Stanovništvo zapadnog Mostara bilo je danonoćno izloženo neprestanom granatiranju i snajperskom delovanju sa položaja muslimanske tzv. Armije BiH usled čega više stotina civila poginulo ili je teško ranjeno. Od tih granata i snajpera ginuli su i Srbi i Hrvati i Bošnjaci. Gospodare života i smrti iz Istočnog Mostara uopšte nije zanimalo ko se nalazi "sa druge strane mosta", već su ciljano vršili napade na civilne objekte vršeći teror nad tamošnjim stanovništvom.
Sprovođenjem zabranjenog opsadnog načina ratovanja u zapadnom Mostaru je vršena koordinisana, dugotrajna, rasprostranjena i sistematska kampanja (vojna strategija) granatiranja i snajperskog delovanja po civilnom stanovništvu i po civilnim objektima iz artiljerijskog i pešadijskog naoružanja. Danonoćno su na meti granatiranja i snajperskog delovanja bile stambene zgrade, dečija igrališta, crkve, pijace..Civili u zapadnom Mostaru su ubijani dok su dok su se bavili egzistencijalnim poslovima, zatim na ulici, u stanovima i kućama, u redovima za vodu i hleb...
Jedno u nizu takvih granatiranja dogodilo se 23. januara 1994. kada je na području Zapadnog Mostara počinjen užasan zločin nad civilnim stanovništvom. Bila je nedelja, dan sunčan i prohladan. Dan kada su u jednom satu, u jednom minuti u jednoj sekundi, ugašena četiri dečija života, a druga dva trajno obeležena. Tokom igre su ubijeni Armin Rizvan (1981), njegov brat Damir Rizvan (1982), Emil Meškić (1981) i njegova sestra Emaila Meškić (1984).
Minobacačka granata ispaljena sa položaja tzv. Armije BIH iz Istočnog Mostara, pala je ispred trafo stanice, na zidu koje je bio postavljen koš. Ispod koša u ratom raskrvavljenom gradu, deca su sebi pronašla koliko toliku zaštitu i beg od smrti i patnje. Verovali su da su sigurni, igrajući se, zaštićeni ispod koša, skriveni iza visokih zgrada koje su ih okruživale sa svih strana.
Samo nekih dvadesetak minuta kasnije, druga granata pala je sa suprotne strane zgrade, na Aveniju. Ova je granata ranila dvoje dece, rođake Šarić. Njih je granata ''uhvatila'' na biciklima. Dečaka najteže ranjenog u nogu, spasio je prolaznik koji ga je odmah automobilom odvezao u bolnicu.
Samo dan nakon ovog masakra, 24. januara 1994. i novinari Glasa Srpske su posetili zapadni Mostar gde su primljeni na najbolji način od strane hrvatskog rukovodstva. Tom prilikom i sami su imali prilike da se lično uvere u strahote koje građani ovog dela Mostara svakodnevno preživljavaju.
- Ovaj put su Muslimani zasuli granatama deo Mostara na desnoj obali Neretve, koji je pod kontrolom Hrvata. Tako je svaki dan. Juče su gađali strogi centar grada. Jedna muslimanska granata je usmrtila četvoro muslimanske djece. Otac muslimanske djece se nalazi u muslimanskom dijelu i bori se protiv nas. Nije nemoguće da je možda i on poslao granatu koja je bila kobna po djecu! Užas! - ispričali su meštani zapadnog Mostara novinarskoj ekipi Glasa Srpske koji su sve izrečeno pribeležili i objavili u ovom listu.
Novinarskoj ekipi Glasa Srpske tada se pridružio i Mile Bodiroga, Srbin, profesor i predsednik Srpske nacionalne zajednice u hrvatskom delu Mostara. - U ovom dijelu grada ima nas još oko tri hiljade. Posle raspuštanja jedinica HOS-a u kojima su uglavnom bili muslimanski kriminalci, i preuzimanja vlasti od strane HVO situacija se popravila i sada delimo sudbinu svih građana u ovom delu grada.Redovno učestvujemo u raspodeli humanitarne pomoći i evo nedavno smo zajedno sa Hrvatima dobili i prve penzije. Međutim zabrinut sam za sudbinu Srba u delu grada koji drže muslimani. Prema mojoj evidenciji tamo ih je ostalo 407 a kako sam saznao mnogi su u zatvoru i nalaze se u mnogo teškom položaju. - ispričao je ovaj časni Srbin izražavajući zahvalnost hrvatskom rukovodstvu ali i srpskim novinarima koji su došli i ratom zahvaćeno područje kako bi saznali i preneli svetu pravu istinu.
Bošnjačka javnost godinama zataškava i prikriva ovaj zločin, baš kao što ćute i o zločinima Alijine "Armije BiH" nad sopstvenim narodom u Velikoj Kladuši, Cazinu i Bužimu. Na činjenicu da bošnjački mediji i političari godinama ignorišu, zataškavaju i negiraju žrtve srpskog i hrvatskog naroda, svi smo odavno navikli. Međutim, ostaje nejasno zašto ignorišu više hiljada ubijenih i ranjenih Bošnjaka na području Zapadne Bosne, Doboja, Teslića, Brčkog, Grbavice, Ilijaša, Ilidže, Vogošće i ostalih opština koje je neprestano terorisala Alijina "Armija BiH". Nikada se niko od bošnjačkih političara nije poklonio ovim žrtvama niti javno osudio zločine Alijine "Armije BiH" nad nevinom decom.
Коментари
Постави коментар