11. mart je proglašen danom sećanja na ubijenu decu Srpskog Sarajeva a 2018. godine je u dvorištu Osnovne škole "Sveti Sava" u Istočnom Sarajevu, podignuto i spomen-obeležje posvećeno stradaloj deci. Najmanje 140 mališana srpske nacionalnosti ubijeno je tokom muslimanske agresije, a preko dve hiljade mališana zadobilo je teške i lakše povrede ili su prošli druge oblike torture. Mnoga deca bila su zatočena u zloglasnim, muslimanskim logorima kojih je u federalnom Sarajevu bilo ukupno sto dvadeset i pet. Devojčice su silovane i zlostavljane, neretko pred očima svojih majki a malobrojni zločinci su za to i osuđeni. Mnogi zlikovci koji su ubijali decu i danas slobodno šetaju Bosnom i Hercegovinom budući da za svirepa ubistva dece i civila nijedna osuđujuća presuda nije donešena.
U petak će prigodnim obeležavanjem - parastosom, polaganjem cveća i paljenjem sveća kao i javnim govorima biti obeležen Dan sećanja na najmlađe stradalnike, inače jedan od najznačajnijih datuma u istoriji Republike Srpske. Tragični 11. mart 1995. je ostao upamćen po stravičnom i još uvek nekažnjenom zločinu nad srpskom decom. Naime, tog dana za vreme primirja, snajperskim hicima oduzet je život srpskim djevojčicama Nataši Učur (9) i Milici Lalović (10) koje su se bezbrižno igrale lastiša ispred svoje zgrade, dečije naivno verujući odraslima. Prema rečima svedoka ubio ih je izvesni Sejo Piskić, pripadnik 101. brigade "Armije BiH" samo jer su bile srpske nacionalnosti.
Sprovođenjem zabranjenog opsadnog načina ratovanja u Istočnom Sarajevu je vršena koordinisana, dugotrajna, rasprostranjena i sistematska kampanja (vojna strategija) granatiranja i snajperskog delovanja po srpskom civilnom stanovništvu i po civilnim objektima iz artiljerijskog i pešadijskog naoružanja od strane muslimanske "Armije BiH". Danonoćno su na meti granatiranja i snajperskog delovanja bile bolnice, crkve, školska igrališta, stambene zgrade, pijace, vrtići, porodične kuće..Civili u Istočnom Sarajevu i širom sarajevsko-romanijske regije su ubijani dok su se bavili egzistencijalnim poslovima, zatim na ulici, u stanovima i kućama, u redovima za vodu i hleb, u kolima hitne pomoći, u napadima na civilna vozila... Decu su snajperisti ubijali dok su se igrala ispred kuća, hodala kraj roditelja ili se vraćala iz škole..
Srpski član Predsedništva BiH Milorad Dodik izjavio je svojevremeno da okrutno ugašeni dečiji životi predstavljaju ogromnu tugu i izrazio žaljenje što mnoge ljude koji su pucali na djecu nije stigla pravda.
- Veoma je važno da se okupljamo ovdje na ovaj dan, da skrenemo pažnju svima na činjenicu da je ovdje stradalo 121 dijete i da to nikada ne smije da bude zaboravljeno. Na ovaj dan bol koja nas obuzima ne jenjava i uvijek je istog intenziteta - rekao je Dodik 2019. godine prilikom obeležavanja ovog tužnog dana. On je tada citirao reči blaženopočivšeg patrijarha srpskog Pavla da "kada strada dete onda strada celo čovečanstvo". Dodik je istakao da izgubljeni životi najmlađih predstavljaju ogromnu tugu i ne može se naći ništa od razumnih razloga da bi se ta ubistva mogla opravdati.
- Zato je važno da drušvo ostane koncentiranisano i okupljeno oko ovakvih događaja i stradanja. Potrebno je dalje obavještavati širu javnosti o njihovom stradanju - rekao je Dodik.
On je napomenuo da je izgradnja spomenika stradaloj deci u okviru ove osnovne škole bila neophodna, te istakao da je sada potrebno uraditi još nešto više i predložio snimanje dokumentarnog filma, obećavši pomoć da se to uradi.
- Mislim da samo tako može skrenuti pažnja na mlađe generacije, današnje vršnjake tadašnjih stradalnika kako je to bilo i da ne smiju da zaborave, jer je zaborav ponovna smrt te djece i njihovog nevinog stradanja - istakao je Dodik. Prema njegovim rečima, Istočno Sarajevo ovaj dan treba posvetiti sećanju na nevino stradalu djecu.
- Neka vječno živi sjećanje na njih. Ova djeca su stradala samo zato što su bili na drugoj strani linije. Ne mogu da razumijem da neko ko je vidio dijete na snajperskom nišanu mogao da puca u njega - rekao je Dodik. On je izrazio žaljenje što mnogi od ljudi koji su pucali na decu nisu procesuirani i što ih nije stigla pravda.
Spomen-obeležje nevino stradaloj deci sa područja Srpskog Sarajeva od 1992. do 1995. godine otkrili su 13. septembra 2018. godine tadašnji predsednik Republike Srpske Milorad Dodik i direktor škole Danijela Mrda koja je mnogo učinila da se tragične sudbine najmlađih ne zaborave. Na spomeniku su uklesani stihovi pesnika Gorana Vračara "Sumrak", koji su posvećeni stradaloj deci.
Spomenik je izgrađen na inicijativu školskog odbora i Organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Istično Sarajevo sa ciljem njegovanja sjećanja na ubijenu decu u Srpskom Sarajevu.
Od velikog bi značaja bilo da se snimi jedan dokumentarni film u trajanju od tri sata koji bi obuhvatio stradanja nevine dece srpske nacionalnosti tokom perioda agresije tzv. Armije BiH. Kroz taj film sačuvalo bi se sećanje na patnju koju je srpski narod preživeo a kroz ispovesti roditelja, braće ili sestara ubijene dece trajno bi bila ovekovečena uspomena na njih. Film bi trebao da obuhvati i ispovesti dece koja su ranjena tokom snajperskog delovanja ili bombardovanja Ilidže, Grbavice, Ilijaša, Hadžića, Lukavice od strane Armije BiH ali i sećanja dece koja su prošla torture u logorima u muslimanskom delu Sarajeva. Trebalo bi kroz ovaj film ovekovečiti sećanja ratnih hirurga, lekara, bolničara i medicinskih sestara kao i svih drugih neposrednih svedoka stradanja srpskog naroda na ovom području.
Na prikladan način ovim filmom bi trebalo podsetiti na surova ubistva devojčica Milice i Nataše koje je u naselju Grbavica usmrtio muslimanski snajperista dok su se igrale u parku ali i na stradanje devetogodišnje Mirjane Dragičević koju su silovali pa ubili alijini vojnici 1992. u Ilijašu. Treba sačuvati i sećanje na 24 masakriranih srpskih civila u selu Ledići kod Trnova koje su u leto 1992. ubili muslimanski vojnici. Među žrtvama je bilo i četvoro dece: Dragomir Tešanović (10), Danijela Tešanović (12), Slađana Vasić (13) i Milun Tešanović, star samo šesnaest meseci. Malom Milunu je svaka kost bila slomljena! Početkom oktobra 1992. muslimanski vojnici su napali srpsko selo Podgrab kod Pala i masakrirali hladnim oružjem četvoro civila među kojima i dvanaestogodišnjeg Darka Koromana. 7. jula 1995. na Alipašinom Polju u Sarajevu ubijena je tročlana porodica Đorem - roditelji Božo i Hena i njihova devojčica Magdalena, stara samo pet godina Članovi porodice Đorem su po verskoj pripadnosti bili Adventisti. Nisu uzimali učešće u sukobima, bili su izuzetno kulturni i dobronamerni i uvek spremni da pomognu svima. Radio Televizija Republike Srpske napravila je kratku reportažu o ovom zločinu. "Odmah su tu noć javili na televiziji, kako je poginula porodica Đorem ali su rekli da su stradali od "četničke" granate. Patolog je kasnije utvrdio da je mala Magdalena ubijena tupim predmetom, a roditelji automatskim oružjem" - ispričala je za RTRS Ranka Mičić, rođaka ubijene porodice Đorem na prošlogodišnjoj komemoraciji ubijenoj deci šokirana lažima federalnih medija koje se godinama provlače o sudbini ove porodice.
8. jula 1992. u Sarajevskom naselju Velešići muslimanski vojnici su izvšili masakr nad šest članova porodice Ristović. Zločinci su upali u porodičnu kuću Pere Ristovića i na svirep način prekinuli živote nevinih ljudi, među kojima je bio Danilo Ristović, dečak od četrnaest godina.
Na području Ilijaša je ubijeno 30-oro dece. Tanja Bodiroga (13) je ubijena muslimanskom granatom na Bogojavljenje 1993. a Rajko Trifković (16) je masakriran sa roditeljima i još tridesetak meštana 10. juna 1992. prilikom napada muslimanskih vojnika na selo Čemerno. Slađana Milanović je imala samo 14 godina kada je u proleće 1994. njen mladi život prekinuo okrutni muslimanski snajperista i to dok se devojčica vozila biciklom. Na području Ilijaša ubijeni su i Slađan Antunović (6), Danijela Damjanović (13), Biljana Kuvač (17), Milenko Trifković (12), Snežana Mijić (14), Dalibor Vanovac (17), Slobodan Golubović (13), Nedeljko Kravljača (16), Siniša Đukanović (15), Višnja Bajić (10), Igor Kisić (14), Jadranka Samardžić (16), Mladenko Mičić (15), Мiodrag Lalić (16), Ninoslav Macanović (17) i mnogi drugi. Jedna od prvih žrtava snajperista bila je Snježana Jović, devojčica od 15 godina, koju je zločinački hitac usmrtio na licu mesta 31. maja 1992. na Ilidži. Na Ilidži je iste godine muslimanski snajper usmrtio i Gordanu Govedaricu, devojku od 17 godina koja se kobnog dana zatekla na ulici. Ilidžanci se sećaju i jedne devojčice koju je usmrtio snajper dok je sedela na terasi svoga stana na Ilidži. Bojan Stijak je imao samo 17 godina kada je njegov mladi život 1. maja 1995. prekinuo okrutni muslimanski snajperista. Dečak je ubijen na Ilidži i to na školskim stepenicama dok je čekao da počne čas.
13. aprila 1993. u ulici Slobodana Principa - Selje, ispred zgrade br. 17, naveče oko 19 časova, muslimanski vojnici su ispalili minobacački projektil kalibra 120 mm iz pravca Pazarića. Od dejstva zločinačke granate ubijeni su dečaci Srđan Žuža (12) i Staša Samardžić (13). Srđanov otac je godinu dana ranije ubijen mučki u logoru u Konjicu od strane muslimanskih ekstremista. U Hadžićima su poginuli i Gordana Krunić (13), Bojan Berjan (16), Siniša Gligorević (13), Gina Marilović (16), Gvozden Soldat (15), Bojana Hrvač (10), Aleksandra Matić (18), sestre Jasna (10) i Mirjana Tolić (16), Dragoslav Malinović (17), Slađana Stevanović (16), Radenka Kukulo (17) i mnogi drugi.
Коментари
Постави коментар