PEDESET GODINA NAKON ŠUMARICA BOŠNJAČKI UČITELJI 1992. UBIJALI SVOJE ĐAKE - SRPSKU DECU!

U Srbiji se danas obeležava osamdeset i prva godišnjica streljanja dece i civila u Kragujevcu koje su izvršili nemački nacisti. Ovo masovno streljanje civila smatra se jednim od najvećih zločina nemačke vojske u Drugom svetskom ratu, a zločin je izvršen 19, 20. i 21. oktobra kao odmazda za 10 ubijenih i 26 ranjenih nemačkih vojnika posle sukoba sa partizanima i četnicima na putu između Kragujevca i Gornjeg Milanovca. Izdata je naredba da se za jednog ubijenog nemačkog vojnika strelja sto ljudi, a za ranjenog pedeset. Tačan broj žrtava nemačke odmazde nije tačno utvrđen, a Muzej "21. oktobar" raspolaže podacima o 2.796 streljanih civila.

Prema podacima Muzeja, 19. oktobra je streljano 415 građana u okolini Kragujevca, u selima Grošnica, Mečkovac i Maršić, a 20. oktobra je u Kragujevcu streljano sto dvadeset dvoje građana, među kojima je bilo i Jevreja.

Viši kustos Muzeja 21. oktobar Marko Terzić rekao je za RTS da je starosna struktura streljanih bila raznolika – od 12 do 78 godina. "Zajednička crta za sve zločine Trećeg rajha je bila ubijanje Jevreja i Roma. Ideja nacista je bila da se žene uglavnom ne ubijaju, dok su žene stradale u Šumaricama, od 27 likvidiranih, većinom bile Jevrejke", dodaje Terzić. "Pored đaka i njihovih profesora, stradali su i radnici, sveštenici i seljaci pokupljeni sa pijace", istakao je Terzić. 

BOŠNJAČKI UČITELJI UBIJALI SVOJE ĐAKE

Pet decenija kasnije, muslimanski vojnici, pripadnici bošnjačke tzv. Armije BiH počinili su velike zločine nad srpskim stanovništvom. I dok su u Šumaricama profesori išli sa svojim nevinim učenicima dobrovoljno u smrt i na streljanje, bošnjački učitelji i profesori su te 1992. dobrovoljno streljali i masakrirali svoje učenike samo zato što su nevina deca bila srpske nacionalnosti. To je ta civilizacijska propast i razlika!

Da imaju malo ljudskosti i obraza i predstavnici bošnjačkog naroda bi trebali slediti primer zvaničnice Nemačke Klaudije Rot i Vilija Branta i pokloniti se žrtvama fašističkog režima Alije Izetbegovića čija je politika odgovorna za smrt preko 100 000 ljudi, za mnogobrojne koncentracione logore, etnička čišćenja, masovna silovanja, masovne grobnice, egzekucije, urbicid...

Rezultati politike kakvu je sprovodio Alija Izetbegović identični su onoj Hitlerovoj iskazanoj između ostalog i u Šumaricama. I 1992. godine, imali smo nove Šumarice i to Bratuncu, Konjicu, Sarajevu, Zenici, Sanskom Mostu, Derventi, Maglaju, Goraždu, Vitezu, Travniku, svuda u Bosni i Hercegovini. Počinioci su upravo Bošnjački vojnici, sledbenici politike Alije Izetbegovića koji su sprovodili u delo tu pogubnu ideju o stvaranju čiste islamske države na Balkanu bez Srba i Hrvata. Više hiljada muslimana - Bošnjaka pobijeno je od tzv. Armije BiH, uključujući i veliki broj žena i dece. Preko 3000 mrtvih bilo je samo u Zapadnoj Bosni gde je 5. korpus tzv. Armije BiH ratovao protiv sopstvenog naroda a gde su čak imali i logore za svoj narod i civile. 

Bošnjački učitelji i prosvetni radnici masakrirali su nevinu srpsku decu u svim delovima Bosne i Hercegovina - od Sarajeva preko Podrinja do Hercegovine i bosanske Krajine.

Prema izjavama preživelih Srba iz Bratunca, među napadačima na srpska sela, najaktivnija je bila Esma Kiverić, predratna učiteljica. Ona je naređivala muslimanskim vojnicima da ubijaju Srbe i pucala je po narodu, navodi se u svedočenjima koja su objavljena u knjizi "Hronika našeg groblja". U knjizi "Hronika našeg groblja", našeg istaknutog istoričara Milovoja Ivaniševića, sadržana su brojna svedočenja Srba koji su imali tu sreću da prežive sva zverstva i torture muslimanskih ekstremista iz Srebrenice. U brutalnoj kampanji etničkog čišćenja, muslimanske snage na čelu sa zločincem Naserom Orićem, su počevši od aprila 1992. pa sve do proleća 1993. spalile su više od 150 srpskih sela i zaselaka a masakrirali 3267 ljudi, među kojima i 72-oje dece. U napadima na srpska sela osim dobro naoružanih vojnika, učestvovali su i muslimanski civili - žene, starci i maloletnici. 

 Među napadačima na srpska sela, svedoci su prepoznali mnoge svoje bivše komšije muslimane. Jedno od imena koje se više puta spominje u knjizi je i ime zloglasne Esme Kiverić, predratne učiteljice. Esma Kiverić, kći Ibiša, rođena je 1951. u Sikiriću, selu u opštini Bratunac. U susednom Bjelovcu je radila kao učiteljica, a za vreme rata je učestvovala u napadima na srpska sela i zaseoke, gde je ostala upamćena po brojnim užasima. Pre rata je učila i vaspitavala i muslimansku i srpsku decu, a tokom rata je pucala po svojim bivšim đacima. I to samo jer su bili Srbi, jer su se drugačije zvali i drugačiju veru ispovedali.

Nakon rata, Esma je prozvana "učiteljicom iz pakla" a upravo zbog nečasne uloge koju je imala u ratu. Priključila se agresorskoj 28. diviziji tzv. "Armije BiH" još po početku rata i aktivno učestvovala u napadima na mnoga srpska sela. Posle svakog spaljenog sela ostajalo je na desetine mrtvih i masakriranih civila, žena, staraca, i dece. Tako je bilo i 14. decembra 1992. prilikom napada Orićevih snaga na Bjelovac. Za manje od dva sata masakrirano je 68 civila, među kojima osamnaest žena i petoro dece. Ubijani su stari, nemoćni i bolesni koji nisu mogli napuštati svoje domove. Nekoliko žena je tog dana silovano pa ubijeno.Nekoliko  preživelih svedoka prepoznalo je učiteljicu Esmu koja je sa mašinskom puškom pratila napadače na srpske stanovnike sopstvenog sela i govorila im je: „Nemojte pljačkati kuće dok ih ne poubijate, idite od vrata do vrata,“ što su vojnici i učinili držeći se uputstava ovog vrsnog pedagoga. 

Gvozdenija Matić, koja je uspela da preživi napad na Sikirić (MZ Bjelovac) 14.12. 1992 ispričala je kako je skrivena gledala kako joj pripadnici "Armije BiH" ubijaju muža Desimira Matića (1928) i zaovu Božanu Ostojić (1924). Ona je između ostalog rekla: "Medju muslimanima koji su popalili nase selo i ubijali Srbe prepoznala sam Ibric Aliju iz Pirica, a bio je u civilnom odjelu i nije imao pušku, prepoznala sam Begzadić Hajrudina iz sela Pirici i bio je u šarenom odjelu, prepoznala sam Mehu iz Bajrica i njegove dvije kćeri, a prepoznala sam i Kiverić Esmu, učiteljicu iz Srebrenice i dobro sam čula kako Esma govori: "Idite od vrata do vrata, čekajte ih na vratima i ubijajte, kada ih poubijate onda ih pljačkajte".

Stoja P. je tokom napada na Bjelovac izgubila sina Mirka koji je doslovno masakriran na pragu porodične kuće. "14.12.1992. godine sa velikim snagama muslimani su napali selo, na taj način sto su privukli noću te opkolili sa svih strana selo i, negde, oko 6,30 c. ujutro začula se pucnjava sa svih strana, te sam ja probudila muža, a ja sam izašla napolje i vidjela da iz pravca Drine nadire masa muslimana pa sam, posto su oko mene zviždali meci, utrčala u kuću Mike Damnjanovića i popela se na podkrovlje, odakle sam gledala kako napadaju sa svih strana, a sat dva kasnije posto se razdanilo vidjela sam da su napadači, uglavnom, naše komšije iz okolnih sela (..). Pored navedenih lica bilo je tu i žena koje su pucale na narod, mislim na muslimanke, a ja sam prepoznala dvije to su Esma Kiverić, učiteljica iz Bjelovca, kao i Senada Sinanović, supruga Rešida Sinanovica koja je zajedno sa Rešidom pucala po narodu sa automatskom puškom."

Esmu Kiverić su svedoci prepoznali i u napadu na srpsko selo Fakovići 5. oktobra 1992. kada je pobijeno 25 žena i staraca srpske nacionalnosti i u napadu na selo Kravica 7. januara 1993. kada je masakrirano 49 civila, uzrasta od 4 do 89 godina. Esma nikada nije procesuirana za svoja nedela. 

Među dvadeset bošnjačkih prosvetnih radnika koji su činili zločine u Srebrenici, preživeli su prepoznali i Adema Polića iz Kamenice, bivšeg učitelja koji je radio u Podravanju i učio tamošnju decu. On je predvodio zvorničke muslimane u napadima na srpska sela. Učestvovao je u napadu na srpsko selo Podravanje kod Srebrenice gde je muslimanska vojska masakrirala 40 civila, žena i starih, nemoćnih osoba. Svedok masakra Miodrag Perendić ispričao je:

"Moje selo je brojalo oko 73 kuće, odnosno oko 290 stanovnika, a po izbijanju ratnih dejstava imali smo i izbjeglica iz spaljenih srpskih sela sa područja opštine Srebrenica. Dana 24. 09. 1992. godine oko 08,30 časova muslimani su okružili selo Podravanje sa svih strana a čula se i prva puška, ispaljena iz pravca sela Bučje na zaseok Marinkoviće, kojom prilikom je ubijen jedan civil - Šarac Mirjana. Kasnije se vatra otvorila sa svih strana. Ličilo je na pravi pakao i nastala je pometnja među stanovništvom, a primjetio sam da već gori kuca Erić Radenka u zaseoku Ilići. Tu su masakrirani Miladin i Spasenija Perendić, koji su u svojoj kući kopali krompir (..)

 U našem selu je prije rata radio učitelj Adem Palić, iz Krivača, opština Han Pijesak, a kasnije je otišao u Konjevic Polje, da bi na nas doveo oko 200 ljudi, jer sam ga prepoznao po govoru, kada je zvao Đorđu Mirosavljevića, hajde da igramo karte...Toga dana je stradalo oko mnogo stanovnika Podravanja, a bilo je slučajeva da je ginula i cijela porodica, kao sto je slučaj porodice Marinkovic, gdje su poginuli otac, majka i dva sina, dok je samo preživjela kći Milojka, koja je bila tada ranjena."

Među najvećim zločincima pamti se Akif Ustić osnivač 1. srebreničkog bataljona i predratni nastavnik telesnog odgoja u Srebrenici. Učio je decu muslimanske i srpske nacionalnosti da bi 1992. postao jedan od komandanata većih vojnih formacija muslimanskih ekstremista. Učestvovao je u brojnim zločinima i dobrovoljno napada srpska sela i svoje bivše đake. Prema podacima Milivoja Ivaniševića, Ustić je neposredno rukovodio napadima na većinu srpskih sela: Osredak 14.5.1992. i spaljivanje četiri lica srpske nacionalnosti, Oparke 1.6.1992. i ubistvo šestoro srpskih civila, Zalazje 12.7.1992. i spaljivanje više žrtava kao i u masakru u  Fakovićima gde je 5.10.1992. izmasakrirano dvadeset i pet žena i staraca. Po izvesnim saznanjima bio je zamenik zločinca, komandanta Nasera Orića. Svedoci pominju i da je lično mučio školskog druga Andrić Radosava.

Preživeli Srbi spominju i učitelja Hasana koji je ručnim bacačem "tukao" po civilima i koji je masakrirao mnoge Srbe, među kojima i svoje đake. U agresiji i spaljivanju srpskih sela učestvovao je i Aljukić Bešir, nastavnik i rez. starešina rodom iz Neđeljista, a radio je i živeo u Cerskoj. U napadu i spaljivanju sela Metaljka učestvovao je i musliman Ejub Dedić, predratni nastavnik iz Cerske. 

Uoči Nikoljdana 1992. i Jošanici pored Foče počinjen je veliki zločin nad srpskim stanovništvom.U desetak jošaničkih sela u napadu muslimanske vojske iz Goražda ubijeno je i masakrirano 56 srpskih civila, među kojima 21 žena i troje dece. Najmlađa žrtva bila je dvogodišnja Danka Tanović a masakrirani su i sedmogodišnji Dražen i desetogodišnja Dragana Višnjić. Mnoge žene i devojke su silovane pre nego što su ubijene a u ubijanju svojih bivših đaka i silovanju svojih učenica učestvovali su i njihovi učitelji koji su 1992. obukli muslimanske uniforme i krenuli u osvajanje tuđih sela.  Prema svedočenjima, jedan od učitelja u jošaničkim selima klao je svoje đake tokom ovog užasnog događaja. Reč je o

Аnđelku Grujičiću zločinci su ubili sina, majku i oca kao i mnogo drugih rođaka. On je u filmu "Nikoljdanske suze" posvedočio kako je kako je među zločincima prepoznao i dva bošnjačka učitelja: " Čuo sam za ovog profesora da je svoje đake klao i ubijao..ovaj Svalina...to je živa istina. On je tu djecu učio, on ih je i pobio. Vidio sam  i onoga što je snimljen, gore iznad Crnetića, što je bio profesor, što je počeo da radi pa sam ga ja zetkao ovdje i rekao mu stvari neke...ne mogu da ga gledam da hoda a ubijao je...vidio sam ga da nosi puškomitraljez i pitaju ga koliko je pobio a on kaže: "sedmoro smo ubili u tom jednom selu". Moju majku i oca i brata i druge bližnje pobili su kod rijeke. Vlatku Višnjiću su motornom pilom odsjekli glavu, a to su mu gledale sestre koje su bile svezane, silovane i poslije masakrirane. Sve su to, 90 odsto uradile naše komšije. Sestre Višnjićke su svezali za hrastić, silovali ih i odsjekli im prste a malom Draženu su pucali u glavu. Ženu iz porodice Višnjića su pletenicom njezine kose svezali za drvo, silovali, tukli, sjekli su joj prste i nakon toga oduzeli život"

Među napadačima na Gornju Jošanicu prepoznat je i Mehmed Bradarić koji je nakon rata bio zaposlen kao nastavnik istorije u Foči. 

 „Samo što su zapalili sveću i seli za slavsku sofru upale su zveri i počele klati. Za slavskim stolom i pod ikonom Svetog Nikole, nožem, bajonetom, žicom i kundakom, naše komšije, umorili su devetoro gostiju koji su, kao i mnogihgodina ranije, došli da sa domaćinom Vukadinom Višnjićem proslave Nikoljdan. Nikog pa ni Boga se nisu plašili, rekao je 2008. Slavko Đorđević kome su muslimani, u svom rušilačkom i krvavom pohodu na srpsko selo Jošanicu kod Foče, zaklali sestru Jelu i muža joj Vukadina.

– Tragedija koja nas je snašla nije nimalo manja od ove koja je došla odnedavno. Naime, jedan od učesnika masakra, Mehmed Bradarić, danas je nastavnik istorije u osnovnoj školi u Popovom Mostu kod Foče. Šeta se gradom bez problema i tvrdi kako o tome nema pojma. Međutim, na video zapisu, sa upisanim 19. decembrom 1992. vidi se kako se Mehmed, sa uzdignutom puškom u ruci, vraća iz akcije. Ako nije klao i ubijao onda sigurno zna ko je to radio odnosno ko je naručio zločin u Jošanici, ispričao je Slavko Đorđević.

Tadašnji Predsednik Opštinske organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila u Foči, Gavro Elez, rekao je. 

– Mi tražimo samo istinu i kažnjavanje onih koji su počinili zločin. Bio to Bradarić ili bilo ko drugi koji je učestvovao u pokolju koga su, to se zna sigurno, počinili pripadnici Prve drinske brigade Armije BiH, pod komandom Zaima Imamovića. Pošto se na mesto nastavnika istorije Bradarić nije sam zaposlio, tražimo da se kaže i ko mu je u tome pomogao. U svakom slučaju tražimo istinu o Bradariću koji, zamislite, danas uči decu o istorijskim događajima, rekao je tada Gavro Elez.  

Samo na području Sarajeva 86 bošnjačkih nastavnika i profesora nalazi se na listi ratnih zločinaca koji su učestvovali u ubijanju, zlostavljanju i silovanju srpskih civila. U Sarajevu je bilo ukupno 126 logora a ubijeno je preko 5000 Srba, među kojima i 165-oro dece. Neki od zločinaca su osuđeni za svoja nedela ali mnogi i danas šetaju slobodno i obavljaju visoke funkcije.

I u napadu na Prijedor 30. maja 1992. među napadačima identifikovani su i prepoznati Bošnjaci - učitelji i profesori koji su tog proleća naoružani dugim cevima krenuli na svoje bivše đake i učenice ali su zahvaljući roditeljima te dece, hrabrim srpskim vojnicima, osujećeni u svojim podlim namerama da zauzmu tuđe, da ubiju i siluju. Tog dana Prijedor je odbranjen ali je ubijeno 18-oro građana, dok je više od dvadesetoro ranjeno. Glavom je platio i maloletni Igor Knežević koji je zarobljen i masakriran u 17-oj godini života  od strane muslimanske vojske. 

Bošnjački političari moraju napokon skinuti taj žig i teret sa pleća, i svojim budućim generacijama obezbediti lagodnu budućnost bez sukoba i ratova. Moraju ih učiti moralnim principima, da neguju vrednosti suprotne onima koje su 1992. negovali njihovi očevi. Moraju ih vaspitavati da budu dobri i pošteni ljudi kako se Skelani, Bratunac, Križančevo Selo,Gornja Jošanica, Uzdol, Grabovica, Velika Kladuša, Silos, Tarčin više nikome i nikada ne bi ponovili.

Međutim, ovdašnje političare ne zanimaju ni žrtve ni ratni zločini već isključivo vlast koja se najbolje postiže lažima i manipulacijom. Do današnjeg dana nismo dočekali da se predstavnici bošnjačkog naroda poklone žrtvama jednog zločinačkog režima koji je odgovoran za desetine i desetine hiljada žrtava -  ubistva, silovanja, logore, etničko čišćenje, masovne grobnice... Tačno je da ne postoji kolektivna krivica,  ali postoji kolektivna odgovornost!

Umesto izvinjenja i pokajanja, bošnjački političari ali i dobar deo bošnjačke javnosti već tri decenije nastavljaju sa politikom  negiranja, ponižavanja i opravdavanja stravičnih zločina nad srpskim narodom. Bakir Izetbegović, Šefik Džaferović, Ramiz Salkić, Željko Komšić kao predstavnici bošnjačkog naroda nisu našli za shodno svih ovih godina koliko se nalaze na značajnim političkim funkcijama, čak ni da osude monstruozne zločine počinjene u ime njihovog naroda a kamoli da posete ova stratišta. 

Nažalost, tako nešto je vrlo teško očekivati naročito u društvu gde i dalje dominiraju nacionalistička ideologija i politika negiranja i opravdavanja zločina. Da veliki deo onih koji su posejali seme zla devedesetih godina, nije još uvek doživeo moralnu katarzu, svedoče i brojne uvrede i napadi na srpske žrtve, glorifikacija ratnih zločinaca, relativizacija zločina....