali pa rasporili. Tako je cela porodica Višnjić u trenu ugašena.
UBISTVO PORODICE GOLUBOVIĆ
Jedna od najpoznatijih priča je tragična smrt srpske porodice Golubović u Konjicu. Tog 10. jula 1992. naoružani muslimanski vojnici su upali u dom profesora Đure Golubovića i nakon strašnih tortura ubili njega, njegovu suprugu Vlastu - takođe profesorku, i njihova dva sina petogodišnjeg Pavla i sedmogodišnjeg Petra koje su likvidirali streljanjem.
Letnjeg 8. jula 1992. u Sarajevskom naselju Velešići muslimanski vojnici su izvšili masakr nad šest članova porodice Ristović. Zločinci su upali u porodičnu kuću Pere Ristovića dok je porodica ručala. Izvršili su premetačinu, teško zlostavljali nedužne civile a potom ih sve na svirep način poubijali. Ubijeni su Petar Ristović, bivši rukovodilac u "Bosnalijeku" i narodni poslanik u Skupštini BiH, njegova sestra Bosiljka, njihova bolesna i paralizovana majka Radosava i rođaka Mila Ristović. Obren Ristović, ranjen je pa dokrajčen u bolnici "Koševo" ili mrtvačnici, bio je vodeći poljoprivrednik u sarajevskom okrugu. Sa nekoliko metaka za trpezom je ubijen i dečak Danilo Ristović, star 14 godina.
UBISTVO PORODICE ĐOREM
Početkom jula 1995. u sarajevskom naselju Alipašino Polje ubijena je tročlana porodica Đorem a tadašnja muslimanska vlast grada Sarajeva pokušala je da prikrije zločin i fasilfikuje smrt nedužnih ljudi. Pripadnici tzv. Armije BIH upali su 6. jula 1995. u stan porodice Đorem na Alipašinom Polju i na svirep i okrutan način ubili tri člana ove porodice. Likvidirani su Božo Đorem (38), njegova supruga Hena (30) i njihova petogodišnja ćerka Magdalena. Članovi porodice Đorem su po nacionalnosti bili Srbi a po verskoj pripadnosti Adventisti. Nisu uzimali učešće u sukobima, a o Boži i Heni, komšije i poznanici imaju samo pozitivno mišljenje i reči hvale. Ipak, za krvnike slepo vođene zločinačkom politikom Alije Izetbegovića, ova porodica je predstavljala veliku pretnju po opstanak muslimanske Bosne i Hercegovine i to samim svojim postojanjem baš kao i svi Srbi. Sarajevski patolozi utvrdili su da su napadači iz vatrenog, automatskog oružja ubili Božu i Henu dok su malu Magdalenu usmrtili udarcima tupim predmetom u glavu. Posle su njihovu smrt pokušali da predstave kao posledicu granatiranja što je rodbinu ubijenih posebno šokiralo i razgnevilo. Rođaka ubijenih članova porodice Đorem Ranka Mičić ispričala je za RTRS da je odmah bilo uočljivo da nesrećni ljudi nisu stradali od granate, već da su mučki ubijeni što su potvrdili i nalazi patologa.
UBISTVO PORODICE BATURAN
Tog 6. juna 1994. ugledni lekar Radomir Baturan (37) ubijen je sa suprugom Brankom (31) i ćerkom Majom koja je imala nepunih sedam godina. Radomir je po struci bio lekar koji je godinama bio zaposlen u Gračanici i Petrovu gde je i zasnovao svoju porodicu. Zatim odlazi u Tuzlu gde se takođe bavio ovim najhumanijim poslom u gradskoj bolnici, nesebično pomagajući svojim sugrađanima nezavisno od toga kako su se zvali. Na sajtu Instituta za istraživanje srpskih stradanja u XX u publikaciji pod nazivom "Masovni zločini meseca juna" navodi se kako su muslimanske vlasti u Tuzli u nameri da prikriju zločin objavili kako je "Porodica Baturan poginula u minskom polju koje su postavili pripadnici Armije BIH". Međutim, iz ovog Instituta osnovano sumnjaju da je egzekucija izvršena po nalogu vojnog ili civilnog rukovodstva ovog grada, te da su nedužni civili mučki ubijeni. Po nekim izvorima i izjavama svedoka - izbeglih Srba i Hrvata iz Tuzle, porodica Baturan je najpre potpuno opljačkana od strane muslimanskih vojnika a potom ubijena nedaleko od sela Piperi, navodi se na internetu.
Ovakvih slučajeva stradanja čitavih srpskih porodica ima bezbroj i nemoguće je sve obuhvatiti!
 |
Porodica Baturan - Tuzla |
 |
| Milomir, Danijela, Darko i Zora Obradović |
 |
| Porodica Đorem iz Sarajeva |
 |
| Tešanovići - žrtve džihada u Trnovu |
Коментари
Постави коментар