Građani Prijedora sa tugom pamte tragediju i nekažnjeni zločin koji se zbio u leto 21. jula 1992. godine. Iako je napad naoružanih agresora tj. pripadnika Zelenih Beretki na grad Prijedor 30. maja 1992. uspešno odbijen a srpsko civilno stanovništvo spašeno i zaštićeno, plan o osvajanju Prijedora još uvek nije propao. Napadi na srpsko stanovništvo i okolne zaseoke nastavljeni su do sredine 1993. godine i tada je ubijeno dosta meštana srpske ali i drugih nacionalnosti.
Podsećanja radi, dana 30. maja 1992. muslimanske paravojne formacije izvršile su strahovit napad na grad Prijedor sa ciljem da ga osvoje i počine zločine nad srpskim civilnim stanovništvom, baš kako je to učinjeno par dana ranije u Konjicu, Goraždu, Bosanskom Brodu, Srebrenici, Derventi, Zenici...Toga dana hrabri, golobradi mladići ali i oni stariji i iskusniji, stali su u zaštitu nejači i suprotstavili se neprijatelju koji je već uveliko sejao smrt po čitavoj Bosni i Hercegovini. U besomučnom napadu muslimanskih formacija ubijeno je 18, a ranjeno 26 građana Prijedora. Najmlađa žrtva tog krvavog pira bio je dečak Igor Knežević, koji je imao samo 17 godina kada je mučki ubijen. Igor je jedna od prvih žrtava među decom u ovom gradu. Kako navodi SRNA, svedoci su ispričali da su muslimanski ekstremisti najpre ranili maloletnog Igora a potom ga zarobili i zaklali u zaseoku Zajednice. Hrabrom akcijom srpskih branilaca sprečene su veće žrtve i masovnija stradanja i zaustavljen je jeziv scenario koji je bio namenjen građanima srpske nacionalnosti. Međutim, odbranom grada nisu zaustavljeni i ratni zločini!
Svakako jedan od strašnijih zločina koji i danas ledi krv u žilama, dogodio se 21. jula 1992. kada je grupa muslimanskih vojnika zarobila i nakon strahovitih tortura likvidirala nekoliko meštana Srba. Mirko Daljević imao je nepunih 17 godina kada je zarobljen i okrutno likvidiran tog letnjeg dana. Dušmanima nije zadrhtala ruka, nisu imali milosti ni prema njegovim mladim godinama...Na svirep i okrutan način uglasili su jedno detinjstvo a porodicu Daljević osudili na večnu patnju, bol i tugu....tugu koja se danas ne priznaje i koja se uopšte ne uvažava samo zato što su žrtve srpske nacionalnosti! Kome je bilo krivo dete koje je učilo školu, dečak kojeg rat nije ni zanimao?! Mirko, koji se od sveg naoružanja najbolje razumeo u školske sveske i olovke, postao je žrtva jednog bezumlja i zla..U samo jednom trenu je ugašeno hiljade dečačkih i momačkih snova, želja, planova....zlikovcima naoružanim bezumnom mržnjom nije zadrhtala ruka dok su potezali obarač. Bez milosti su ispalili nekoliko hitaca u nedužnog dečaka...pucali su sve dok se nisu uverili da je izdahnuo. Maleni Mirko za sobom je ostavio oca Jovu, majku Stanu, sestru Draganu, mnogobrojnu neutešnu rodbinu, prijatelje, poznanike, sugrađane...
Sahrani nedužnog dečaka prisustvovali su brojni građani a mnogi su došli čak iz susednih mesta da isprate na večni počinak malenog Mirka. U nameri da se oproste od od ovog dobrodušnog deteta nisu ih sprečila ni ratna dejstva, ni granate ni opasnost koja je neprestano vrebala. Prijedorom su se tog dana orili krici i jauci a bol za izgubljenim dečijim životom do danas nije prestala.
Istog dana zarobljen je Zoran Joškić, mladić od 25 godina, koji je odveden u šumu Kurevo gde je tri dana danonoćno mučen i zlostavljan....stradao je u najgorim mukama a sva krivica bila je njegova "srpska nacionalnost i pravoslavna veroispovest". To mu komšije nisu mogle oprostiti. Prebijan je, zlostavljan, sakaćen i likvidiran u najgorim mukama a o kakvom stepenu brutalnosti se radi svedoči i činjenica da je proces identifikacije trajao prilično dugo. Bio je neprepoznatljiv od zadobijenih povreda.. U isto vreme svirepo su ubijeni Borislav Žujović, star 19 godina, Milenko Gojić (22) i Milan Ćurguz (41). Porodice ubijenih i nestalih Prijedorčana i danas vape za pravdom a posebno su ogorčeni zbog činjenice da za ubistva njihovih najmilijih do danas niko nije procesuiran.
Prema podacima IDC iz Sarajeva, tokom trajanja odbrambeno-otadžbinskog rata, na području Prijedora je ubijeno 933 Prijedorčana srpske nacionalnosti. U našim sećanjima pored Mirka Daljevića, pamtimo i Igora Knežević, prvo dete ubijeno 29.05.1992. tokom napada muslimanskih agresora na grad Prijedor a sećamo se i najmlađih stradalnika - Bojana Tubića, novorođenče Željke i Miroslava, koje je poživelo samo devet dana da bi 28.05.1992. preminulo u porodilištu u Banjaluci zbog nedostatka kiseonika usled muslimanske blokade. Prema podacima DIC "Veritas", među najmlađim registrovanim žrtvama na području Prijedora je i dvomesečna beba Andrijana Škorić koja je ubijena / stradala u avgustu 1995. godine. Nikada neće biti zaboravljeno ni ubistvo devetogodišnje Bobane Zorić koji su likvidirali ekstremisti 5. korpusa, a pominjaćemo i imena odličnih, uzornih đaka - trinaestogodišnjeg Igora Marjanovića i šesnaestogodišnjeg Jovana Paprića koji su mučki ubijeni pa bačeni u masovnu grobnicu. Neće izbledeti sećanje ni na Milenka Pantoša (17), Maju Bundalo (10), Bojana (10) i njegovu sestru Branislavu Radulović (14), na Danijela i njegovog brata Miloša Vukojevića, na Stojana Stupara (14), na Tijanu Ivanović (17), na Danijela Panića (5), Natašu Đukanović (15), Zorana Vukadinovića (14), na Dubravke Švraku (17), na Danijela Vučkovca (4), na Dušanku Zorić (14) i svu ostalu ubijenu, smrtno stradalu i ranjenu decu prijedorske regije.
Prema podacima relevantnih institucija najstarije žrtve su bile starice Stana Polić i Mara Sladović, stare po 93 godine, kao i Danica Draguljica koja je imala 92 godine. Na području Prijedorske regije do danas nisu pronađeni posmrtni ostaci 137 Srba, od čega 83 civila i oni se od završetka rata vode kao nestali. Za zločine nad srpskim civilima u Prijedoru, pripadnici Armije BiH su osuđeni na ukupno 33 godina zatvora.
Izvor: Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica - Stradanje Srba u posljednjoj deceniji 20. vijeka
Izvor: Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica - Stradanje Srba u posljednjoj deceniji 20. vijeka
Коментари
Постави коментар