Vest da bi Amir Reko bivši oficir JNA, a kasnije i komandant 43. Drinske brigade Armije BiH u Goraždu mogao dobiti Nobelovu nagradu za mir, uznemirila je mnoge bošnjačke nacionaliste ali i sarajevske medije. Ugledni intelektualci koji su pokrenuli inicijativu za njegovu nominaciju kažu da je to imperativ i neminovnost. Da je Amir Reko čovjek koji zaslužuje Nobelovu nagradu za mir smatraju inicijatori njegove nominacije - prof.dr.sc. Simo Bozalo, prorektor i profesor na fakultetu u Bijeljini, prof. Marjan Hajnal iz Tel Aviva, prof. dr. Sabahudin Hadžialić sa Sveučilišta u Akurdiju u Indiji i Sveučilišta u Rimu, prof.dr. Bojan Pajtić s Pravnog fakulteta u Novom Sadu kao i grupa profesora fakulteta širom Srbije.
Podsećamo, Amir Reko je postao javnosti poznat po svom humanom delu, odnosno, po tome što je u Goraždu tokom ratnih dejstava spasio 45 srpskih civila iz sela Bučje od sigurne smrti. Bošnjački mediji pišu kako je tri dana pre akcije u Bučju, Amir Reko saznao kako su njegova majka i rođaci ubijeni od srpskih snaga u bošnjačkom selu Gudelj. Prema podacima srpskih i bošnjačkih medija zločin nad bošnjačkim civilima u Gudelju se desio samo par sati nakon što su bošnjačke snage počinile masakr nad srpskim civilima u selu Bujakovina kod Foče kada je pobijeno i zapaljeno petnaest žena i staraca. Amir je prozvan herojem jer je odbio da se sveti i nije poslušao vrhovnu naredbu koja je došla iz Sarajeva, i od SDA da se selo Bučje "očisti" što je podrazumevalo masovnu likvidaciju svih meštana srpske nacionalnosti među kojima je bilo najviše žena, dece i starih, nemoćnih osoba.
Vest da bi Amir Reko mogao biti predložen za dobijanje Nobelove nagrade za mir izazvala je talas nezadovoljstva i negodovanja u jednom delu bošnjačke javnosti a brojni nacionalisti ne libe se ovih dana da svoje ogorčenje i javno iskažu.
Prošle godine je Gradsko vijeće Goražda proglasilo Reku 'personom non grata'. Kao razlog za takav potez navodi se "iznošenje neistina, bacanja ljage u medijskim istupima na istinske branitelje ovog prostora, a samim tim i nanošenje nesagledive štete braniteljima Armije RBiH". "Amir Reko je u medijskim istupima već duži period minimizirao časnu borbu Armije RBiH", stoji između ostaloga u Deklaraciji Gradskog vijeća Goražda.
Već mesecima traje otvoreni, javni linč bošnjačkih medija nad Amirom i oni na sve načine pokušavaju da izvrnu ruglu njegov lik i delo a dobra dela minimiziraju i bace u zapećak. Međutim, treba istaći da su to oni isti sarajevski, bošnjački mediji koji su devedestih godina širili ratnohuškačku propagandu ravnu Gebelsovoj čime su mobilisali hiljade i hiljade Bošnjaka da počine najužasnije zločine. Iako je godinama kasnije utvrđeno kako su sve te vesti koje su sarajevski mediji plasirali u javnost najobičnije, bezočne laži i manipulacije, šteta je već učinjena. Hiljade nedužnih ljudi - civila, žena i dece srpske nacionalnosti završilo je u Miljackoj, Bosni i drugim rekama, zatim u logorima, u otkrivenim i neotkrivenim masovnim grobnicama i to sve zahvaljujući "peru sarajevskih kvazi-novinara". Ovi zločinci koji su ubijali penkalom i olovkom, nikada nisu odgovarali za svoje zločine a i danas slobodno nastavljaju svoju misiju. Zato ne treba ni biti čudno što je upravo tim sarajevskim i bošnjačkim medijima Amir Reko trn u oku. Ne mogu mu oni nikada oprostiti dobročinstvo, humanost i ljudskost, baš iz razloga zato što su baš njima ti pojmovi strani i nepoznati.
Ne treba nas čuditi podatak da su glavni protivnici Amira Reke, koji su između ostalog i pokrenuli inicijativu da se ovom velikom čoveku zabrani ulazak u grad Goražde, upravo njegovi nekadašnji saborci, od kojih su mnogi neosuđeni ratni zločinci. Podsećamo, Goražde je tokom rata bilo zloglasno vojno uporište bošnjačke vojske odakle su kretali svi napadi na srpska sela u ovoj i susednim opštinama. Već u aprilu 1992. započinje etničko čišćenje ove regije od srpskog stanovništva a od 33 goraždanska sela u kojima su živeli isključivo Srbi, samo jedno nije spaljeno. Sva ostala su opustošena a stanovništvo pobijeno. Čitavo je ostalo samo selo Šašići koje je pretvoreno u veliki koncentracioni logor gde su vršena monstruozna mučenja, zlostavljanja i likvidacije srpskih civila. Među zatočenima je bilo i mnogo dece. Na području Goražda je prema podacima Republičkog centra za istraživanje rata i ratnih zločina postojalo čak 19 logora za Srbe, dok je na području Gornjeg Podrinja bilo ukupno 33 logora gde su vršena prisilna zatvaranja, mučenja, silovanja, zlostavljanja i ubistva Srba. Počevši od aprila 1992. pa sve do kraja 1995. na ovom području je zverski ubijeno blizu osam stotina građana srpske nacionalnosti, starosti od dve do 94 godine. Po završetku rata, pronađeno je 85 masovnih i pojedinačnih grobnica sa posmrtnim ostacima srpskih civila. Naravno, ovaj broj nije konačan budući da se mnogi Srbi i dalje vode kao nestali. Stotine žena i devojaka srpske nacionalnosti je silovano i zlostavljano. Ljudi su spaljivani po kućama i bacani u Drinu. Na području Gornjeg Podrinja, Bošnjaci iz Goražda su ubili 2280 Srba iz ove i susednih pet opština. Među žrtvama je bilo i 82-oje dece, dok je preko šest stotina zadobilo teške povrede ili su prošli psiho-fizičke torture u logorima ili tokom napada bošnjačke vojske na srpska sela.
Dakle, malo ko u Goraždu nije imao udela u teroru i etničkom čišćenju srpskog stanovništva. Ipak, Amir Reko je jedini ustao javno i usprotivio se politici zločina! Stao je uz komšije Srbe i uz ljude sa kojima je odrastao i živeo. Na meti fanatika posebno se našao što je, ne tako davno, i javno osudio režim Alije Izetbegovića i njegovu poraznu politiku. Zato nije čudno što njega napadaju neosuđeni ratni zločinci koji su ubijali Srbe kao i novinari koji su svojim lažima doprinosili tim zverstvima, ali je čudno i poražavajuće to što obični građani staju uz Amirove protivnike ne shvatajući da tako staju na stranu zločinaca koji su okaljali i obrukali bošnjački narod.
Amir Reko je sinonim ljudskosti i hrabrosti, neko na koga bošnjački narod ali i svi mi trebamo i moramo biti ponosni. Neko na koga se trebamo ugledati, od koga trebamo učiti i u tom duhu vaspitavati i svoju decu i buduće generacije.
Bošnjački narod mora shvatiti da nisu heroji Naser Orić, Ahmet Sejdić, Zaim Imamović, Atif Dudaković, Alija Izetbegović i svi drugi koji su ukaljali ruke krvlju nevinih ljudi. Ako napravimo paralelu između Amira Reke i ovih pobrojanih ličnosti možemo uočiti razliku između dobra i zla. Amir Reko je bio čovek koji se časno borio i poštovao sva pravila rata za razliku od ovih neljudi koje bošnjački narod slavi i veliča kao heroje a čije su jedine tekovine masovne grobnice.
Upravo je Naser Orić simbol zla i varvarstva, zločinac koji je predvodio napade na srpska sela i lično učestvovao u zločinima. Pod njegovom palicom je spaljeno preko stotinu srpskih sela na području srebreničke regije a ubijeno 3200 nedužnih ljudi, među kojima i 72-oje dece. Pod njegovom komandom silovane su žene i devojčice, ubijane su trudnice, masakrirana su nedužna deca, klani su stari, bolesni i nepokretni. Nasera Orića istorija neće pamtiti po borbi i junaštvu već po Skelanima, Bjelovcu, Kravici, Podravanju i drugim popaljenim srpskim selima. Pamtiće ga po masakriranoj trudnici Ljiljani Ilić Lončarević, po silovanim i pobijenim sestrama Gordani i Snježani Matić, po četvorogodišnjem Vladimiru Gajiću, po petogodišnjem Aleksandru i njegovom dvanestogodišnjem bratu Radisavu Dimitrijeviću, po šestogodišnjoj Biljani Nikolić i dvanaestogodišnjoj Zorici Božić čija su detinjstva on i njegovi saborci okrutno prekinuli. Istorija će ga pamtiti po razorenim crkvama, devastiranim grobljima, po logorima i strašnim mučenjima, po odsecanju glava i spaljivanju živih ljudi. To je istina o Naseru Oriću.
I njegovog kolegu po zločinima, Ahmeta Sejdića istorija će pamtiti po popaljenim srpskim selima oko Višegrada i Goražda, po strahovitim napadima na zaseoke, pamtiće ga po petočlanoj porodici Jeličić koja je okrutno ubijena na kućnom pragu, po osmogodišnjem Vidoju i desetogodišnjoj Dragani koji su mučki pobijeni tokom igre, pamtiće ga po logorima i zatvorima gde su masakrirani Srbi, po zapaljenim staricama, po obezglavljenim civilima, pamtiće ga po majci Milji Tanasković kojoj je troje dece zverski ubijeno na kućnom pragu, po majci Dobrili Bjelaković kojoj ubiše supruga i dvoje dece, po ugašenim ognjištima i teškim zlodelima.
Isto važi i za Zaima Imamovića koji se proslavio po napadima na srpska sela i to na najveće pravoslavne praznike. Prva asocijacija na njegovo ime jeste masakr u Gornjoj Jošanici koji je organizovao i sproveo, skupa sa hiljadu svojih saboraca a gde je poklano i masakrirano 56 srpskih civila, među kojima 21-a žena i troje dece. Pamtiće ga po dvogodišnjoj Danki Tanović, po silovanim sestrama Višnjić koje su mučene pa izmasakrirane u obližnjoj šumi, po spaljenim kućama i zauvek ugašenim ognjištima, po logorskim mučenjima i sadističkim zverstvima njegovih podređenih.
Slično je i sa svim drugim zločincima a naročito se ovo odnosi na Aliju Izetbegovića, čiji je zločinački režim odveo u smrt preko 100 000 ljudi a kojeg je narod zbog toga i prozvao "balkanski kasapin". Pod njegovim vrhovnim zapovedništvom postojalo je 546 logora za Srbe, od čega čak 124 u Sarajevu! Režim Alije Izetbegovića ostaće upamćen po stotinama masovnih i pojedinačnih grobnica, po stotinama hiljada invalida, po više od 600 porušenih i razorenih pravoslavnih i katoličkih verskih objekata, po hiljadama ubijene i ranjene dece, po hiljadama silovanih žena...sve su to rezultati ovog zločinačkog režima i ideje o stvaranju države bez Srba u njoj.
Da li neko normalan zaista može pomisliti da se silovanjem žena ili ubijanjem dece nešto branilo ili oslobađalo?! Zar su to junaci kojima bošnjački narod treba da se diči i ponosi?
Sa druge strane, Amir Reko je ostao penicilin za ovakve zločince. Čovek sasvim suprotnih stavova i ideala, humanista, dobrotvor, čovek velikog srca. Iza njega nije ostala nijedna masovna niti pojedinačna grobnica. Spasavao je živote nedužnih, suprotstavljao se ratnom ludilu, odbijao je naređenja sa "vrha" i tako upisao svoje ime u večnu legendu.
Bošnjaci moraju shvatiti da su pravi heroji ljudi poput Amira Reke koji su spašavali živote civila, zatim ljudi poput Rasima Mehmedovića i Mirsada Mujačića koji su prvi stali u zaštitu komšija Srba zbog čega su i ubijeni od strane orićevih hordi, zatim ljudi poput imama Ferhata Mujkića iz Velike Kladuše koji je prvi nazvao Aliju zločincem i ustao protiv njegovih zlodela. To su ljudi na koje bošnjački narod treba biti ponosan!
Tačno je da ne postoji kolektivna krivica jednog naroda, ali postoji kolektivna odgovornost! Zato bošnjački narod što pre mora proći katarzu jer sve god se ratni zločinci veličaju i slave u narodu, ta država nema prosperitet. Dok se civilizovani svet ponosi Amirom Rekom i iskreno slavi mogućnost da on bude nominovan za Nobelovu nagradu, bošnjački nacionalisti kipte od besa i umesto istinskih heroja za svoje idole biraju ratne zločince. Zato pamet u glavu! Deca ne smeju biti kriva za grehove roditelja ali imaju obavezu da stvaraju novo, bolje i demokratsko društvo, kako nam se zlo ne bi ponovilo!
Коментари
Постави коментар