GODIŠNJICA UBISTVA DJEČAKA ŽIVOJINA MILIĆEVIĆA (11) U BRATUNCU

Pre trideset i dve godine prilikom sveopšteg žestokog artiljerijskog napada muslimanske tzv. Armije Bosne i Hercegovine na područje opštine Bratunac život je izgubio jedanaestogodišnji dječak Živojin Milićević. Bilo je to 29. septembra 1992. godine.

Tokom muslimanske agresije, u periodu od 1992. do 1995. na području srebreničke regije svirepo je ubijeno 3267 lica srpske nacionalnosti, među kojima i 72-oje djece. Preko tri stotine mališana zadobilo je teške i lakše povrede ili je prošlo kroz logorske torture. Za zločine nad srpskim civilima do danas niko nije odgovarao!

U periodu od 1992-1993 muslimanski zločinci iz Srebrenice neprestano su granatirali uže područje grada Bratunca ali i  okolna srpska sela a od zločinačkih projektila, eksplodiranih i neeksplodiranih granata život je izgubio čak osamdesetoro civila srpske nacionalnosti. Tokom i nakon ratnog sukoba od posledica ranjavanja usled eksplozija muslimanskih granata i mina ranjeno je preko stotinu ljudi, i Srba i Muslimana. Najbrojnije žrtve bila su upravo djeca!

Živojin Milićević je rođen 02. aprila 1981. u mestu Lipenovići (opština Bratunac) gde je živeo zajedno sa ocem Stanojem i majkom Novkom. Ubijen je 29. septembra 1992. za vreme izbeglištva u centru Bratunca od eksplozije granate. Sahranjen je dan kasnije na gradskom groblju u Bratuncu. 

Počevši od aprila 1992. pa sve do sredine 1993. jake muslimanske snage pod komandom Nasera Orića neprestano su napadale srpska sela i besomučno ubijale srpske civile. Već početkom maja 1992. u Srebrenici i Potočarima se formiraju prvi logori za Srbe gde se vrše nezakonita pritvaranja, strašna mučenja, silovanja i likvidacije.  Naoružani bezumnom mržnjom prema svemu što je srpsko, muslimanski vojnici iz Srebrenice su sravnili više od 120 srpskih sela i zaselaka na području srebreničke regije i poubijali preko 3200 građana srpske nacionalnosti, uključujući i 72-oje djece. U svojim krvavim napadima nisu štedeli baš nikoga! Ubijali su i staro i mlado, i žene i starce i djecu....Osim po brojnim zločinima nad ženama i djecom, 28. divizija tzv. armije BiH ostaće takođe upamćena i po razaranju i  uništavanju spomenika kulture, demoliranju pravoslavnih crkvi i hramova, miniranju pravoslavnih grobova ali i po spaljivanju i rušenju više hiljada kuća i domova.
Nakon što su spalili i razorili sve što su mogli, muslimanski vojnici su odlučili da napadnu grad Bratunac, jedino mjesto gdje je srpsko stanovništvo bilo sigurno. O napadu na Bratunac više puta je javno govorio i sam Naser Orić. Muslimanske snage su pokušavale više puta da dođu do Bratunca i osvoje ga. Glavni cilj tog napada bio je istrebljenje civilnog stanovništva a sve u cilju stvaranja čiste "islamske države".

Obeshrabreni vojnim porazima, srebrenički muslimani su kukavički granatirali uže gradsko područje Bratunca.  Mnogi stanovi i kuće tada su sravnjeni sa zemljom. Kako srpski, tako i oni koji su bili u vlasništvu muslimana. Na meti agresora bili su društveni i vjerski objekti, dječija igrališta, civilni ciljevi...birani su pijačni dani jer su agresori znali da će tada veliki broj civila biti napolju. Od razornih detonacija granata i topovskih projektila poginulo je i ranjeno na desetine Bratunčana. Domovi zdravlja i ambulante bili su premali da zbrinu sve ranjene.

Naseru Oriću i muslimanima iz Srebrenice nije bilo dovoljno što su ove nedužne ljude protjerali sa njihovih ognjišta, što su im sela popalili, a kuće sravnili, nije im bilo dovoljno što su im majke, očeve, djecu, sestre i braću poubijali već im ni u progonstvu nisu dali mira. Bombardovali su Bratunac sa namjerom da ubiju i zatru. Ljudi su ubijani dok su se vraćali sa posla, dok su čekali u redovima za hljeb, brašno i vodu, dok su se vraćali sa liturgije ili ambulante; djeca su ubijana tokom igre...

Ljudi u opkoljenom Bratuncu živeli su kao u paklu. Ljudi su umirali od gladi, bolesti, stresova. Granate su padale po gradu, a taj pakao je trajao sve do jula 1995. kada je konačno zaustavljen teror nad srpskim stanovništvom. Iako je Srebrenica navodno demilitarizovana u aprilu 1993. to zapravo nikada nije do kraja realizovano o čemu svjedoče mnogobrojni napadi muslimanskih fanatika na srpska sela, te ubistva velikog broja civila sve do kraja jula 1995. godine. 

Svakodnevna granatiranja i bombe uništile su brojna detinjstva a dječije igre i šale bile su zamenjene traumama i strahovima. Školska nastava je održavana vandredno i u skloništima a strah od granata i muslimanskih napada bio je uvek prisutan. Rat je na živote građana opkoljenog Bratunca ostavio nemjerljive i neopisive posljedice. Djeca Bratunca bila su svakodnevno suočena sa velikim tragedijama i potresnim, traumatičnim scenama. Gledali su kako im umiru drugari, drugarice, majke, očevi, sestre...sva te slike užasa ostale su trajno urezana u sjećanjima svih Bratunčana. Dom zdravlja je danonoćno radio i bio je prepun ranjenih civila i branilaca grada. Ove slike užasa vrlo je teško zaboraviti i izbrisati i stoga se o tome mora stalno govoriti kako se stradanje našeg naroda nikada ne bi zaboravilo, poručuju iz organizacija srpskih žrtava.

Nažalost, za zločine nad građanima Bratunca i za razaranje jednog grada (njegove kulture i istorije) do danas niko nije odgovarao. Za uništena djetinjstva i prekinute mladosti nema krivaca. Dželati i rušitelji ovog prelijepog grada na Drini i danas spokojno šetaju Sarajevom, Federacijom BiH  ali i Podrinjem kao potpuno slobodni građani nagrađeni za svoja nedjela.